سعید دانا: بازتاب‌های کسب عنوان چهارمی رقابت‌های چهارجانبه قطر از سوی تیم ملی فوتبال کشورمان همچنان ادامه دارد و بیشتر نظرات، حول«این‌کاره» نبودن سرمربی تیم ملی است. سوای مقصر یا بی‌تقصیر دانستن قطبی در این رابطه، لازم است به صورت منصفانه نگاهی به عملکرد ساختار فوتبال ایران در 12 سال اخیر یعنی دقیقا پس از جام جهانی 1998 فرانسه بیندازیم. 12 سال پیش، فوتبال ملی کشورمان مسرور از صعود اعجاب‌انگیز به جام‌جهانی مشغول برکنار کردن رئیس فدراسیونی که تیم ملی را پس از 20 سال به جام جهانی برد و آوردن یک مربی بزرگ خارجی(تومیسلاو ایویچ) و در حال برنامه‌ریزی برای دیدارهای تدارکاتی جهت شرکت مقتدرانه در جام جهانی فرانسه بود. به این ترتیب فرصت 6 ماهه تا آغاز جام‌جهانی را با مشغولیت‌های اینچنینی از دست دادیم و جز شکست آمریکا در آن بازی حیثیتی معروف و البته انجام بازی‌های قابل قبول برابر آلمان و یوگسلاوی سابق، هدف دیگری نداشتیم. پس از بازگشت از فرانسه، تیم ملی به منصور پورحیدری، سرمربی موفق آن روزهای استقلال سپرده شد و او با اسکلت تیم جام‌جهانی و کشف و اضافه کردن پدیده‌هایی به نام «علی کریمی» و «وحید هاشمیان» به ترکیب اصلی تیم ملی، ایران را قهرمان بازی‌های آسیایی 1998 بانکوک کرد. نکته قابل توجه اهمیت کسب مدال طلای بازی‌های آسیایی برای مسؤولان کمیته ملی المپیک بود و اگر از آن مدال- البته با ارزش- طلا می‌گذشتیم و تیم ملی را پس از جام جهانی فرانسه، نوسازی می‌کردیم، شاید الان یکی از مسافران جام‌جهانی 2010 آفریقای‌جنوبی بودیم و همین طور جام جهانی 2002
کره- ژاپن را هم از دست نمی‌دادیم، اما از آنجا که مسؤولان ورزش کشور، همیشه موفقیت‌های زودگذر و آنی را دوست دارند در کارنامه مدیریتی خود داشته باشند، پوست‌اندازی تیم ملی، تا زمان حضور دایی در راس تیم ملی یعنی حدود 10 سال، به تعویق افتاد. دایی بازیکنان جدید و کم نام و نشان فوتبال کشور چون یحیی‌نژاد، غلامرضا رضایی و... را وارد ترکیب اصلی تیم ملی کرد تا تیم ملی جدیدی را به وجود آورد اما زمانی که دایی برای تغییر نسل تیم ملی برگزید، کاملا اشتباه بود و نباید مسابقات مهمی چون مقدماتی جام جهانی برای تشکیل تیم ملی جدید، انتخاب می‌شد. به هر حال باتوجه به نتیجه نگرفتن دایی در بازی‌های مقدماتی جام‌جهانی، وی در حالی که صعود به جام‌جهانی تقریبا محال شده بود، برکنار شد. البته اگر دایی هم دست به چنین ریسکی نمی‌زد، شاید سال‌های دیگری هم باید می‌گذشت تا میانگین سنی تیم ملی همین‌طور بالا می‌رفت و کسی به فکر تشکیل یک تیم ملی جدید نمی‌افتاد. متاسفانه از بدشانسی دایی، وی زمانی تیم ملی را تحویل گرفت که بازیکنان بااستعداد جدید در لیگ و فوتبال کشور، کمتر متولد می‌شدند. این مشکلی است که مدت‌هاست فوتبال کشور با آن دست و پنجه نرم می‌کند و یکی از دلایل آن، عدم حضور مربیان بزرگ و بازیکن‌ساز خارجی پس از رفتن استانکو پوکله‌پوویچ از فوتبال ایران بود. قاعدتا منظور از رفتن استانکو، رفتن وی از پرسپولیس و سپاهان (دوره اول حضور وی در این باشگاه) است که وی در این 2 برهه، 2 بار پرسپولیس را قهرمان لیگ کرد و بازیکنان بزرگی چون دایی، باقری، مهدوی‌کیا، میناوند و ... را با اصلاح عیوب بازیشان لژیونر کرد و همچنین استخوان‌بندی تیم ملی را برای 8-7 سال تشکیل داد و در دروه دوم، از سپاهان تیمی ساخت که پس از گذشت 7 سال از خروج دوره اولش از این تیم، اصفهانی‌ها هر سال در جام باشگاه‌های آسیا شرکت کرده‌اند. اما دوره پس از کنار گذاشتن دایی، با حضور قطبی برای استفاده از کورسوی امیدی برای راهیابی به جام‌جهانی همراه بود و وی با دعوت از بازیکنانی که در دوره دایی مورد غضب وی بوده و در تیم ملی نبودند، باوجود کسب 2 تساوی در خاک 2 کره و پیروزی خفیف بر امارات، از صعود به جام‌جهانی بازماند.
پس از آن، باتوجه به فرصت 18 ماهه موجود تا آغاز جام ملت‌های آسیا، فدراسیون می‌توانست با امضای قرارداد با یک مربی بزرگ خارجی، تیم ملی را به او بسپارد تا امیدی به قهرمانی در جام ملت‌ها در قطر وجود داشته باشد؛ اما فدراسیون با تمدید قرارداد با قطبی، فرصت خوب به دست آوردن یک سرمربی ایده‌آل خارجی را از دست داد؛ مربی‌ای که می‌توانست تا جام‌جهانی 2014 برزیل، فوتبال ملی ما را بسازد. آیا لیاقت فوتبال ما، سرمربیگری آنالیزور تیم ملی کره‌جنوبی در تیم ملی است؟! زمینه‌های موفقیت فوتبال ملی در آسیا
سعید دانا: بازتاب‌های کسب عنوان چهارمی رقابت‌های چهارجانبه قطر از سوی تیم ملی فوتبال کشورمان همچنان ادامه دارد و بیشتر نظرات، حول«این‌کاره» نبودن سرمربی تیم ملی است. سوای مقصر یا بی‌تقصیر دانستن قطبی در این رابطه، لازم است به صورت منصفانه نگاهی به عملکرد ساختار فوتبال ایران در 12 سال اخیر یعنی دقیقا پس از جام جهانی 1998 فرانسه بیندازیم. 12 سال پیش، فوتبال ملی کشورمان مسرور از صعود اعجاب‌انگیز به جام‌جهانی مشغول برکنار کردن رئیس فدراسیونی که تیم ملی را پس از 20 سال به جام جهانی برد و آوردن یک مربی بزرگ خارجی(تومیسلاو ایویچ) و در حال برنامه‌ریزی برای دیدارهای تدارکاتی جهت شرکت مقتدرانه در جام جهانی فرانسه بود. به این ترتیب فرصت 6 ماهه تا آغاز جام‌جهانی را با مشغولیت‌های اینچنینی از دست دادیم و جز شکست آمریکا در آن بازی حیثیتی معروف و البته انجام بازی‌های قابل قبول برابر آلمان و یوگسلاوی سابق، هدف دیگری نداشتیم. پس از بازگشت از فرانسه، تیم ملی به منصور پورحیدری، سرمربی موفق آن روزهای استقلال سپرده شد و او با اسکلت تیم جام‌جهانی و کشف و اضافه کردن پدیده‌هایی به نام «علی کریمی» و «وحید هاشمیان» به ترکیب اصلی تیم ملی، ایران را قهرمان بازی‌های آسیایی 1998 بانکوک کرد. نکته قابل توجه اهمیت کسب مدال طلای بازی‌های آسیایی برای مسؤولان کمیته ملی المپیک بود و اگر از آن مدال- البته با ارزش- طلا می‌گذشتیم و تیم ملی را پس از جام جهانی فرانسه، نوسازی می‌کردیم، شاید الان یکی از مسافران جام‌جهانی 2010 آفریقای‌جنوبی بودیم و همین طور جام جهانی 2002
کره- ژاپن را هم از دست نمی‌دادیم، اما از آنجا که مسؤولان ورزش کشور، همیشه موفقیت‌های زودگذر و آنی را دوست دارند در کارنامه مدیریتی خود داشته باشند، پوست‌اندازی تیم ملی، تا زمان حضور دایی در راس تیم ملی یعنی حدود 10 سال، به تعویق افتاد. دایی بازیکنان جدید و کم نام و نشان فوتبال کشور چون یحیی‌نژاد، غلامرضا رضایی و... را وارد ترکیب اصلی تیم ملی کرد تا تیم ملی جدیدی را به وجود آورد اما زمانی که دایی برای تغییر نسل تیم ملی برگزید، کاملا اشتباه بود و نباید مسابقات مهمی چون مقدماتی جام جهانی برای تشکیل تیم ملی جدید، انتخاب می‌شد. به هر حال باتوجه به نتیجه نگرفتن دایی در بازی‌های مقدماتی جام‌جهانی، وی در حالی که صعود به جام‌جهانی تقریبا محال شده بود، برکنار شد. البته اگر دایی هم دست به چنین ریسکی نمی‌زد، شاید سال‌های دیگری هم باید می‌گذشت تا میانگین سنی تیم ملی همین‌طور بالا می‌رفت و کسی به فکر تشکیل یک تیم ملی جدید نمی‌افتاد. متاسفانه از بدشانسی دایی، وی زمانی تیم ملی را تحویل گرفت که بازیکنان بااستعداد جدید در لیگ و فوتبال کشور، کمتر متولد می‌شدند. این مشکلی است که مدت‌هاست فوتبال کشور با آن دست و پنجه نرم می‌کند و یکی از دلایل آن، عدم حضور مربیان بزرگ و بازیکن‌ساز خارجی پس از رفتن استانکو پوکله‌پوویچ از فوتبال ایران بود. قاعدتا منظور از رفتن استانکو، رفتن وی از پرسپولیس و سپاهان (دوره اول حضور وی در این باشگاه) است که وی در این 2 برهه، 2 بار پرسپولیس را قهرمان لیگ کرد و بازیکنان بزرگی چون دایی، باقری، مهدوی‌کیا، میناوند و ... را با اصلاح عیوب بازیشان لژیونر کرد و همچنین استخوان‌بندی تیم ملی را برای 8-7 سال تشکیل داد و در دروه دوم، از سپاهان تیمی ساخت که پس از گذشت 7 سال از خروج دوره اولش از این تیم، اصفهانی‌ها هر سال در جام باشگاه‌های آسیا شرکت کرده‌اند. اما دوره پس از کنار گذاشتن دایی، با حضور قطبی برای استفاده از کورسوی امیدی برای راهیابی به جام‌جهانی همراه بود و وی با دعوت از بازیکنانی که در دوره دایی مورد غضب وی بوده و در تیم ملی نبودند، باوجود کسب 2 تساوی در خاک 2 کره و پیروزی خفیف بر امارات، از صعود به جام‌جهانی بازماند.
پس از آن، باتوجه به فرصت 18 ماهه موجود تا آغاز جام ملت‌های آسیا، فدراسیون می‌توانست با امضای قرارداد با یک مربی بزرگ خارجی، تیم ملی را به او بسپارد تا امیدی به قهرمانی در جام ملت‌ها در قطر وجود داشته باشد؛ اما فدراسیون با تمدید قرارداد با قطبی، فرصت خوب به دست آوردن یک سرمربی ایده‌آل خارجی را از دست داد؛ مربی‌ای که می‌توانست تا جام‌جهانی 2014 برزیل، فوتبال ملی ما را بسازد. آیا لیاقت فوتبال ما، سرمربیگری آنالیزور تیم ملی کره‌جنوبی در تیم ملی است؟! ارسال نظر
پربیننده