علی آبان افتلتی
دومین فرزند خانواده آقای سین به دنیا آمده بود. اقوام نزدیک همه جمع بودند. جشن مختصری برپا بود و خانم‌های حاضر در آنجا دائم قربان صدقه زن می‌رفتند و به او دائم لبخند می‌زدند. پنجمین سال بود که خانواده سین در این منزل سکونت داشتند. مرد خانه هر روز صبح زود از خانه می‌زد بیرون و می‌رفت اداره و بعدازظهرها هم شیفت دوم در جایی دیگر مشغول بود. شب‌ها حتی بعضی جمعه‌ها گاه بچه‌ها خواب بودند که به منزل بازمی‌گشت. خستگی حتی مجال صحبت کردن او با همسرش را به صفر می‌رساند و گاهی چند روز اتفاق می‌افتاد که بچه‌هایش را در حالت بیداری نمی‌دید. سال قبل به خاطر بدهکاری مجبور شده بود ماشین رنگ و رو رفته‌اش را بفروشد و به همین خاطر با ماشین‌های خطی به اداره می‌رفت. ساعت 4بعدازظهر بود که وقتی آقای سین چشم‌هایش را باز کرد، فقط توانست بپرسد اینجا کجاست؟ و دوباره از حال رفت. یک ساعت بعد دوباره که به هوش آمد، پرسید: من اینجا چکار می‌کنم؟ مرد مهربانی که بالای سرش نشسته بود، آرام گفت: نگران نباشید، حالتون خوب نبود، من شما رو آوردم بیمارستان. آقای سین که ترسیده بود، با صدای بریده از آن آقا خواست که بگوید چه مشکلی پیش آمده؟ و مرد باز با صدای آرامی گفت: من داشتم سوار ماشینم می‌شدم که شما را چند قدم جلوتر دیدم که یکهو افتادید روی زمین. نگران نباشید، مثل اینکه فشارتون افتاده بود. دکتر می‌گفت خیلی ضعیف شدید، توان جسمی شما زیر حداقله! معلومه استراحت ندارید. آقای سین که از این همه کار و بی‌خوابی همیشه می‌ترسید و پیش‌بینی هم می‌کرد که هر لحظه اتفاقی خواهد افتاد گفت:بله، متاسفانه به خاطر بدهکاری‌ها و هزینه زندگی مجبورم 2 شیفت کار کنم ولی باز هم نمی‌رسه. مرد یک لیوان آب‌میوه به او داد و اصرار کرد که همه‌اش را بخورد و یک ساعتی با او درباره مسائل گوناگون صحبت کرد.ساعت شده بود 6 بعدازظهر، پزشک آقای سین را مرخص کرد و آن مرد از او خواهش کرد که تا در خانه او را برساند که نهایتا برابر تعارفات سین سوار ماشینش شد و حرکت کردند. مرد که شنید فلان میدان باید برود خوشحال شد که منزل خودش همان نزدیکی است. بعد از میدان وارد خیابانی شدند که سین گفته بود. مرد با تعجب گفت: عجب، توی یک محل هم که می‌نشینیم. وارد کوچه بن‌بست که شدند هر دو تعجب کردند که چرا تا حالا همدیگر را ندیده‌اند. آقای سین که می‌خواست زنگ را فشار دهد، مرد کلید انداخت و در را باز کرد و گفت: عجیبه، من هم توی این راهرو سکونت دارم، به طبقه دوم که رسیدند آقای سین تعارفش کرد اما مرد جواب سلام زنی را داد که از واحد روبه‌رو‌ی آقای سین شنیده بود و زن گفت: چرا دیر اومدی خونه؟ سین و آن مرد هر دو لحظاتی مبهوت به هم نگاه کردند و بعد شرمنده شدند که در این 5 سال انگار همدیگر را یک بار هم ندیدند، و چقدر نزدیک اما خیلی دور! و مرد زیر لب این بیت میرصیدی، شاعر سبک هندی را زمزمه کرد:کم‌طالعی نگر که من و یار چون دو چشم /همسایه‌ایم و خانه هم را ندیده‌ایم کم‌طالعی نگر...
علی آبان افتلتی
دومین فرزند خانواده آقای سین به دنیا آمده بود. اقوام نزدیک همه جمع بودند. جشن مختصری برپا بود و خانم‌های حاضر در آنجا دائم قربان صدقه زن می‌رفتند و به او دائم لبخند می‌زدند. پنجمین سال بود که خانواده سین در این منزل سکونت داشتند. مرد خانه هر روز صبح زود از خانه می‌زد بیرون و می‌رفت اداره و بعدازظهرها هم شیفت دوم در جایی دیگر مشغول بود. شب‌ها حتی بعضی جمعه‌ها گاه بچه‌ها خواب بودند که به منزل بازمی‌گشت. خستگی حتی مجال صحبت کردن او با همسرش را به صفر می‌رساند و گاهی چند روز اتفاق می‌افتاد که بچه‌هایش را در حالت بیداری نمی‌دید. سال قبل به خاطر بدهکاری مجبور شده بود ماشین رنگ و رو رفته‌اش را بفروشد و به همین خاطر با ماشین‌های خطی به اداره می‌رفت. ساعت 4بعدازظهر بود که وقتی آقای سین چشم‌هایش را باز کرد، فقط توانست بپرسد اینجا کجاست؟ و دوباره از حال رفت. یک ساعت بعد دوباره که به هوش آمد، پرسید: من اینجا چکار می‌کنم؟ مرد مهربانی که بالای سرش نشسته بود، آرام گفت: نگران نباشید، حالتون خوب نبود، من شما رو آوردم بیمارستان. آقای سین که ترسیده بود، با صدای بریده از آن آقا خواست که بگوید چه مشکلی پیش آمده؟ و مرد باز با صدای آرامی گفت: من داشتم سوار ماشینم می‌شدم که شما را چند قدم جلوتر دیدم که یکهو افتادید روی زمین. نگران نباشید، مثل اینکه فشارتون افتاده بود. دکتر می‌گفت خیلی ضعیف شدید، توان جسمی شما زیر حداقله! معلومه استراحت ندارید. آقای سین که از این همه کار و بی‌خوابی همیشه می‌ترسید و پیش‌بینی هم می‌کرد که هر لحظه اتفاقی خواهد افتاد گفت:بله، متاسفانه به خاطر بدهکاری‌ها و هزینه زندگی مجبورم 2 شیفت کار کنم ولی باز هم نمی‌رسه. مرد یک لیوان آب‌میوه به او داد و اصرار کرد که همه‌اش را بخورد و یک ساعتی با او درباره مسائل گوناگون صحبت کرد.ساعت شده بود 6 بعدازظهر، پزشک آقای سین را مرخص کرد و آن مرد از او خواهش کرد که تا در خانه او را برساند که نهایتا برابر تعارفات سین سوار ماشینش شد و حرکت کردند. مرد که شنید فلان میدان باید برود خوشحال شد که منزل خودش همان نزدیکی است. بعد از میدان وارد خیابانی شدند که سین گفته بود. مرد با تعجب گفت: عجب، توی یک محل هم که می‌نشینیم. وارد کوچه بن‌بست که شدند هر دو تعجب کردند که چرا تا حالا همدیگر را ندیده‌اند. آقای سین که می‌خواست زنگ را فشار دهد، مرد کلید انداخت و در را باز کرد و گفت: عجیبه، من هم توی این راهرو سکونت دارم، به طبقه دوم که رسیدند آقای سین تعارفش کرد اما مرد جواب سلام زنی را داد که از واحد روبه‌رو‌ی آقای سین شنیده بود و زن گفت: چرا دیر اومدی خونه؟ سین و آن مرد هر دو لحظاتی مبهوت به هم نگاه کردند و بعد شرمنده شدند که در این 5 سال انگار همدیگر را یک بار هم ندیدند، و چقدر نزدیک اما خیلی دور! و مرد زیر لب این بیت میرصیدی، شاعر سبک هندی را زمزمه کرد:کم‌طالعی نگر که من و یار چون دو چشم /همسایه‌ایم و خانه هم را ندیده‌ایم ارسال نظر
پربیننده