سعید کریمی
موسوي و اطرافيانش در بالماسكه سياسي خود، «تز فشار از پايين- چانه‌زني در بالا»ي دوران خاتمي را تبديل «به فشار از بيرون و چانه‌زني از درون» كرده‌اند. جريان كانديداتوري موسوي، شكست در انتخابات، حوادث بعد از انتخابات، عاشوراي 88 و نقطه پايان آن كه بيانيه شماره 17 وي است، بيشتر شبيه يك بالماسكه سياسي است، بالماسكه‌اي كه موسوي و اطرافيانش ، ماسك‌هايي از اسم‌ها، شعارها، نمادها و ارزش‌هاي انقلاب و امام راحل را بر چهره‌هاي خود نهادند و سعي كردند مردم را از راه انقلاب بازگردانند. در قرآن كريم آمده است كه كفار راه مردم را به سوي خدا سد مي‌كنند (يصدون عن سبيل‌الله) و منافقان مردم را از راه خدا بازمي‌گردانند، به عبارتي نفاق، كفر مركب است؛ كفري كه ماسك ايمان بر چهره دارد. البته موسوي خود نيز اين مساله را به‌طور ضمني تأييد مي‌كند آنجا كه وي از خود و اطرافيانش به ژانوس (الهه رومي كه البته موسوي به اشتباه آن را يوناني(!) مي‌خواند) تعبير مي‌كند كه تمايل دارد ارزش‌هاي مختلف را با هم تركيب كند، حتي حق و باطل را نيز به هم مي‌آميزد تا امر را مشتبه سازد!!! ژانوس در ادبيات به معني دورو، دغلكار و فريبكار است كه البته موسوي سعي مي‌كند خود را رند به معناي عرفاني نشان دهد! ژانوس الهه پندار مادي است كه 2چهره دارد و در اساطير روم با عناوين مختلفي از وي سخن به ميان آمد و به عنوان الهه گذشته و آينده، صلح و جنگ و در ادبيات كتب عهد عتيق به معني «مانند قو آرام يا ويرانگر» بر شمرده مي‌شود. يكي ديگر از معاني ژانوس، ژانواريوس، به معناي ژانويه است كه البته آقاي موسوي بداند كه مي‌دانيم پس از به كار بردن اين كد توسط ايشان، غرب اولتيماتوم تحريم‌هاي ايران را تا اول ژانويه قرار داد و البته خود موسوي نيز بيانيه شماره 17 خود را اول ژانويه و همزمان با پايان اولتيماتوم غرب به جمهوري اسلامي ايران صادر كرد. موسوي و اطرافيانش در اين بالماسكه سياسي، «تز فشار از پايين- چانه‌زني در بالا»ي دوران خاتمي را تبديل «به فشار از بيرون و چانه‌زني از درون» كرده‌اند تا بدين‌وسيله نظام را بر سر 2 راهي شمشير يا ذلت قرار دهند و البته عاشورایيان نشان دادند كه شعار همان است كه امام حسين (ع) فرمودند: «هيهات منا‌الذلهًْ». بالماسكه سياسي موسوي، همسرش و حواريون آنان نشان داد كه پروژه آژاكس 2 (نمايشنامه سوفوكل) كه تا انتخابات كليد خورده بود، با شكست در انتخابات، سر از پروژه مده آ (نمايشنامه اوريپيد) درآورد. آقاي موسوي به اصطلاح هنرمند و الهه مادي پندار، بداند كه مي‌دانيم نمي‌تواند نقش رمولوس كبير را ايفا کند؛ نقشي كه به همت هنربازان طرفدارش در تئاتر شهر تهران به صحنه رفت تا القا کند رمولوس اشتباه نمي‌كند و در پايان همه مي‌فهمند كه او درست عمل كرده و حكومت كنفدراسيون را تشكيل مي‌دهد (بخوانيد همان طرح آشتي، وحدت و... ملي) و بناي روم جديد را مي‌گذارد. و اما بالماسكه عاشوراي يزيديان از همه نمايشنامه‌هاي قبلي كمدي‌تر است، سناريوي «سوگ سياوش» و در كنار آن بالماسكه «روز حسين»، بخوانيد «روز ميرحسين»، زيرا كارگردان آن منظورش امام حسين (ع) نبود و همانطوري كه ناشيانه و شتابزده روي سن رفت، ناشيانه‌تر در روز عاشورا اجرا شد. به بركت روز عاشورا، كساني كه آمده بودند در بالماسكه «سوگ سياوش» و «روز حسين»، كه البته تبديل به «شب ميرحسين» شد حرمت عاشورا را بشكنند، خود شكستند. حضور حماسي مردم در راهپيمايي 9 دي‌ماه تمام بالماسكه سياسي موسوي و اطرافيانش را برهم زد. بيانيه 17 كه عقب‌نشيني از شعار تقلب و به رسميت شناختن دولت است به سهم خواهي و خيال‌پردازي پرداخته است. موسوي، آمريكايي يا انگليسي نيست اما مانند رمولوس كبير، شيري كه گرگ خورده، از آنان تغذيه مي‌كند. موسوي، آمريكايي و انگليسي نيست اما از هر دوي آنان بدتر است زيرا «منافقين از كفار نيز بدترند». موسوي در حال حاضر ديگر مانند شمشير كندي شده است كه حتي از پشت هم نمي‌تواند بر بدن نظام جمهوري اسلامي فرو برود. به بركت عاشورا، ماسك‌هاي آنان از چهره‌هايشان كنار رفته و مردم زير نقاب اين منافقين فتنه‌افكن را بخوبي شناخته‌اند، كما‌اينكه براي اهل بصيرت، از رفتار و حركات اينان نيز معلوم بود كه چكاره‌اند، اما آمريكا و انگليس هم بدانند كه مي‌دانيم در حوزه سياست بين‌الملل نمي‌توانند تئاتر استراتژيك «پارسيان: تراژدي يك امپراتوري» را به عرصه سياست واقعي ببرند و اجرا کنند. ديگر دوران آن گذشته است كه اين طواغيت بتوانند با الهه پندارهاي مادي خود بر انسان مؤمن حق‌طلب و عاشورايي غلبه يابند. زيرا به فرموده مقام معظم رهبري مد ظله‌العالي: «خداوند به ما نشان داد كه چگونه اراده الهي بر اراده طواغيت و الهه پندارهاي مادي غلبه مي‌كند و اين موضوع بارها در جمهوري اسلامي تجربه شده است». جريان موسوي ديگر يك جريان مرده است و فقط بحث‌ها در حال حاضر پيرامون چگونگي تشييع جنازه آن است. كساني هم كه در اين ميان با نامه‌نگاري خدمت رهبر انقلاب بيانيه شماره 17 موسوي را يك فرصت تلقي می‌کنند، بهتر است بدانند كه اين مرده ديگر قابل خوردن نيست.
منبع: فارس موسوي و پايان بالماسكه سياسي
سعید کریمی
موسوي و اطرافيانش در بالماسكه سياسي خود، «تز فشار از پايين- چانه‌زني در بالا»ي دوران خاتمي را تبديل «به فشار از بيرون و چانه‌زني از درون» كرده‌اند. جريان كانديداتوري موسوي، شكست در انتخابات، حوادث بعد از انتخابات، عاشوراي 88 و نقطه پايان آن كه بيانيه شماره 17 وي است، بيشتر شبيه يك بالماسكه سياسي است، بالماسكه‌اي كه موسوي و اطرافيانش ، ماسك‌هايي از اسم‌ها، شعارها، نمادها و ارزش‌هاي انقلاب و امام راحل را بر چهره‌هاي خود نهادند و سعي كردند مردم را از راه انقلاب بازگردانند. در قرآن كريم آمده است كه كفار راه مردم را به سوي خدا سد مي‌كنند (يصدون عن سبيل‌الله) و منافقان مردم را از راه خدا بازمي‌گردانند، به عبارتي نفاق، كفر مركب است؛ كفري كه ماسك ايمان بر چهره دارد. البته موسوي خود نيز اين مساله را به‌طور ضمني تأييد مي‌كند آنجا كه وي از خود و اطرافيانش به ژانوس (الهه رومي كه البته موسوي به اشتباه آن را يوناني(!) مي‌خواند) تعبير مي‌كند كه تمايل دارد ارزش‌هاي مختلف را با هم تركيب كند، حتي حق و باطل را نيز به هم مي‌آميزد تا امر را مشتبه سازد!!! ژانوس در ادبيات به معني دورو، دغلكار و فريبكار است كه البته موسوي سعي مي‌كند خود را رند به معناي عرفاني نشان دهد! ژانوس الهه پندار مادي است كه 2چهره دارد و در اساطير روم با عناوين مختلفي از وي سخن به ميان آمد و به عنوان الهه گذشته و آينده، صلح و جنگ و در ادبيات كتب عهد عتيق به معني «مانند قو آرام يا ويرانگر» بر شمرده مي‌شود. يكي ديگر از معاني ژانوس، ژانواريوس، به معناي ژانويه است كه البته آقاي موسوي بداند كه مي‌دانيم پس از به كار بردن اين كد توسط ايشان، غرب اولتيماتوم تحريم‌هاي ايران را تا اول ژانويه قرار داد و البته خود موسوي نيز بيانيه شماره 17 خود را اول ژانويه و همزمان با پايان اولتيماتوم غرب به جمهوري اسلامي ايران صادر كرد. موسوي و اطرافيانش در اين بالماسكه سياسي، «تز فشار از پايين- چانه‌زني در بالا»ي دوران خاتمي را تبديل «به فشار از بيرون و چانه‌زني از درون» كرده‌اند تا بدين‌وسيله نظام را بر سر 2 راهي شمشير يا ذلت قرار دهند و البته عاشورایيان نشان دادند كه شعار همان است كه امام حسين (ع) فرمودند: «هيهات منا‌الذلهًْ». بالماسكه سياسي موسوي، همسرش و حواريون آنان نشان داد كه پروژه آژاكس 2 (نمايشنامه سوفوكل) كه تا انتخابات كليد خورده بود، با شكست در انتخابات، سر از پروژه مده آ (نمايشنامه اوريپيد) درآورد. آقاي موسوي به اصطلاح هنرمند و الهه مادي پندار، بداند كه مي‌دانيم نمي‌تواند نقش رمولوس كبير را ايفا کند؛ نقشي كه به همت هنربازان طرفدارش در تئاتر شهر تهران به صحنه رفت تا القا کند رمولوس اشتباه نمي‌كند و در پايان همه مي‌فهمند كه او درست عمل كرده و حكومت كنفدراسيون را تشكيل مي‌دهد (بخوانيد همان طرح آشتي، وحدت و... ملي) و بناي روم جديد را مي‌گذارد. و اما بالماسكه عاشوراي يزيديان از همه نمايشنامه‌هاي قبلي كمدي‌تر است، سناريوي «سوگ سياوش» و در كنار آن بالماسكه «روز حسين»، بخوانيد «روز ميرحسين»، زيرا كارگردان آن منظورش امام حسين (ع) نبود و همانطوري كه ناشيانه و شتابزده روي سن رفت، ناشيانه‌تر در روز عاشورا اجرا شد. به بركت روز عاشورا، كساني كه آمده بودند در بالماسكه «سوگ سياوش» و «روز حسين»، كه البته تبديل به «شب ميرحسين» شد حرمت عاشورا را بشكنند، خود شكستند. حضور حماسي مردم در راهپيمايي 9 دي‌ماه تمام بالماسكه سياسي موسوي و اطرافيانش را برهم زد. بيانيه 17 كه عقب‌نشيني از شعار تقلب و به رسميت شناختن دولت است به سهم خواهي و خيال‌پردازي پرداخته است. موسوي، آمريكايي يا انگليسي نيست اما مانند رمولوس كبير، شيري كه گرگ خورده، از آنان تغذيه مي‌كند. موسوي، آمريكايي و انگليسي نيست اما از هر دوي آنان بدتر است زيرا «منافقين از كفار نيز بدترند». موسوي در حال حاضر ديگر مانند شمشير كندي شده است كه حتي از پشت هم نمي‌تواند بر بدن نظام جمهوري اسلامي فرو برود. به بركت عاشورا، ماسك‌هاي آنان از چهره‌هايشان كنار رفته و مردم زير نقاب اين منافقين فتنه‌افكن را بخوبي شناخته‌اند، كما‌اينكه براي اهل بصيرت، از رفتار و حركات اينان نيز معلوم بود كه چكاره‌اند، اما آمريكا و انگليس هم بدانند كه مي‌دانيم در حوزه سياست بين‌الملل نمي‌توانند تئاتر استراتژيك «پارسيان: تراژدي يك امپراتوري» را به عرصه سياست واقعي ببرند و اجرا کنند. ديگر دوران آن گذشته است كه اين طواغيت بتوانند با الهه پندارهاي مادي خود بر انسان مؤمن حق‌طلب و عاشورايي غلبه يابند. زيرا به فرموده مقام معظم رهبري مد ظله‌العالي: «خداوند به ما نشان داد كه چگونه اراده الهي بر اراده طواغيت و الهه پندارهاي مادي غلبه مي‌كند و اين موضوع بارها در جمهوري اسلامي تجربه شده است». جريان موسوي ديگر يك جريان مرده است و فقط بحث‌ها در حال حاضر پيرامون چگونگي تشييع جنازه آن است. كساني هم كه در اين ميان با نامه‌نگاري خدمت رهبر انقلاب بيانيه شماره 17 موسوي را يك فرصت تلقي می‌کنند، بهتر است بدانند كه اين مرده ديگر قابل خوردن نيست.
منبع: فارس ارسال نظر
پربیننده