روح الله سلیمانی
چه خوب شد میرحسین موسوی در این چند ماه دستگیر نشد.شاید ذکر چنین سخنی در مطلع کلام برای ارادتمندان اباعبدالله‌الحسین(ع) که هتاکی‌های اوباش «هوادار»موسوی را در روز عاشورا دیده‌اند، کمی تعجب‌برانگیز بوده و حتی موجب عصبانیت آنها شود، اما اگر اجازه دهید توضیح می‌دهیم که «چرا خوب شد»! چند ماه تحرک موسوی چونان تکه‌های پازلی می‌ماند که با هر اتفاق و رویدادی، بخشی از این پازل تکمیل شده و آرام-آرام بیننده می‌تواند «طرح کلی» این پازل را حدس زده و پیش‌بینی کند. عافیت‌طلبی و سکوت 20 ساله موسوی موجب شده بود مردم از دیدگاه‌ها و نظرات وی بی‌اطلاع باشند و شاید هم برای‌شان زیاد مهم نبود تا بدانند میرحسین موسوی در سال‌های پایانی دهه 80 چگونه می‌اندیشد، دوستانش چه کسانی هستند و... و اعلام کاندیداتوری موسوی در ماه‌های نزدیک به انتخابات ریاست‌جمهوری بهانه‌ای شد تا مردم از نزدیک با آخرین نظرات و افکار وی آشنا شوند.هر روز خبری پیدا و پنهان از چگونگی تشکیل ستادهای موسوی، منابع مالی، یاران و نزدیکانش در میان رسانه‌ها به گوش مردم می‌رسید. این اخبار که حکایت از تغییر در نگاه و افکار موسوی داشت برای بخشی از مردم تعجب‌برانگیز و البته حسرت‌آور بود، اما همچنان موسوی در میان اکثریتی از هوادارانش چهره‌ای بود که آنان از سال‌های دهه 60 از او به خاطر داشتند و موسوی را از منظر دهه 60 می‌نگریستند و از «تغییر و تحولات فکری- سیاسی- اقتصادی» موسوی دهه 80 غافل و بی‌خبر بودند.یک روز خبر آمد، موسوی با «اقتصاد دوران جنگ» وداع کرده و فرمان پیش به سوی «سرمایه‌داری» را صادر کرده است.روز دیگر شنیده شد، موسوی پشت درهای بسته و به دور از چشم «خبرنگاران و مردم» با اعضای «نهضت آزادی» که حضرت امام(ره) این گروه را «بدتر از منافقین» نامیده بود، جلسه سری گذاشته و با آنها برای فردای پیروزی در انتخابات قرار و مدار گذاشته است.خبر می‌آمد، موسوی دست «کلان‌سرمایه‌داران رانت‌خوار» را برای «کمک به ستاد انتخاباتی‌اش» به گرمی فشرده است و آنها به موسوی قول داده‌اند، نمی‌گذارند در تنگنای مالی قرار بگیرد، کلان‌سرمایه‌دارانی که هر کدام در بخشی از واردات و صادرات کالاهای اساسی نقش داشتند و موسوی روزگاری بدترین فحش‌ها را برای احتکار کالاهای اساسی مردم جنگ‌زده نثارشان می‌کرد.روزی دیگر از موسوی شنیده شد، «هاشمی‌رفسنجانی» باید رسما از او حمایت کند، هاشمی که با «اقتصاد سرمایه‌داری»اش و «مدیران بعضا رانت‌خوار و زیاده‌خواهش» و «آقازاده‌های متکبر و مساله‌دارش» در دوری از آرمان‌های عدالتخواهانه انقلاب اسلامی شهره عام و خاص است. بماند که آن دانشگاه غیردولتی برای حمایت رسانه‌ای – مالی سنگ تمام گذاشت. شبکه‌های ماهواره‌ای و سایت‌های خبری ضدانقلاب هم که از «مواضع و حرف»های موسوی، قند در دلشان آب شده بود، از خواب و خوراک افتاده بودند و برای تبلیغ میرحسین موسوی شب و روز نمی‌شناختند، از سران آمریکا یعنی اوباما که رسما اسم «موسوی» را در یکی از سخنرانی‌هایش آورد تا سران رژیم صهیونیستی، روباه پیر انگلیس، فرانسه، سلطنت‌طلبان، سران بهایی، دوقلوهای رجوی و... همگی به شعار «هر نفر یک ستاد» موسوی پیوستند و...این خبرها که آرام-آرام به گوش مردم رسید، بسیاری از او دل بریدند و عطایش را به لقایش بخشیدند، اما بخشی دیگر از مردم همچنان از این اخبار بی‌اطلاع بودند و شور و هیجان فضای انتخابات مانع دیدن «چهره حقیقی» موسوی از پس این گرد و غبارها می‌شد. مناظره‌های انتخاباتی میدان دیگری بود که مردم بی‌واسطه با نظرات و افکار جدید موسوی آشنا شدند و همین مناظره‌ها «کار موسوی را تمام کرد». سعید حجاریان، عضو ارشد ستاد موسوی بعد از این مناظره‌ها گفته بود، اگر موسوی به مناظره نمی‌آمد 3 بر صفر می‌باخت اما حالا 6 بر صفر مناظره را واگذار کرده و...ساعت‌های پایانی روز برگزاری انتخابات، موسوی که از سراسر کشور اخبار شکستش شنیده می‌شد، به توصیه اتاق فکر ستاد انتخاباتی‌اش، خبرنگاران رسانه‌های خارجی را صدا زد و اعلام کرد، به همه دنیا بگویند، «پیروز انتخابات است». این مصاحبه موسوی در حالی برگزار شده بود که برخی از مراکز رای‌گیری داشتند از مردم رای می‌گرفتند و شمارش آرا شروع نشده بود. اما قبل از موسوی، این عفت مرعشی، همسر هاشمی‌رفسنجانی بود که صبح روز رای‌گیری در مقابل خبرنگاران گفته بود: «اگر موسوی رای نیاورد تقلب شده و مردم به خیابان‌ها بریزند» و این آغاز پرده‌برداری از «روی دیگر چهره موسوی» برای کسانی بود که هنوز او را نشناخته بودند.و اما شنبه موسوی دستور آشوب به میلیشیای قداره‌بند خود داد تا انتقام انتخابات را از مردم بگیرند که گرفتند. چونان قبل از انتخابات هر روز از موسوی و هوادارانش «خبری» برای مردم می‌رسید و مردم هم داشتند پازل چهره موسوی را در ذهنشان کامل‌تر می‌کردند. چند هفته تهران و برخی شهرها شاهد نمایش خونین «آن روی دیگر چهره موسوی» بودند و مردم همچنان داشتند نگاه می‌کردند به پازل موسوی که هر روز تکمیل می‌شد. روزها گذشت و «13 آبان» رسید، روز مبارزه با استکبار جهانی. سایت‌ها و ماهواره‌های خارج‌نشین که تمام‌قد به کمک موسوی آمده بودند، برای تغییر ماهیت این روز و تبدیل آن به روز «سازش با شیطان بزرگ» سنگ تمام گذاشتند، هواداران موسوی در تجمعی اندک در یکی از میدان‌های تهران به جای شعار «مرگ بر آمریکا»، «مرگ بر روسیه» سر دادند و موسوی هم با سکوتش تاییدشان کرد و مردم هم داشتند نگاه می‌کردند و از خود می‌پرسیدند، «موسوی تا کجا می‌خواهد برود؟».روز قدس که حضرت روح‌الله(رض)، «روز اسلام» نامیده بودش، با شعار «نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران» و «استقلال، آزادی، جمهوری ایرانی» هواداران موسوی؛ در حالی که روزه‌خواری می‌کردند، به صحنه دیگری از نمایش «چهره پنهان» موسوی بدل شد. هر روز که می‌گذشت، موسوی که دیگر «تاب مستوری» را از کف داده بود، با صدای بلندتر و چهره شفاف‌تری «نقاب از رخ» می‌کشید. 16 آذر اما هواداران موسوی به جنگ با حضرت «خمینی» آمدند و آتش به جان و قلب امتش زدند، «آتش به عکس خمینی»، «گلستان شد». اما این آتش، آتشفشانی شد به جان موسوی و هوادارانش و مردم باز هم داشتند به پازل موسوی نگاه می‌کردند و به کلکسیون مدال‌های ننگین او که آتش زدن عکس خمینی کبیر را کم داشت و آن را هم اضافه کردند...محرم و عاشورای حسینی از راه رسید و آتش عطش عشق حسین، دل‌های سرمستان باده الست و سیدالشهدا(ع) را لبریز کرده بود. ملت با قلبی شکسته و دلی پرخون از اهانت به «حضرت خمینی و حضرت خامنه‌ای»، وارد تاسوعا و عاشورا شده بودند. روز عاشورا اما آن حادثه تلخ که نباید اتفاق می‌افتاد، افتاد و ای کاش عاشقان حسین می‌مردند و عاشورای 1431 تهران را نمی‌دیدند. هواداران یزیدی موسوی با هماهنگی سایت‌ها و ماهواره‌ها تدارک «جنگ با حسین» در «ظهر عاشورا» را دیده بودند و «سبزهای اموی»، این بار چون «حرامیان اموی» آتش بر پرچم و خیمه‌های سیدالشهدا زدند، هورا کشیدند، هلهله سر دادند، کف و سوت زدند، قرآن آتش زدند، به نمازگزاران ظهر عاشورای حسینی سنگ زدند و در آخر هم دستشان را با خون عزاداران حسین سیراب کردند و فرار کردند و...برخی از مردم باور نمی‌کردند؛ یعنی پلیدی و پستی تا این حد؟ به همه می‌گفتند هر چیزی را که باور کنیم، این را باور نمی‌کنیم، اما تصاویر را که از تلویزیون دیدند، خونشان به جوش آمد، لعن و نفرین نثارشان کردند، بعدها خبر آمد محمد خاتمی هم در شب عاشورا در حسینیه جماران در میان هواداران سبز سخنرانی کرده است و آنها هم که نتوانسته بودند احساساتشان را کنترل کنند، کف و سوت زده‌اند، همان جایی که «خمینی» برای «حسین» آنگونه که همه دیده‌اند، در کنار فرزندان بسیجی‌اش می‌لرزید و می‌سوخت و اشک می‌ریخت.موسوی پس از 5 روز سکوت، بیانیه داد، «بیانیه شماره 17»- این شماره را به‌خاطر داشته باشید- او در کمال وقاحت و بی‌آبرویی، آشوبگران روز عاشورا را «هوادار خود» و مردمی «خداجو» نامید، جالب آنکه عمر سعد هم سربازانش را «خداجو» نامیده بود!
***
موسوی استعدادهای بالقوه فراوان دیگری دارد که تا به حال «مجالی» برای «عرضه» آنها نبوده است، شاید خودش هم باور نمی‌کرد روزی «آتش زنندگان خیمه و پرچم اباعبدالله‌الحسین(ع)» را مردم «خداجو» و «هوادار» خود بنامد، عمر سعد هم باورش نمی‌شد. می‌گویند، عمر سعد که در دوران کودکی همبازی حضرت امام حسین(ع) بوده است، روزی خطاب به آن حضرت گفت: به من می‌گویند، تو، حسین را می‌کشی، این حرف‌ها چیست که مردم می‌زنند؟!».روزی که ساواک به مدرسه فیضیه ریخت و طلبه‌ها را به خاک و خون کشید و تعدادی از آنها را از پشت‌بام فیضیه به پایین انداخت و... حضرت امام (ره) در جمله‌ای حکیمانه فرمودند، «کار تمام شد! شاه، دستش را رو کرد. مردم چهره حقیقی محمدرضا را دیدند».موسوی هم خودش را رسوا کرد، پازل چهره موسوی دارد تکمیل می‌شود؛ می‌پرسید چرا نگفتم «پازل چهره موسوی تکمیل شد»، مگر بالاتر از اهانت به عاشورا هم داریم؛ این چند ماه به مردم نشان داده است از موسوی بعید نیست! شاید بالاتر هم باشد. خب! حالا با ما موافق هستید که چرا گفتیم « موسوی را دستگیر نکنید».راستی! ما چقدر باید تبیین و تفسیر می‌کردیم که چهره حقیقی نفاق را نشان دهیم؟ موسوی بی‌پرده در بیانیه شماره 17 خود پرده‌برداری نهایی از خودش را با صدای بلند برای همه نشان داد. اما این ماجرا سر دراز دارد. مردم هم باز دارند به «پازل چهره موسوی» نگاه می‌کنند.
هر دم از این باغ بری می‌رسد
تازه‌تر از تازه‌تری می‌رسد موسوی را بازداشت نکنید!
روح الله سلیمانی
چه خوب شد میرحسین موسوی در این چند ماه دستگیر نشد.شاید ذکر چنین سخنی در مطلع کلام برای ارادتمندان اباعبدالله‌الحسین(ع) که هتاکی‌های اوباش «هوادار»موسوی را در روز عاشورا دیده‌اند، کمی تعجب‌برانگیز بوده و حتی موجب عصبانیت آنها شود، اما اگر اجازه دهید توضیح می‌دهیم که «چرا خوب شد»! چند ماه تحرک موسوی چونان تکه‌های پازلی می‌ماند که با هر اتفاق و رویدادی، بخشی از این پازل تکمیل شده و آرام-آرام بیننده می‌تواند «طرح کلی» این پازل را حدس زده و پیش‌بینی کند. عافیت‌طلبی و سکوت 20 ساله موسوی موجب شده بود مردم از دیدگاه‌ها و نظرات وی بی‌اطلاع باشند و شاید هم برای‌شان زیاد مهم نبود تا بدانند میرحسین موسوی در سال‌های پایانی دهه 80 چگونه می‌اندیشد، دوستانش چه کسانی هستند و... و اعلام کاندیداتوری موسوی در ماه‌های نزدیک به انتخابات ریاست‌جمهوری بهانه‌ای شد تا مردم از نزدیک با آخرین نظرات و افکار وی آشنا شوند.هر روز خبری پیدا و پنهان از چگونگی تشکیل ستادهای موسوی، منابع مالی، یاران و نزدیکانش در میان رسانه‌ها به گوش مردم می‌رسید. این اخبار که حکایت از تغییر در نگاه و افکار موسوی داشت برای بخشی از مردم تعجب‌برانگیز و البته حسرت‌آور بود، اما همچنان موسوی در میان اکثریتی از هوادارانش چهره‌ای بود که آنان از سال‌های دهه 60 از او به خاطر داشتند و موسوی را از منظر دهه 60 می‌نگریستند و از «تغییر و تحولات فکری- سیاسی- اقتصادی» موسوی دهه 80 غافل و بی‌خبر بودند.یک روز خبر آمد، موسوی با «اقتصاد دوران جنگ» وداع کرده و فرمان پیش به سوی «سرمایه‌داری» را صادر کرده است.روز دیگر شنیده شد، موسوی پشت درهای بسته و به دور از چشم «خبرنگاران و مردم» با اعضای «نهضت آزادی» که حضرت امام(ره) این گروه را «بدتر از منافقین» نامیده بود، جلسه سری گذاشته و با آنها برای فردای پیروزی در انتخابات قرار و مدار گذاشته است.خبر می‌آمد، موسوی دست «کلان‌سرمایه‌داران رانت‌خوار» را برای «کمک به ستاد انتخاباتی‌اش» به گرمی فشرده است و آنها به موسوی قول داده‌اند، نمی‌گذارند در تنگنای مالی قرار بگیرد، کلان‌سرمایه‌دارانی که هر کدام در بخشی از واردات و صادرات کالاهای اساسی نقش داشتند و موسوی روزگاری بدترین فحش‌ها را برای احتکار کالاهای اساسی مردم جنگ‌زده نثارشان می‌کرد.روزی دیگر از موسوی شنیده شد، «هاشمی‌رفسنجانی» باید رسما از او حمایت کند، هاشمی که با «اقتصاد سرمایه‌داری»اش و «مدیران بعضا رانت‌خوار و زیاده‌خواهش» و «آقازاده‌های متکبر و مساله‌دارش» در دوری از آرمان‌های عدالتخواهانه انقلاب اسلامی شهره عام و خاص است. بماند که آن دانشگاه غیردولتی برای حمایت رسانه‌ای – مالی سنگ تمام گذاشت. شبکه‌های ماهواره‌ای و سایت‌های خبری ضدانقلاب هم که از «مواضع و حرف»های موسوی، قند در دلشان آب شده بود، از خواب و خوراک افتاده بودند و برای تبلیغ میرحسین موسوی شب و روز نمی‌شناختند، از سران آمریکا یعنی اوباما که رسما اسم «موسوی» را در یکی از سخنرانی‌هایش آورد تا سران رژیم صهیونیستی، روباه پیر انگلیس، فرانسه، سلطنت‌طلبان، سران بهایی، دوقلوهای رجوی و... همگی به شعار «هر نفر یک ستاد» موسوی پیوستند و...این خبرها که آرام-آرام به گوش مردم رسید، بسیاری از او دل بریدند و عطایش را به لقایش بخشیدند، اما بخشی دیگر از مردم همچنان از این اخبار بی‌اطلاع بودند و شور و هیجان فضای انتخابات مانع دیدن «چهره حقیقی» موسوی از پس این گرد و غبارها می‌شد. مناظره‌های انتخاباتی میدان دیگری بود که مردم بی‌واسطه با نظرات و افکار جدید موسوی آشنا شدند و همین مناظره‌ها «کار موسوی را تمام کرد». سعید حجاریان، عضو ارشد ستاد موسوی بعد از این مناظره‌ها گفته بود، اگر موسوی به مناظره نمی‌آمد 3 بر صفر می‌باخت اما حالا 6 بر صفر مناظره را واگذار کرده و...ساعت‌های پایانی روز برگزاری انتخابات، موسوی که از سراسر کشور اخبار شکستش شنیده می‌شد، به توصیه اتاق فکر ستاد انتخاباتی‌اش، خبرنگاران رسانه‌های خارجی را صدا زد و اعلام کرد، به همه دنیا بگویند، «پیروز انتخابات است». این مصاحبه موسوی در حالی برگزار شده بود که برخی از مراکز رای‌گیری داشتند از مردم رای می‌گرفتند و شمارش آرا شروع نشده بود. اما قبل از موسوی، این عفت مرعشی، همسر هاشمی‌رفسنجانی بود که صبح روز رای‌گیری در مقابل خبرنگاران گفته بود: «اگر موسوی رای نیاورد تقلب شده و مردم به خیابان‌ها بریزند» و این آغاز پرده‌برداری از «روی دیگر چهره موسوی» برای کسانی بود که هنوز او را نشناخته بودند.و اما شنبه موسوی دستور آشوب به میلیشیای قداره‌بند خود داد تا انتقام انتخابات را از مردم بگیرند که گرفتند. چونان قبل از انتخابات هر روز از موسوی و هوادارانش «خبری» برای مردم می‌رسید و مردم هم داشتند پازل چهره موسوی را در ذهنشان کامل‌تر می‌کردند. چند هفته تهران و برخی شهرها شاهد نمایش خونین «آن روی دیگر چهره موسوی» بودند و مردم همچنان داشتند نگاه می‌کردند به پازل موسوی که هر روز تکمیل می‌شد. روزها گذشت و «13 آبان» رسید، روز مبارزه با استکبار جهانی. سایت‌ها و ماهواره‌های خارج‌نشین که تمام‌قد به کمک موسوی آمده بودند، برای تغییر ماهیت این روز و تبدیل آن به روز «سازش با شیطان بزرگ» سنگ تمام گذاشتند، هواداران موسوی در تجمعی اندک در یکی از میدان‌های تهران به جای شعار «مرگ بر آمریکا»، «مرگ بر روسیه» سر دادند و موسوی هم با سکوتش تاییدشان کرد و مردم هم داشتند نگاه می‌کردند و از خود می‌پرسیدند، «موسوی تا کجا می‌خواهد برود؟».روز قدس که حضرت روح‌الله(رض)، «روز اسلام» نامیده بودش، با شعار «نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران» و «استقلال، آزادی، جمهوری ایرانی» هواداران موسوی؛ در حالی که روزه‌خواری می‌کردند، به صحنه دیگری از نمایش «چهره پنهان» موسوی بدل شد. هر روز که می‌گذشت، موسوی که دیگر «تاب مستوری» را از کف داده بود، با صدای بلندتر و چهره شفاف‌تری «نقاب از رخ» می‌کشید. 16 آذر اما هواداران موسوی به جنگ با حضرت «خمینی» آمدند و آتش به جان و قلب امتش زدند، «آتش به عکس خمینی»، «گلستان شد». اما این آتش، آتشفشانی شد به جان موسوی و هوادارانش و مردم باز هم داشتند به پازل موسوی نگاه می‌کردند و به کلکسیون مدال‌های ننگین او که آتش زدن عکس خمینی کبیر را کم داشت و آن را هم اضافه کردند...محرم و عاشورای حسینی از راه رسید و آتش عطش عشق حسین، دل‌های سرمستان باده الست و سیدالشهدا(ع) را لبریز کرده بود. ملت با قلبی شکسته و دلی پرخون از اهانت به «حضرت خمینی و حضرت خامنه‌ای»، وارد تاسوعا و عاشورا شده بودند. روز عاشورا اما آن حادثه تلخ که نباید اتفاق می‌افتاد، افتاد و ای کاش عاشقان حسین می‌مردند و عاشورای 1431 تهران را نمی‌دیدند. هواداران یزیدی موسوی با هماهنگی سایت‌ها و ماهواره‌ها تدارک «جنگ با حسین» در «ظهر عاشورا» را دیده بودند و «سبزهای اموی»، این بار چون «حرامیان اموی» آتش بر پرچم و خیمه‌های سیدالشهدا زدند، هورا کشیدند، هلهله سر دادند، کف و سوت زدند، قرآن آتش زدند، به نمازگزاران ظهر عاشورای حسینی سنگ زدند و در آخر هم دستشان را با خون عزاداران حسین سیراب کردند و فرار کردند و...برخی از مردم باور نمی‌کردند؛ یعنی پلیدی و پستی تا این حد؟ به همه می‌گفتند هر چیزی را که باور کنیم، این را باور نمی‌کنیم، اما تصاویر را که از تلویزیون دیدند، خونشان به جوش آمد، لعن و نفرین نثارشان کردند، بعدها خبر آمد محمد خاتمی هم در شب عاشورا در حسینیه جماران در میان هواداران سبز سخنرانی کرده است و آنها هم که نتوانسته بودند احساساتشان را کنترل کنند، کف و سوت زده‌اند، همان جایی که «خمینی» برای «حسین» آنگونه که همه دیده‌اند، در کنار فرزندان بسیجی‌اش می‌لرزید و می‌سوخت و اشک می‌ریخت.موسوی پس از 5 روز سکوت، بیانیه داد، «بیانیه شماره 17»- این شماره را به‌خاطر داشته باشید- او در کمال وقاحت و بی‌آبرویی، آشوبگران روز عاشورا را «هوادار خود» و مردمی «خداجو» نامید، جالب آنکه عمر سعد هم سربازانش را «خداجو» نامیده بود!
***
موسوی استعدادهای بالقوه فراوان دیگری دارد که تا به حال «مجالی» برای «عرضه» آنها نبوده است، شاید خودش هم باور نمی‌کرد روزی «آتش زنندگان خیمه و پرچم اباعبدالله‌الحسین(ع)» را مردم «خداجو» و «هوادار» خود بنامد، عمر سعد هم باورش نمی‌شد. می‌گویند، عمر سعد که در دوران کودکی همبازی حضرت امام حسین(ع) بوده است، روزی خطاب به آن حضرت گفت: به من می‌گویند، تو، حسین را می‌کشی، این حرف‌ها چیست که مردم می‌زنند؟!».روزی که ساواک به مدرسه فیضیه ریخت و طلبه‌ها را به خاک و خون کشید و تعدادی از آنها را از پشت‌بام فیضیه به پایین انداخت و... حضرت امام (ره) در جمله‌ای حکیمانه فرمودند، «کار تمام شد! شاه، دستش را رو کرد. مردم چهره حقیقی محمدرضا را دیدند».موسوی هم خودش را رسوا کرد، پازل چهره موسوی دارد تکمیل می‌شود؛ می‌پرسید چرا نگفتم «پازل چهره موسوی تکمیل شد»، مگر بالاتر از اهانت به عاشورا هم داریم؛ این چند ماه به مردم نشان داده است از موسوی بعید نیست! شاید بالاتر هم باشد. خب! حالا با ما موافق هستید که چرا گفتیم « موسوی را دستگیر نکنید».راستی! ما چقدر باید تبیین و تفسیر می‌کردیم که چهره حقیقی نفاق را نشان دهیم؟ موسوی بی‌پرده در بیانیه شماره 17 خود پرده‌برداری نهایی از خودش را با صدای بلند برای همه نشان داد. اما این ماجرا سر دراز دارد. مردم هم باز دارند به «پازل چهره موسوی» نگاه می‌کنند.
هر دم از این باغ بری می‌رسد
تازه‌تر از تازه‌تری می‌رسد ارسال نظر
پربیننده