محمدمهدی تقوی: ميرحسین موسوی، 48 ساعت پس از مشاهده حماسه دهها میلیونی امت حزب‌الله بویژه حضور 3 میلیونی مردم تهران در محکومیت اقدام موهن هوادارانش در اهانت به روز عاشورا و هتک حرمت ساحت حضرت اباعبدالله‌الحسین(ع) و عزاداران آن حضرت، بیانیه‌ای صادر کرد که در آن یکی به نعل کوفت و یکی به میخ! بیانیه‌ای که بسیاری از تحلیلگران سیاسی از آن به عقب‌نشینی تلویحی تعبیر کردند، عقب‌نشینی از ادعای تقلب، قبول مشروعیت دولت و...
در ابتدای بیانیه نامزد دچار توهم انتخابات اخیر آمده است: «همواره به اینجانب و دوستان گفته می‌شد، اگر شما اطلاعیه ندهید، مردم به خیابان‌ها نخواهند آمد و... و آرامش به کشور برخواهد گشت...».موسوی در این فراز خود را به آن راه زده است و انگار نه انگار، شروع آشوب‌هایی که به بی‌احترامی به ساحت مقدس حضرت امام حسین (ع) منجر شد، با بیانیه‌های ساختارشکنانه وی بود! آیا موسوی واقعا نمی‌داند، آرامش جامعه و شور و نشاطی که پس از حضور پرشور مردم در انتخابات 22 خرداد، ایجاد شده بود را با رفتار ساختارشکنانه‌اش بویژه در اعلام رمز دروغ «تقلب» مخدوش کرده است؟ آقای مهندس آیا خود را به تغافل زده است که مهار فرقه به اصطلاح سبزش، اینک حتی از دست خود او هم خارج شده و پس از بیانیه‌های تند وی که هر روز فضا را رادیکالیزه‌تر می‌کرد، دیگر نیازی به دادن بیانیه نیست؟ آیا او پس از بیانیه کذایی مربوط به مراسم 16آذر که اشاره مستقیم به 17و 18 آذر و روز‌های بعد داشت خود را معاف از انتشار بیانیه‌های آتی نکرد؟او در ادامه آورده است: « برای مراسم عاشورای حسینی، علی‌رغم درخواست‌های فراوان، نه جناب حجت‌الاسلام والمسلمین کروبی اطلاعیه دادند و نه حجت‌الاسلام والمسلمین خاتمی و نه بنده و دوستانم.با این وصف یک بار دیگر مردمی خداجوی[!] به صحنه آمدند و نشان دادند، شبکه‌های وسیع اجتماعی و مدنی که در طول انتخابات و بعد از آن به صورت خودجوش[!] شکل گرفته است... . عزاداران حسینی در این روز مقدس، حسین – حسین‌گویان به صورت مسالمت‌آمیز و بدون شعارهای تند، روانه میدان‌ها و مسیرهایی شدند که خود انتخاب کرده بودند و این بار نیز چون دفعات گذشته با اعمال تحریک‌آمیز مواجه شدند؛ خشونت‌های غیرقابل باور چون تیراندازی نیروهای لباس شخصی که امروز هویت آنها برکسی پوشیده نیست و روزبه‌روز، پرده از چهره آنان و سران‌شان کنار زده می‌شود، فاجعه‌ای را آفرید...».در این بخش از بیانیه، موسوی باز هم به صادر نکردن بیانیه از سوی مثلث محرک اغتشاشگران اشاره میکند؛ در حالی که خود هم می‌داند، آتشی که با ادعای تقلب و بیانیه‌های پیشین وی روشن شد،
بی‌کم و کاست تقدیم ضدانقلاب شده است و فراخوان‌دهندگان هتاکی روز عاشورا هم بی‌ارتباط با او نیستند.موسوی اغتشاشگرانی را «خداجو» (!) می‌داند که چادر از سر زنان مومنه در عزاداری اباعبدالله‌الحسین (ع) کشیدند، عزاداران آن حضرت را مورد حمله قرار دادند، تمثال مبارک حضرت ابوالفضل(ع) را پاره کردند، پرچم‌های عزای منقوش به اسامی متبرک ائمه (ع) را آتش زدند و پس از مقابله عزاداران حسینی برای جلوگیری از این بی‌حرمتی‌ها، دست به تخریب اموال عمومی و خصوصی و هماورد همیشگی‌شان، سطل‌های زباله(!) زدند و با سنگ به نمازگزاران ظهر عاشورا حمله کردند.
آقای موسوی!
آیا اینها، مصداق خداجویی است؟! آیا هواداران شما، برای رضای خدا و قربهًْ‌الی‌الله، عزاداران حسینی و نمازگزاران ظهر عاشورا را مورد ضرب و شتم قرار دادند؟! آیا اعمال قبیحی چون به آتش کشیدن پارچه‌های سیاه عزاداری حضرت اباعبدالله‌الحسین (ع) یادآور حمله سپاه ملعون عمر بن سعد به خیمه‌گاه نوامیس رسول‌الله (ص) و اهل بیت عصمت و طهارت علیهم‌السلام، نیست؟ کجای این کارها، خداجویی است؟ از این اعمال، آیا جز دشمنان امام حسین (ع) خوشحال شدند؟ آری !حسین ـ حسین گویان شما، باراک «حسین» اوباما را فریاد می‌زدند؛ بنی‌اسرائیل هم سامری را با همین گمراهی سجده می‌کردند. نوشته‌اید: «این مردم خداجو (!) به صورت خودجوش به صحنه آمده‌اند.» بله! شما بیانیه ندادید اما دوستانتان دادند و مخالفتی هم نکردید؛ هوادارانی که رسانه‌های ضدانقلاب اعم از بی‌بی‌سی، سی‌ان‌ان، العربیه و امثال علیرضا نوری‌زاده معلوم‌الحال مسیرهای عزاداری و شعارهایشان در سوگواری روز عاشورا را هم تعیین کرده بودند. آیا منظور شما از این «خداجویان خودجوش» همان پیروان
« بي بي سي» است؟
آقای موسوی در بخش دیگری از بیانیه هفدهم خطاب به نظام می‌نویسد: «... تغییر قضاوت مردم را نسبت به نظام، چگونه حل می‌کنید؟ تخریب مشروعیت را چگونه جبران می‌کنید؟ نگاه ملامت‌آمیز و متعصب همه جهانیان از این همه خشونت یک دولت به ملت خود را چگونه تغییر می‌دهید؟... با چه پشتوانه‌ای از کارآمدی و انسجام ملی و سیاست خارجی موثر، سایه قطعنامه‌ها و امتیازخواهی‌های بیشتر را در سطح بین‌الملل، از سر کشور و ملت‌مان دور می‌کنید؟ اینان می‌اندیشند با عقب راندن نخبگان و روشنفکران و دانشگاهیان و فعالان از صحنه سیاسی، خواهند توانست بدون پرداختن ریشه‌ای به مسائل امروز کشور، به دیروز قبل از انتخابات بازگردند؛ اما کسانی که تاریخ را خوانده‌اند و کمی با ماهیت پیچیده جوامع آشنایی دارند، می‌دانند این تفکر، ناشی از یک توهم واقع‌گریز و پناه بردن به رویکردهای کم‌عمق و گول‌زننده است».
درباره این بخش از بیانیه، از آقای موسوی می‌پرسیم: تغییر قضاوت مردم نسبت به خود، ظرف 7 ماه اخیر را چگونه حل می‌کنید؟ مشروعیت خود را که آگاهانه یا از روی جهل و افتادن در دام مشاوران نامشاور، در میان مردم از دست دادید، دیگر با چه راهکاری می‌توانید به دست آورید؟
آقای موسوی!
خوب راهپیمایی 9 دی 88 را ببینید! مردم سراسر کشور در تظاهرات دهها میلیونی خود و مردم غیور تهران که بزرگ‌ترین اجتماع تاریخ انقلاب، پس از مراسم تاریخی تشییع پیکر ملکوتی حضرت امام خمینی(ره) را در این روز در اعتراض به اقدامات حامیان شما در توهین و جسارت‌های مکرر به مقدسات و سوق فضای کشور به سوی ناامنی – که هدف حتمی و قطعی شماست – تشکیل دادند، از نظام و قوه قضائیه چه خواستند؟ شما که شعار دموکراسی می‌دهید، آیا خواست اکثریت مردم ایران – که نیازی به توضیح ندارد – را شنیدید؟ آیا نگاه ملامت‌آمیز و متعجب همه جهانیان، ناشی از دروغ بزرگ تقلب از سوی شما در انتخابات نبوده و نیست؟ آیا شما اجازه دادید کشور از حضور 40 میلیونی مردم در انتخابات که رکورد مشارکت در انتخابات در سراسر جهان را شکست، بهره لازم را ببرد؟ اگر توهم شما و بیانیه‌های تفرقه‌انداز موهوم شما نبود انسجام ملی، خیلی زودتر از 9 دی، در کشور پدیدار می‌شد و سیاست خارجی جمهوری‌اسلامی، مقتدر‌تر از پیش با تکیه بر حضور 85 درصدی مردم در انتخابات در صحنه‌هاي بين‌الملل وجهانی حضور داشت.
آقای موسوی!
آیا امتیازخواهی‌های بیشتر در سطح بین‌الملل که البته با درایت و تدبیر رهبر مدبر انقلاب و حضور حماسی مردم راه به جایی نبرد، ناشی از رفتارهای سوء شما نبود؟ قطعنامه‌های ظالمانه هم، اثری جز خوداتکایی بیشتر ملت و شکوفایی بیشتر استعدادهاي جوانان این مرز و بوم ندارند و تنها دلیل بر وجه اشتراک دوستان داخلی و خارجی شما در توقف بر همین توهم ذهنی است و پیشنهاد می‌کنیم، شما نگران
آنها نباشید! در فراز «اینان می‌اندیشند... به دیروز قبل از انتخابات بازگردند...» بیانیه، موسوی ناخواسته اعتراف کرده است، مسؤولیت همه بحران‌ها و اغتشاشات 7 ماه گذشته برگُرده اوست و توجه دستگاه قضا به همین بخش از بیانیه 17 برای توجه به مسؤولیت موسوی کفایت میکند.
اما جناب موسوی!
آیا می‌دانید توهم واقع‌گریز و پناه بردن‌تان به رویکردهای کم‌عمق و گول‌زننده که موجب شد 11 میلیون اختلاف رای را نبینید، چه آسیب‌های جبران‌ناپذیری را - حتی به کسانی که فریب دروغ شما (تقلب) را که مدت مدیدی است سراغی از آن نمی‌گیرد خوردند-زد؟
موسوی در بخش دیگری از بیانیه، به صراحت و روشنی(!) می‌گوید: «فرمان اعدام و قتل و زندانی کروبی و موسوی و امثال ما، مشکل را حل نخواهد کرد».
در اینجا نکته‌ای ظریف، حائز اهمیت است که شیخ اصلاحات اگر ساده‌لوحانه نگذرد باید به آن دقت کند؛ موسوی حتی در بیانیه‌اش هم اعدام و قتل و زندانی شدن را، زودتر از خود، شایسته کروبی می‌داند و نام او را پیش از خود می‌آورد(!) مسبوق به حضور در تجمعات و نیز نمایشگاه مطبوعات که با خلف وعده، شیخ را تنها در میان مردم خشمگینی که به بحران‌آفرینی‌های آنها معترضند، رها کرد.
اما آیا موسوی، فریاد توده مردم را که خواهان دستگیری و محاکمه همه سران فتنه بودند در روز چهارشنبه هفته گذشته نشنید؟ اکثریت مردم، خواهان پایان خویشتنداری نظام در برخورد انقلابی با اغتشاشگران و سران آنها هستند .
آقای موسوی در بخش‌هایی از بیانیه نام مبارک پیر جماران حضرت امام قدس‌سره‌الشریف را برده که با عملکردش پس از درگذشت آقای منتظری چه سنخیتی دارد؛ خود باید بگوید. او واقعا دیگر حق ندارد از امام و خط امام، سخنی بگوید یا چیزی بنویسد. وی، همچنین در این بیانیه از سران آمریکا و انگلیس برائت جسته که برخلاف عملکرد 7 ماه اخیر اوست و به نظر می‌رسد، ناشی از ترسش از خروش انقلابی مردم آگاه ایران اسلامی است.
نکاتی پیرامون بیانیه عقب‌نشینی
محمدمهدی تقوی: ميرحسین موسوی، 48 ساعت پس از مشاهده حماسه دهها میلیونی امت حزب‌الله بویژه حضور 3 میلیونی مردم تهران در محکومیت اقدام موهن هوادارانش در اهانت به روز عاشورا و هتک حرمت ساحت حضرت اباعبدالله‌الحسین(ع) و عزاداران آن حضرت، بیانیه‌ای صادر کرد که در آن یکی به نعل کوفت و یکی به میخ! بیانیه‌ای که بسیاری از تحلیلگران سیاسی از آن به عقب‌نشینی تلویحی تعبیر کردند، عقب‌نشینی از ادعای تقلب، قبول مشروعیت دولت و...
در ابتدای بیانیه نامزد دچار توهم انتخابات اخیر آمده است: «همواره به اینجانب و دوستان گفته می‌شد، اگر شما اطلاعیه ندهید، مردم به خیابان‌ها نخواهند آمد و... و آرامش به کشور برخواهد گشت...».موسوی در این فراز خود را به آن راه زده است و انگار نه انگار، شروع آشوب‌هایی که به بی‌احترامی به ساحت مقدس حضرت امام حسین (ع) منجر شد، با بیانیه‌های ساختارشکنانه وی بود! آیا موسوی واقعا نمی‌داند، آرامش جامعه و شور و نشاطی که پس از حضور پرشور مردم در انتخابات 22 خرداد، ایجاد شده بود را با رفتار ساختارشکنانه‌اش بویژه در اعلام رمز دروغ «تقلب» مخدوش کرده است؟ آقای مهندس آیا خود را به تغافل زده است که مهار فرقه به اصطلاح سبزش، اینک حتی از دست خود او هم خارج شده و پس از بیانیه‌های تند وی که هر روز فضا را رادیکالیزه‌تر می‌کرد، دیگر نیازی به دادن بیانیه نیست؟ آیا او پس از بیانیه کذایی مربوط به مراسم 16آذر که اشاره مستقیم به 17و 18 آذر و روز‌های بعد داشت خود را معاف از انتشار بیانیه‌های آتی نکرد؟او در ادامه آورده است: « برای مراسم عاشورای حسینی، علی‌رغم درخواست‌های فراوان، نه جناب حجت‌الاسلام والمسلمین کروبی اطلاعیه دادند و نه حجت‌الاسلام والمسلمین خاتمی و نه بنده و دوستانم.با این وصف یک بار دیگر مردمی خداجوی[!] به صحنه آمدند و نشان دادند، شبکه‌های وسیع اجتماعی و مدنی که در طول انتخابات و بعد از آن به صورت خودجوش[!] شکل گرفته است... . عزاداران حسینی در این روز مقدس، حسین – حسین‌گویان به صورت مسالمت‌آمیز و بدون شعارهای تند، روانه میدان‌ها و مسیرهایی شدند که خود انتخاب کرده بودند و این بار نیز چون دفعات گذشته با اعمال تحریک‌آمیز مواجه شدند؛ خشونت‌های غیرقابل باور چون تیراندازی نیروهای لباس شخصی که امروز هویت آنها برکسی پوشیده نیست و روزبه‌روز، پرده از چهره آنان و سران‌شان کنار زده می‌شود، فاجعه‌ای را آفرید...».در این بخش از بیانیه، موسوی باز هم به صادر نکردن بیانیه از سوی مثلث محرک اغتشاشگران اشاره میکند؛ در حالی که خود هم می‌داند، آتشی که با ادعای تقلب و بیانیه‌های پیشین وی روشن شد،
بی‌کم و کاست تقدیم ضدانقلاب شده است و فراخوان‌دهندگان هتاکی روز عاشورا هم بی‌ارتباط با او نیستند.موسوی اغتشاشگرانی را «خداجو» (!) می‌داند که چادر از سر زنان مومنه در عزاداری اباعبدالله‌الحسین (ع) کشیدند، عزاداران آن حضرت را مورد حمله قرار دادند، تمثال مبارک حضرت ابوالفضل(ع) را پاره کردند، پرچم‌های عزای منقوش به اسامی متبرک ائمه (ع) را آتش زدند و پس از مقابله عزاداران حسینی برای جلوگیری از این بی‌حرمتی‌ها، دست به تخریب اموال عمومی و خصوصی و هماورد همیشگی‌شان، سطل‌های زباله(!) زدند و با سنگ به نمازگزاران ظهر عاشورا حمله کردند.
آقای موسوی!
آیا اینها، مصداق خداجویی است؟! آیا هواداران شما، برای رضای خدا و قربهًْ‌الی‌الله، عزاداران حسینی و نمازگزاران ظهر عاشورا را مورد ضرب و شتم قرار دادند؟! آیا اعمال قبیحی چون به آتش کشیدن پارچه‌های سیاه عزاداری حضرت اباعبدالله‌الحسین (ع) یادآور حمله سپاه ملعون عمر بن سعد به خیمه‌گاه نوامیس رسول‌الله (ص) و اهل بیت عصمت و طهارت علیهم‌السلام، نیست؟ کجای این کارها، خداجویی است؟ از این اعمال، آیا جز دشمنان امام حسین (ع) خوشحال شدند؟ آری !حسین ـ حسین گویان شما، باراک «حسین» اوباما را فریاد می‌زدند؛ بنی‌اسرائیل هم سامری را با همین گمراهی سجده می‌کردند. نوشته‌اید: «این مردم خداجو (!) به صورت خودجوش به صحنه آمده‌اند.» بله! شما بیانیه ندادید اما دوستانتان دادند و مخالفتی هم نکردید؛ هوادارانی که رسانه‌های ضدانقلاب اعم از بی‌بی‌سی، سی‌ان‌ان، العربیه و امثال علیرضا نوری‌زاده معلوم‌الحال مسیرهای عزاداری و شعارهایشان در سوگواری روز عاشورا را هم تعیین کرده بودند. آیا منظور شما از این «خداجویان خودجوش» همان پیروان
« بي بي سي» است؟
آقای موسوی در بخش دیگری از بیانیه هفدهم خطاب به نظام می‌نویسد: «... تغییر قضاوت مردم را نسبت به نظام، چگونه حل می‌کنید؟ تخریب مشروعیت را چگونه جبران می‌کنید؟ نگاه ملامت‌آمیز و متعصب همه جهانیان از این همه خشونت یک دولت به ملت خود را چگونه تغییر می‌دهید؟... با چه پشتوانه‌ای از کارآمدی و انسجام ملی و سیاست خارجی موثر، سایه قطعنامه‌ها و امتیازخواهی‌های بیشتر را در سطح بین‌الملل، از سر کشور و ملت‌مان دور می‌کنید؟ اینان می‌اندیشند با عقب راندن نخبگان و روشنفکران و دانشگاهیان و فعالان از صحنه سیاسی، خواهند توانست بدون پرداختن ریشه‌ای به مسائل امروز کشور، به دیروز قبل از انتخابات بازگردند؛ اما کسانی که تاریخ را خوانده‌اند و کمی با ماهیت پیچیده جوامع آشنایی دارند، می‌دانند این تفکر، ناشی از یک توهم واقع‌گریز و پناه بردن به رویکردهای کم‌عمق و گول‌زننده است».
درباره این بخش از بیانیه، از آقای موسوی می‌پرسیم: تغییر قضاوت مردم نسبت به خود، ظرف 7 ماه اخیر را چگونه حل می‌کنید؟ مشروعیت خود را که آگاهانه یا از روی جهل و افتادن در دام مشاوران نامشاور، در میان مردم از دست دادید، دیگر با چه راهکاری می‌توانید به دست آورید؟
آقای موسوی!
خوب راهپیمایی 9 دی 88 را ببینید! مردم سراسر کشور در تظاهرات دهها میلیونی خود و مردم غیور تهران که بزرگ‌ترین اجتماع تاریخ انقلاب، پس از مراسم تاریخی تشییع پیکر ملکوتی حضرت امام خمینی(ره) را در این روز در اعتراض به اقدامات حامیان شما در توهین و جسارت‌های مکرر به مقدسات و سوق فضای کشور به سوی ناامنی – که هدف حتمی و قطعی شماست – تشکیل دادند، از نظام و قوه قضائیه چه خواستند؟ شما که شعار دموکراسی می‌دهید، آیا خواست اکثریت مردم ایران – که نیازی به توضیح ندارد – را شنیدید؟ آیا نگاه ملامت‌آمیز و متعجب همه جهانیان، ناشی از دروغ بزرگ تقلب از سوی شما در انتخابات نبوده و نیست؟ آیا شما اجازه دادید کشور از حضور 40 میلیونی مردم در انتخابات که رکورد مشارکت در انتخابات در سراسر جهان را شکست، بهره لازم را ببرد؟ اگر توهم شما و بیانیه‌های تفرقه‌انداز موهوم شما نبود انسجام ملی، خیلی زودتر از 9 دی، در کشور پدیدار می‌شد و سیاست خارجی جمهوری‌اسلامی، مقتدر‌تر از پیش با تکیه بر حضور 85 درصدی مردم در انتخابات در صحنه‌هاي بين‌الملل وجهانی حضور داشت.
آقای موسوی!
آیا امتیازخواهی‌های بیشتر در سطح بین‌الملل که البته با درایت و تدبیر رهبر مدبر انقلاب و حضور حماسی مردم راه به جایی نبرد، ناشی از رفتارهای سوء شما نبود؟ قطعنامه‌های ظالمانه هم، اثری جز خوداتکایی بیشتر ملت و شکوفایی بیشتر استعدادهاي جوانان این مرز و بوم ندارند و تنها دلیل بر وجه اشتراک دوستان داخلی و خارجی شما در توقف بر همین توهم ذهنی است و پیشنهاد می‌کنیم، شما نگران
آنها نباشید! در فراز «اینان می‌اندیشند... به دیروز قبل از انتخابات بازگردند...» بیانیه، موسوی ناخواسته اعتراف کرده است، مسؤولیت همه بحران‌ها و اغتشاشات 7 ماه گذشته برگُرده اوست و توجه دستگاه قضا به همین بخش از بیانیه 17 برای توجه به مسؤولیت موسوی کفایت میکند.
اما جناب موسوی!
آیا می‌دانید توهم واقع‌گریز و پناه بردن‌تان به رویکردهای کم‌عمق و گول‌زننده که موجب شد 11 میلیون اختلاف رای را نبینید، چه آسیب‌های جبران‌ناپذیری را - حتی به کسانی که فریب دروغ شما (تقلب) را که مدت مدیدی است سراغی از آن نمی‌گیرد خوردند-زد؟
موسوی در بخش دیگری از بیانیه، به صراحت و روشنی(!) می‌گوید: «فرمان اعدام و قتل و زندانی کروبی و موسوی و امثال ما، مشکل را حل نخواهد کرد».
در اینجا نکته‌ای ظریف، حائز اهمیت است که شیخ اصلاحات اگر ساده‌لوحانه نگذرد باید به آن دقت کند؛ موسوی حتی در بیانیه‌اش هم اعدام و قتل و زندانی شدن را، زودتر از خود، شایسته کروبی می‌داند و نام او را پیش از خود می‌آورد(!) مسبوق به حضور در تجمعات و نیز نمایشگاه مطبوعات که با خلف وعده، شیخ را تنها در میان مردم خشمگینی که به بحران‌آفرینی‌های آنها معترضند، رها کرد.
اما آیا موسوی، فریاد توده مردم را که خواهان دستگیری و محاکمه همه سران فتنه بودند در روز چهارشنبه هفته گذشته نشنید؟ اکثریت مردم، خواهان پایان خویشتنداری نظام در برخورد انقلابی با اغتشاشگران و سران آنها هستند .
آقای موسوی در بخش‌هایی از بیانیه نام مبارک پیر جماران حضرت امام قدس‌سره‌الشریف را برده که با عملکردش پس از درگذشت آقای منتظری چه سنخیتی دارد؛ خود باید بگوید. او واقعا دیگر حق ندارد از امام و خط امام، سخنی بگوید یا چیزی بنویسد. وی، همچنین در این بیانیه از سران آمریکا و انگلیس برائت جسته که برخلاف عملکرد 7 ماه اخیر اوست و به نظر می‌رسد، ناشی از ترسش از خروش انقلابی مردم آگاه ایران اسلامی است.
ارسال نظر
پربیننده