مردم شهر لیدز حتی در روزهایی که تیم شهرشان در اروپا و جزیره آقایی می‌کرد، روزهایی که چندان هم دور نیستند، تا این ارتفاع به آسمان نپریده بودند. تا پیش از پیروزی یکشنبه عصر آخرین پیروزی لیدزی‌ها در اولدترافورد که زمانی آوردگاه بزرگ‌ترین رقیبشان در جزیره محسوب می‌شد به سال 1981 بازمی‌گشت یعنی حتی یک دهه پیش از آخرین قهرمانی یونایتدهای سپید شمال انگلستان در لیگ برتر و چه کسی فکرش را می‌کرد که غول شمال در روزهای سقوط و سرافکندگی از اعماق دسته سوم فوتبال انگلستان (یا لیگ موسوم به لیگ 2 یا کوکاکولا) بازگردد تا پس از نزدیک به 3 دهه دیگربار اولدترافورد را تسخیر کند؟ اصلا چگونه می‌توان باور کرد باشگاهی که مدیریتش را یک مرد دست و پا چلفتی مثل کن بیت (همان کسی که چلسی را به ورشکستگی کشاند تا سر و کله آبراموویچ پیدا شود و هم او که لیدز را با افتخار از لیگ یک به لیگ دو برد) برعهده دارد، بتواند اسطوره شیاطین سرخ را در هم بشکند. اما این اتفاق یکشنبه عصر در دور سوم جام اتحادیه فوتبال انگلستان (یا FACUP که در ایران اشتباها آن را جام حذفی می‌نامیم و در عوض جام لیگ یا وورتينگتون کاپ را جام اتحادیه نام گذاشته‌ایم!) رخ داد. گل رویایی جرمین بکفورد، مهاجمی که 3 سال پیش توسط بازیکن‌یاب دانمارکی آن روز و مدیر اجرایی امروز چلسی مرجوع شد نه‌تنها به منزله فریاد هویت‌خواهی یک تیم ریشه‌دار اما سقوط کرده بود، بلکه می‌شد از چهره آن مهاجم سیه‌چرده حس انتقام از دلالان مرتبط با باشگاه‌های متمول جزیره را هم خواند. این درست که سرالکس یک بار دیگر بازیکنان شنگول و منگولش را به مثابه یک بازی تشریفاتی از ابتدا به زمین فرستاد، اما توجه به همین نکته کافی است که بین بازیکنان ظاهرا آینده‌دار یونایتدهای سرخ هیچ یک حتی در حد سایه بکفورد قهرمان یونایتدهای سپید هم نبودند. اگر بخواهیم سلسله مراتب لیگی را در نظر بگیریم مجموعا 2 تیم 43 رده در جدول لیگ برتر، لیگ یک (چمپیونشیپ) و لیگ 2 (کوکاکولا) با هم اختلاف سطح دارند، اما در عمل این لیدز میهمان بود که شیاطین را در خانه‌شان اسیر کرد و حتی پیش‌فرض سطح بالاتر فوتبال لیگ برتر نسبت به لیگ‌های پایین‌تر را زیر سوال برد. لیدز با بازیکن گمنامي مثل جانی هاوسون (بهترین بازیکن میدان) که در همین سن کم 2 دهه است سابقه هواداری تیم شهرش را هم دارد، فوتبالی به مراتب کاربردی‌تر و موفق‌تر از شاگردان سرالکس ارائه داد. می‌توان گفت مردان سپیدپوش به تئاتر رویاها آمدند تا رویای خاص خودشان را رقم بزنند نه اینکه برای خواب خوش ستاره‌های من‌یو لالایی بگویند تا بدین ترتیب پس از 29 سال منچستر یونایتد در جام اتحادیه (بخوانید جام عدالت) مغلوب تیمی از دسته پایین‌تر شود و حالا در فاصله کمتر از یک سال پس از ظهور رویای پنجگانه قهرمانی در یک فصل (که نه‌تنها به حقیقت نپیوست بلکه بارسای 6تایی آن را تقریبا برای همیشه از دسترس غول‌های فوتبال جهان دور کرد) فرگی برای کسب تنها یک جام ناقابل در خود جزیره هم به زحمت افتاده است. پس از 29 سال، من‌‌يو مغلوب ليدزيونايتد شد
تئاتر رؤياها زير پاي مردان شمالي
مردم شهر لیدز حتی در روزهایی که تیم شهرشان در اروپا و جزیره آقایی می‌کرد، روزهایی که چندان هم دور نیستند، تا این ارتفاع به آسمان نپریده بودند. تا پیش از پیروزی یکشنبه عصر آخرین پیروزی لیدزی‌ها در اولدترافورد که زمانی آوردگاه بزرگ‌ترین رقیبشان در جزیره محسوب می‌شد به سال 1981 بازمی‌گشت یعنی حتی یک دهه پیش از آخرین قهرمانی یونایتدهای سپید شمال انگلستان در لیگ برتر و چه کسی فکرش را می‌کرد که غول شمال در روزهای سقوط و سرافکندگی از اعماق دسته سوم فوتبال انگلستان (یا لیگ موسوم به لیگ 2 یا کوکاکولا) بازگردد تا پس از نزدیک به 3 دهه دیگربار اولدترافورد را تسخیر کند؟ اصلا چگونه می‌توان باور کرد باشگاهی که مدیریتش را یک مرد دست و پا چلفتی مثل کن بیت (همان کسی که چلسی را به ورشکستگی کشاند تا سر و کله آبراموویچ پیدا شود و هم او که لیدز را با افتخار از لیگ یک به لیگ دو برد) برعهده دارد، بتواند اسطوره شیاطین سرخ را در هم بشکند. اما این اتفاق یکشنبه عصر در دور سوم جام اتحادیه فوتبال انگلستان (یا FACUP که در ایران اشتباها آن را جام حذفی می‌نامیم و در عوض جام لیگ یا وورتينگتون کاپ را جام اتحادیه نام گذاشته‌ایم!) رخ داد. گل رویایی جرمین بکفورد، مهاجمی که 3 سال پیش توسط بازیکن‌یاب دانمارکی آن روز و مدیر اجرایی امروز چلسی مرجوع شد نه‌تنها به منزله فریاد هویت‌خواهی یک تیم ریشه‌دار اما سقوط کرده بود، بلکه می‌شد از چهره آن مهاجم سیه‌چرده حس انتقام از دلالان مرتبط با باشگاه‌های متمول جزیره را هم خواند. این درست که سرالکس یک بار دیگر بازیکنان شنگول و منگولش را به مثابه یک بازی تشریفاتی از ابتدا به زمین فرستاد، اما توجه به همین نکته کافی است که بین بازیکنان ظاهرا آینده‌دار یونایتدهای سرخ هیچ یک حتی در حد سایه بکفورد قهرمان یونایتدهای سپید هم نبودند. اگر بخواهیم سلسله مراتب لیگی را در نظر بگیریم مجموعا 2 تیم 43 رده در جدول لیگ برتر، لیگ یک (چمپیونشیپ) و لیگ 2 (کوکاکولا) با هم اختلاف سطح دارند، اما در عمل این لیدز میهمان بود که شیاطین را در خانه‌شان اسیر کرد و حتی پیش‌فرض سطح بالاتر فوتبال لیگ برتر نسبت به لیگ‌های پایین‌تر را زیر سوال برد. لیدز با بازیکن گمنامي مثل جانی هاوسون (بهترین بازیکن میدان) که در همین سن کم 2 دهه است سابقه هواداری تیم شهرش را هم دارد، فوتبالی به مراتب کاربردی‌تر و موفق‌تر از شاگردان سرالکس ارائه داد. می‌توان گفت مردان سپیدپوش به تئاتر رویاها آمدند تا رویای خاص خودشان را رقم بزنند نه اینکه برای خواب خوش ستاره‌های من‌یو لالایی بگویند تا بدین ترتیب پس از 29 سال منچستر یونایتد در جام اتحادیه (بخوانید جام عدالت) مغلوب تیمی از دسته پایین‌تر شود و حالا در فاصله کمتر از یک سال پس از ظهور رویای پنجگانه قهرمانی در یک فصل (که نه‌تنها به حقیقت نپیوست بلکه بارسای 6تایی آن را تقریبا برای همیشه از دسترس غول‌های فوتبال جهان دور کرد) فرگی برای کسب تنها یک جام ناقابل در خود جزیره هم به زحمت افتاده است. ارسال نظر
پربیننده