طناز احدی مقدم
الكس فرگوسن و پسرانش این روزها نشان داده‌اند با فصل پیش کلی فاصله گرفته‌اند. شاید اصلی‌ترین دلیل افت، تغییراتی است که او مانند سال پیش در ترکیبش در نظر گرفته، ولی اگر قرار باشد این استدلال را ثابت کنیم باید به یکصد دیدار گذشته آنها نقبی بزنیم تا همه چیز کاملا نمایان شود.
شروع لذتبخش «من‌یو» به 11 مه 2008 بازمی‌گردد؛ رقابتی برابر ویگان که در بعدازظهر آن روز پسران فرگی جایگاهشان را در لیگ برتر ابقا کردند.
درست 10 روز بعد بود که فرگی جام اروپایی را بالای سر برد. این اتفاق بعد از 66 بازی رخ داد. روزهایی که ترکیب من‌یو در هر دیدار دستخوش تغییرات عمده شد. این مساله آنقدر ادامه داشت که دارودسته فرگوسن توانستند فاتح جام جهانی باشگاهی و چند عنوان دیگر شوند و از همه مهم‌تر اینکه به فینال لیگ قهرمانان نیز راه یافتند. اگر قرار باشد تمام ریزه‌کاری‌های او را بررسی کنید تقریبا با 547 تغییر مواجه می‌شوید یعنی به‌طور میانگین تغییرات در هر 5 بازی انجام شده، شاید استفاده از روش چرخشی آن هم به این فرمت را کمتر در گذشته دیده بودیم ولی به هر صورت این مساله، هنری بود که فرگوسن با شجاعت آن را خلق کرد. فرگی خودش در این باره توضیح می‌دهد: «در آن زمان لیورپول برای فتح جام تنها با 14 بازیکن خیز بلندی برداشته بود؛ چیزی که حالا اگر فکرش را بکنید تقریبا غیرممکن است. به نظر من در اینجا عقیده‌ای است که می‌گوید با روش‌های متغیر خیلی راحت‌تر می‌توان از پس فشردگی رقابت‌ها برآمد. برای اثبات این نظریه باید اضافه کنم خیلی از بازیکنان نمی‌توانند از لحاظ بدنی در تمام رقابت‌ها شرکت کنند و بعضی از آنها نیز به پایان دوران بازیگری‌شان رسیده‌اند. خب! در اینجا فوتبال مدرن به شما می‌گوید عاقلانه‌ترین کار این است که از تمام بازیکنانی که در اختیار دارید استفاده کنید.قسمتی از متدهای فرگوسن جزو آن دسته از برنامه‌هایی بود که در کل فصل دست‌نخورده باقي ماند. البته مخلوط کردن اسامی و استفاده کردن از مهره‌ها با فرمت چرخشی موجب می‌شد بازیکنان انرژی‌شان را در طول رقابت‌ها به خوبی تقسیم کنند که همین مساله بازخورد فوق‌العاده‌ای برای آنها داشت. فتح لیگ قهرمانان و لیگ برتر در برنامه‌هایشان متقدم بود و برای رسیدن به هر کدام از این 2 جام، متدهای متفاوتی وجود داشت، اما نخستین برنامه فرگی ساختن تیمی قدرتمند بود که بتواند در زمین برابر رقبایی مانند چلسی، آرسنال و لیورپول دوام بیاورد، حتی امکان داشت تا رقبای انگلیسی در اروپا نیز به تور یکدیگر بخورند.
به‌طور مثال او دارن فلچر را هم به‌عنوان هافبک دفاعی و هم به‌عنوان بال کناری راست استفاده می‌کرد ولی برای اینکه این امر برای او خیلی قابل اهمیت بود مجبور می‌شد در چند دیدار به او استراحت دهد. نکته مهم دیگری که موفقیت دارودسته او را تضمین می‌کرد این بود که فرگی و پسرانش در رقابت و مقایسه با دیگر رقبا همیشه از لحاظ آماری در بالاترین سطح قرار داشتند و همین مساله سبب می‌شد دیگران برای رسیدن به آنها همیشه در حال دست‌و‌پا زدن باشند. فرگی پسرانش را طوری تربیت کرده بود که همیشه و در همه حال تشنه پیروزی بودند و اگر از آنها تست روانشناسی می‌گرفتید این انگیزه کاملا در وجودشان نمایان بود. برای مشخص شدن این استدلال بد نیست آمار و ارقام گذشته را مرور کنیم، به‌طور‌ی که جدول این آمار به ما نشان می‌دهد که آنها در 2 فصل متوالی به رکورد قابل توجهی از لحاظ حضور در فشرده‌ترین رقابت‌ها رسیده‌اند، به‌طور مثال تنها ریوفردیناند در فصل 2008-2007، 51 بار به میدان رفته بود یا ویدیچ که در فصل 2009-2008 رکورد فردیناند را هم با 52 بازی شکست. این مساله آمار شگفت‌انگیزی است که بازیکنی مرز 50 بازی در یک فصل را پشت سر می‌گذارد. البته این درست است که مدافعان همیشه نقش پررنگ‌تری در ترکیب دارند ولی فرگی با متدهایش نشان داده مهاجمان در سیستم او پرکارترین مهره‌های میدان هستند. کریس رونالدو به مرز 50 بازی تا پای فینال اروپا رسید و وین رونی تنها چند بازی از کریس کم آورد! فرگی در این باره می‌گوید: آنها می‌خواستند در تمام بازی‌ها حضور پیدا کنند ولی این کار امکانپذیر نیست! نگاهی به فشردگی دیدارهای لیگ برتر و شدت این بازی‌ها بیندازید. آنقدر سرعت این رقابت‌ها بالاست که من مجبور می‌شوم دست به جابه‌جایی‌های فراوان بزنم. البته دلایل دیگری نیز وجود دارد که نشان می‌دهد چرا او دست به این تغییرات عمده زده است، یکی از این دلایل پا به سن گذاشتن کهنه سربازهایی مانند اسکولز، رایان گیگز و گری نویل است. و جالب اینجاست که باید فرگی و عقایدش را اینگونه شرح دهیم: «هیچکس نمي‌تواند انکار کند که او ارتدوکسی است در لیگ برتر مدرن، این تعریف بدان معناست که پیرمرد اسکاتلندی هنوز با آن تفکرات سنتی‌اش در لیگ برتر دوام آورده ولی سوال اصلی را باید اینگونه مطرح کرد که او تا کی می‌تواند به همین منوال ادامه دهد؟». پرونده‌اي براي مربي پرافتخار منچستريونايتد
پدر فرگي، ارتدوکس فوتبال مدرن
طناز احدی مقدم
الكس فرگوسن و پسرانش این روزها نشان داده‌اند با فصل پیش کلی فاصله گرفته‌اند. شاید اصلی‌ترین دلیل افت، تغییراتی است که او مانند سال پیش در ترکیبش در نظر گرفته، ولی اگر قرار باشد این استدلال را ثابت کنیم باید به یکصد دیدار گذشته آنها نقبی بزنیم تا همه چیز کاملا نمایان شود.
شروع لذتبخش «من‌یو» به 11 مه 2008 بازمی‌گردد؛ رقابتی برابر ویگان که در بعدازظهر آن روز پسران فرگی جایگاهشان را در لیگ برتر ابقا کردند.
درست 10 روز بعد بود که فرگی جام اروپایی را بالای سر برد. این اتفاق بعد از 66 بازی رخ داد. روزهایی که ترکیب من‌یو در هر دیدار دستخوش تغییرات عمده شد. این مساله آنقدر ادامه داشت که دارودسته فرگوسن توانستند فاتح جام جهانی باشگاهی و چند عنوان دیگر شوند و از همه مهم‌تر اینکه به فینال لیگ قهرمانان نیز راه یافتند. اگر قرار باشد تمام ریزه‌کاری‌های او را بررسی کنید تقریبا با 547 تغییر مواجه می‌شوید یعنی به‌طور میانگین تغییرات در هر 5 بازی انجام شده، شاید استفاده از روش چرخشی آن هم به این فرمت را کمتر در گذشته دیده بودیم ولی به هر صورت این مساله، هنری بود که فرگوسن با شجاعت آن را خلق کرد. فرگی خودش در این باره توضیح می‌دهد: «در آن زمان لیورپول برای فتح جام تنها با 14 بازیکن خیز بلندی برداشته بود؛ چیزی که حالا اگر فکرش را بکنید تقریبا غیرممکن است. به نظر من در اینجا عقیده‌ای است که می‌گوید با روش‌های متغیر خیلی راحت‌تر می‌توان از پس فشردگی رقابت‌ها برآمد. برای اثبات این نظریه باید اضافه کنم خیلی از بازیکنان نمی‌توانند از لحاظ بدنی در تمام رقابت‌ها شرکت کنند و بعضی از آنها نیز به پایان دوران بازیگری‌شان رسیده‌اند. خب! در اینجا فوتبال مدرن به شما می‌گوید عاقلانه‌ترین کار این است که از تمام بازیکنانی که در اختیار دارید استفاده کنید.قسمتی از متدهای فرگوسن جزو آن دسته از برنامه‌هایی بود که در کل فصل دست‌نخورده باقي ماند. البته مخلوط کردن اسامی و استفاده کردن از مهره‌ها با فرمت چرخشی موجب می‌شد بازیکنان انرژی‌شان را در طول رقابت‌ها به خوبی تقسیم کنند که همین مساله بازخورد فوق‌العاده‌ای برای آنها داشت. فتح لیگ قهرمانان و لیگ برتر در برنامه‌هایشان متقدم بود و برای رسیدن به هر کدام از این 2 جام، متدهای متفاوتی وجود داشت، اما نخستین برنامه فرگی ساختن تیمی قدرتمند بود که بتواند در زمین برابر رقبایی مانند چلسی، آرسنال و لیورپول دوام بیاورد، حتی امکان داشت تا رقبای انگلیسی در اروپا نیز به تور یکدیگر بخورند.
به‌طور مثال او دارن فلچر را هم به‌عنوان هافبک دفاعی و هم به‌عنوان بال کناری راست استفاده می‌کرد ولی برای اینکه این امر برای او خیلی قابل اهمیت بود مجبور می‌شد در چند دیدار به او استراحت دهد. نکته مهم دیگری که موفقیت دارودسته او را تضمین می‌کرد این بود که فرگی و پسرانش در رقابت و مقایسه با دیگر رقبا همیشه از لحاظ آماری در بالاترین سطح قرار داشتند و همین مساله سبب می‌شد دیگران برای رسیدن به آنها همیشه در حال دست‌و‌پا زدن باشند. فرگی پسرانش را طوری تربیت کرده بود که همیشه و در همه حال تشنه پیروزی بودند و اگر از آنها تست روانشناسی می‌گرفتید این انگیزه کاملا در وجودشان نمایان بود. برای مشخص شدن این استدلال بد نیست آمار و ارقام گذشته را مرور کنیم، به‌طور‌ی که جدول این آمار به ما نشان می‌دهد که آنها در 2 فصل متوالی به رکورد قابل توجهی از لحاظ حضور در فشرده‌ترین رقابت‌ها رسیده‌اند، به‌طور مثال تنها ریوفردیناند در فصل 2008-2007، 51 بار به میدان رفته بود یا ویدیچ که در فصل 2009-2008 رکورد فردیناند را هم با 52 بازی شکست. این مساله آمار شگفت‌انگیزی است که بازیکنی مرز 50 بازی در یک فصل را پشت سر می‌گذارد. البته این درست است که مدافعان همیشه نقش پررنگ‌تری در ترکیب دارند ولی فرگی با متدهایش نشان داده مهاجمان در سیستم او پرکارترین مهره‌های میدان هستند. کریس رونالدو به مرز 50 بازی تا پای فینال اروپا رسید و وین رونی تنها چند بازی از کریس کم آورد! فرگی در این باره می‌گوید: آنها می‌خواستند در تمام بازی‌ها حضور پیدا کنند ولی این کار امکانپذیر نیست! نگاهی به فشردگی دیدارهای لیگ برتر و شدت این بازی‌ها بیندازید. آنقدر سرعت این رقابت‌ها بالاست که من مجبور می‌شوم دست به جابه‌جایی‌های فراوان بزنم. البته دلایل دیگری نیز وجود دارد که نشان می‌دهد چرا او دست به این تغییرات عمده زده است، یکی از این دلایل پا به سن گذاشتن کهنه سربازهایی مانند اسکولز، رایان گیگز و گری نویل است. و جالب اینجاست که باید فرگی و عقایدش را اینگونه شرح دهیم: «هیچکس نمي‌تواند انکار کند که او ارتدوکسی است در لیگ برتر مدرن، این تعریف بدان معناست که پیرمرد اسکاتلندی هنوز با آن تفکرات سنتی‌اش در لیگ برتر دوام آورده ولی سوال اصلی را باید اینگونه مطرح کرد که او تا کی می‌تواند به همین منوال ادامه دهد؟». ارسال نظر
پربیننده