گابریل مارکوتی
ادامه قسمت پنجم: آن گل ومبلی
گل کاپلو در ومبلی نخستین گلی بود که یک ایتالیایی در ومبلی به ثمر می‌رساند. در روز 6 مه 1959، او در جریان تساوی 2-2 ایتالیا مقابل انگلیس در ورزشگاه ومبلی موفق به گلزنی برای لاجوردی‌پوشان شد. در آن زمان نام‌هایی همچون بیلی رایت و بابی چارلتون برای تیم ملی انگلیس توپ می‌زدند. اگرچه کسب پیروزی برابر تیم معتبری همچون انگلیس همواره دستاوردی ممتاز به شمار می‌رود، اما در حقیقت انگلیسی‌ها دوران سختی را در آن روزها سپری می‌کردند. 3 سال از جام‌جهانی 1970 مکزیک می‌گذشت (در حالی که بسیاری بر این باور بودند که تیم ملی انگلیس در آن سال به مراتب قوی‌تر از تیم خود در جام جهانی 1966 بود که قهرمانی آن را تجربه کرده بود) و از آن زمان به بعد آنها همواره در حال تقلا بودند. آنها در مرحله یک‌چهارم نهایی جام ملت‌های اروپا 1972 از دور رقابت‌ها کنار رفتند و عجیب‌تر اینکه نتوانستند به جام جهانی 1974 راه پیدا کنند. این نخستین بار در تاریخ فوتبال انگلیس بود که چنین اتفاقی رخ می‌داد؛ با وجود اینکه آنها با تیم‌هایی مانند لهستان و ولز همگروه و از بخت معقولانه‌ای برای حضور در جام جهانی برخوردار بودند. یک ماه پیش‌تر، لهستانی‌ها با کسب تساوی یک بر یک برابر انگلیس در ورزشگاه ومبلی، عدم راهیابی آنها به جام جهانی را قطعی ساختند. با وجود این، ایتالیایی‌ها چنان از پیروزی خود برابر انگلیس خوشحال بودند که گویی قهرمانی در جام جهانی از آن آنها شده بود. اسپینوزی می‌گوید: «بی تردید گل کاپلو مقابل انگلیس مهم‌ترین گل او در دوران فوتبالش بود که به ما جهت دستیابی به یک پیروزی رویایی کمک کرد. او به چیزی شبیه یک قهرمان ملی تبدیل شده بود؛ نه تنها نزد مردم ایتالیا بلکه برای تمام ایتالیایی‌هایی که در خارج کشور در انگلیس یا کشورهای دیگر زندگی می‌کردند. فکر می‌کنم بخشی از این مساله به این مربوط می‌شد که در حقیقت باشگاه‌های انگلیسی معمولاً برابر ایتالیایی‌ها عملکرد خوبی از خود نشان نمی‌دادند. اما با گلی که کاپلو به ثمر رساند، او به نوعی نماد از آنچه ایتالیایی‌ها می‌توانستند در خارج از کشور به‌دست آورند، مبدل شد و فکر می‌کنم خود کاپلو هم از این بابت خوشحال بود».
«نمادی از آنچه ایتالیایی‌ها می‌توانستند در خارج از کشور به‌دست آورند»؛ این جمله را به خاطر بسپارید. این جمله بعدها زمانی که به دومین حضور کاپلو در رئال مادرید، بازگشت او به این باشگاه و تلخی‌هایی که متعاقب آن رخ داد برسیم، بازهم به کمک ما خواهد آمد. فصل برای یوونتوس در سری A به پایان رسید و آنها به نوعی به آنچه استحقاق آن را داشتند، دست نیافتند. یووه با 2 امتیاز اختلاف نسبت به لاتزیو دوم شد، اما در حقیقت آنها بیشتر هفته‌های فصل در حال تعقیب رقبا بودند. این نخستین عنوان اسکودتوی لاتزیو به شمار می‌رفت و این مساله برای فوتبال ایتالیا یک شوک محسوب می‌شد. درست 2 سال پیش‌تر، لاتزیو در سری B حضور داشت، اما با کمک شیناگلیا که 24 بار برای این تیم موفق به گلزنی شده بود و وجود یک مربی کاریزماتیک همچون توماسو مایسترلی، آنها ثابت کردند که کسب مقام سومی در سری B به هیچ وجه حاصل بخت و اقبال نبود. کاپلو یک فصل خوب دیگر را پشت سر گذاشته بود و جایگاه او در داخل و خارج زمین بیش از پیش رو به ارتقا بود. کاپلو به دنبال تولد «ادواردو» که در تورین به دنیا آمد، برای دومین بار پدر شده بود و اکنون تورین برای او و خانواده‌اش بیشتر از همیشه یک خانه به شمار می‌رفت. با این حال، هدف دیگری ذهن او را به خود مشغول کرده بود و آن هم جام جهانی 1974 بود. روی کاغذ، شاید او به اندازه کافی جهت حضور در جام جهانی آماده بود، اما در آن برهه زمانی فوتبال ایتالیا نسبت به دعوت از بازیکنان جوان و کم‌تجربه‌تر به مراتب محتاطانه‌تر عمل می‌کرد و از نظر آنها کاپلو با 24 سال سن یک پسربچه به شمار می‌رفت. اما تقدیر این بود که جام جهانی 1974، جام جهانی کاپلو باشد. او از همراهی فوق‌العاده 5 بازیکن دیگر یوونتوس یعنی زوف، اسپینوزی، کاسیو، فرانچسکو مورینی و پیترو آناستازی بهره می‌برد که همگی در کنار کاپلو به تیم ملی ایتالیا دعوت شده بودند. مهم‌تر از همه، دلایلی وجود داشت که می‌شد باور کرد ایتالیا در جمع مدعیان کسب عنوان قهرمانی قرار دارد.
ترجمه: رشید سعدلو کاپلو؛ تصویری از یک برنده
گابریل مارکوتی
ادامه قسمت پنجم: آن گل ومبلی
گل کاپلو در ومبلی نخستین گلی بود که یک ایتالیایی در ومبلی به ثمر می‌رساند. در روز 6 مه 1959، او در جریان تساوی 2-2 ایتالیا مقابل انگلیس در ورزشگاه ومبلی موفق به گلزنی برای لاجوردی‌پوشان شد. در آن زمان نام‌هایی همچون بیلی رایت و بابی چارلتون برای تیم ملی انگلیس توپ می‌زدند. اگرچه کسب پیروزی برابر تیم معتبری همچون انگلیس همواره دستاوردی ممتاز به شمار می‌رود، اما در حقیقت انگلیسی‌ها دوران سختی را در آن روزها سپری می‌کردند. 3 سال از جام‌جهانی 1970 مکزیک می‌گذشت (در حالی که بسیاری بر این باور بودند که تیم ملی انگلیس در آن سال به مراتب قوی‌تر از تیم خود در جام جهانی 1966 بود که قهرمانی آن را تجربه کرده بود) و از آن زمان به بعد آنها همواره در حال تقلا بودند. آنها در مرحله یک‌چهارم نهایی جام ملت‌های اروپا 1972 از دور رقابت‌ها کنار رفتند و عجیب‌تر اینکه نتوانستند به جام جهانی 1974 راه پیدا کنند. این نخستین بار در تاریخ فوتبال انگلیس بود که چنین اتفاقی رخ می‌داد؛ با وجود اینکه آنها با تیم‌هایی مانند لهستان و ولز همگروه و از بخت معقولانه‌ای برای حضور در جام جهانی برخوردار بودند. یک ماه پیش‌تر، لهستانی‌ها با کسب تساوی یک بر یک برابر انگلیس در ورزشگاه ومبلی، عدم راهیابی آنها به جام جهانی را قطعی ساختند. با وجود این، ایتالیایی‌ها چنان از پیروزی خود برابر انگلیس خوشحال بودند که گویی قهرمانی در جام جهانی از آن آنها شده بود. اسپینوزی می‌گوید: «بی تردید گل کاپلو مقابل انگلیس مهم‌ترین گل او در دوران فوتبالش بود که به ما جهت دستیابی به یک پیروزی رویایی کمک کرد. او به چیزی شبیه یک قهرمان ملی تبدیل شده بود؛ نه تنها نزد مردم ایتالیا بلکه برای تمام ایتالیایی‌هایی که در خارج کشور در انگلیس یا کشورهای دیگر زندگی می‌کردند. فکر می‌کنم بخشی از این مساله به این مربوط می‌شد که در حقیقت باشگاه‌های انگلیسی معمولاً برابر ایتالیایی‌ها عملکرد خوبی از خود نشان نمی‌دادند. اما با گلی که کاپلو به ثمر رساند، او به نوعی نماد از آنچه ایتالیایی‌ها می‌توانستند در خارج از کشور به‌دست آورند، مبدل شد و فکر می‌کنم خود کاپلو هم از این بابت خوشحال بود».
«نمادی از آنچه ایتالیایی‌ها می‌توانستند در خارج از کشور به‌دست آورند»؛ این جمله را به خاطر بسپارید. این جمله بعدها زمانی که به دومین حضور کاپلو در رئال مادرید، بازگشت او به این باشگاه و تلخی‌هایی که متعاقب آن رخ داد برسیم، بازهم به کمک ما خواهد آمد. فصل برای یوونتوس در سری A به پایان رسید و آنها به نوعی به آنچه استحقاق آن را داشتند، دست نیافتند. یووه با 2 امتیاز اختلاف نسبت به لاتزیو دوم شد، اما در حقیقت آنها بیشتر هفته‌های فصل در حال تعقیب رقبا بودند. این نخستین عنوان اسکودتوی لاتزیو به شمار می‌رفت و این مساله برای فوتبال ایتالیا یک شوک محسوب می‌شد. درست 2 سال پیش‌تر، لاتزیو در سری B حضور داشت، اما با کمک شیناگلیا که 24 بار برای این تیم موفق به گلزنی شده بود و وجود یک مربی کاریزماتیک همچون توماسو مایسترلی، آنها ثابت کردند که کسب مقام سومی در سری B به هیچ وجه حاصل بخت و اقبال نبود. کاپلو یک فصل خوب دیگر را پشت سر گذاشته بود و جایگاه او در داخل و خارج زمین بیش از پیش رو به ارتقا بود. کاپلو به دنبال تولد «ادواردو» که در تورین به دنیا آمد، برای دومین بار پدر شده بود و اکنون تورین برای او و خانواده‌اش بیشتر از همیشه یک خانه به شمار می‌رفت. با این حال، هدف دیگری ذهن او را به خود مشغول کرده بود و آن هم جام جهانی 1974 بود. روی کاغذ، شاید او به اندازه کافی جهت حضور در جام جهانی آماده بود، اما در آن برهه زمانی فوتبال ایتالیا نسبت به دعوت از بازیکنان جوان و کم‌تجربه‌تر به مراتب محتاطانه‌تر عمل می‌کرد و از نظر آنها کاپلو با 24 سال سن یک پسربچه به شمار می‌رفت. اما تقدیر این بود که جام جهانی 1974، جام جهانی کاپلو باشد. او از همراهی فوق‌العاده 5 بازیکن دیگر یوونتوس یعنی زوف، اسپینوزی، کاسیو، فرانچسکو مورینی و پیترو آناستازی بهره می‌برد که همگی در کنار کاپلو به تیم ملی ایتالیا دعوت شده بودند. مهم‌تر از همه، دلایلی وجود داشت که می‌شد باور کرد ایتالیا در جمع مدعیان کسب عنوان قهرمانی قرار دارد.
ترجمه: رشید سعدلو ارسال نظر
پربیننده