«دوگانگی موجود میان مدیران کشور بیش از آنکه جنبه شخصی داشته باشد به اختلاف 2 بینش مربوط می‌شود. یک بینش معتقد و ملتزم به فقاهت و اجتهاد است، اجتهادی که در عین زنده و پویا بودن باید سخت ملتزم به وحی و تعبد در برابر کتاب و سنت بود. بینش دوم در پی اندیشه‌ها و برداشت‌های بینابین است که نه به کلی از وحی بریده است و نه آنچنان که لازم است به آن متعبد و پایبند است. بینش اول در برابر بیگانگان و هجوم تبلیغاتی و سیاسی ونظامی و اقتصادی آنها، سخت به توکل برخدا و اعتماد به نفس و تکیه بر توان امت اسلامی و پرهیز از گرفتار شدن در دام داوری‌ها یا دلسوزي‌های بیگانگان، معتقد و ملتزم است. اما بینش دوم هر چند دلش همین را می‌خواهد، زبانش همین را می‌گوید، قلمش همین را می‌نویسد، اما چون همه مختصات لازم برای پیمودن این راه دشوار را ندارد، در عمل لرزان و لغزان است. بینش اول به نظام و شیوه‌ای برای زندگی امت ما معتقد است که در عین گشودن راه به سوی همه نوع پیشرفت و ترقی، مانع حل شدن مسلمان‌ها در دستاوردهای شرق یا غرب باشد و آنان را بر فرهنگ و نظام ارزشی اصیل و مستقل اسلام استوار دارد. اما بینش دوم با حفظ نام اسلام و بخشی از ارزش‌های آن جامعه را به راهی می‌کشاند که خود به خود درها را روی ارزش‌های بیگانه از اسلام و بلکه ضد اسلام می‌گشاید. بینش اول روی شرایطی در گزینش مسؤولان تکیه می‌کند که جامعه را به سوی امامت متقین و گسترش این امامت بر همه سطوح راه می‌برد. اما بینش دوم روی شرایطی تکیه می‌کند که خود به خود راه را برای نفوذ بی‌مبالات‌ها یا
کم مبالات‌ها در همه سطوح مدیریت اسلامی و حاکم شدن آنها را بر سرنوشت انقلاب هموار می‌سازد». بخش‌هایی از نامه شهید بهشتی به امام خمینی (ره)
اختلاف 2 دیدگاه در مدیریت کشور
«دوگانگی موجود میان مدیران کشور بیش از آنکه جنبه شخصی داشته باشد به اختلاف 2 بینش مربوط می‌شود. یک بینش معتقد و ملتزم به فقاهت و اجتهاد است، اجتهادی که در عین زنده و پویا بودن باید سخت ملتزم به وحی و تعبد در برابر کتاب و سنت بود. بینش دوم در پی اندیشه‌ها و برداشت‌های بینابین است که نه به کلی از وحی بریده است و نه آنچنان که لازم است به آن متعبد و پایبند است. بینش اول در برابر بیگانگان و هجوم تبلیغاتی و سیاسی ونظامی و اقتصادی آنها، سخت به توکل برخدا و اعتماد به نفس و تکیه بر توان امت اسلامی و پرهیز از گرفتار شدن در دام داوری‌ها یا دلسوزي‌های بیگانگان، معتقد و ملتزم است. اما بینش دوم هر چند دلش همین را می‌خواهد، زبانش همین را می‌گوید، قلمش همین را می‌نویسد، اما چون همه مختصات لازم برای پیمودن این راه دشوار را ندارد، در عمل لرزان و لغزان است. بینش اول به نظام و شیوه‌ای برای زندگی امت ما معتقد است که در عین گشودن راه به سوی همه نوع پیشرفت و ترقی، مانع حل شدن مسلمان‌ها در دستاوردهای شرق یا غرب باشد و آنان را بر فرهنگ و نظام ارزشی اصیل و مستقل اسلام استوار دارد. اما بینش دوم با حفظ نام اسلام و بخشی از ارزش‌های آن جامعه را به راهی می‌کشاند که خود به خود درها را روی ارزش‌های بیگانه از اسلام و بلکه ضد اسلام می‌گشاید. بینش اول روی شرایطی در گزینش مسؤولان تکیه می‌کند که جامعه را به سوی امامت متقین و گسترش این امامت بر همه سطوح راه می‌برد. اما بینش دوم روی شرایطی تکیه می‌کند که خود به خود راه را برای نفوذ بی‌مبالات‌ها یا
کم مبالات‌ها در همه سطوح مدیریت اسلامی و حاکم شدن آنها را بر سرنوشت انقلاب هموار می‌سازد». ارسال نظر
پربیننده