حسين قدياني
باز هم شکوفه بی‌وفایی کوفه گل کرد. کوفه شهر شری است. نمادی است از حزب‌باد. مردمانش نامردند. براحتی عهد می‌بندند و به همان راحتی پیمان می‌گسلند. به حرف‌شان اعتباری نیست. دستی در دست‌یار دارند و دلی در گرو اغیار. ایمان‌شان سست است. عقایدشان ریشه در عقده‌های‌شان دارد. قدرت اندیشه ندارند. بصیرت ندارند. سیرت دین را به سهولت قربانی صورت دین می‌کنند. عبادت‌شان بی‌ولایت است،عمق ندارد. دینداری‌شان عمیق نیست. دشمن‌شناسی‌شان دقیق نیست. شمشیر‌های‌شان را تیز می‌کنند، بی‌آنکه بدانند در کدام سپاهند. برای‌شان شمشیر زدن مهم‌تر از تشخیص جبهه حق و باطل است. گاه البته متوجه جبهه حق می‌شوند اما خیلی زود گمراه می‌شوند. ملحق شدن‌شان به سپاه حق، موسمی است. نه به دوستی‌شان امید باید بست نه به عداوت‌شان. رفتارشان چند پهلو و پیچیده است. گفتارشان یکی به نعل است و یکی به میخ. این پیچیدگی اما از زیرکی‌شان نیست، ریشه در ساده‌لوحی‌شان دارد. آسان است فریب دادن‌شان و سخت بتوان به این کج‌اندیشان اعتماد کرد... و صد البته این همه را ابی‌عبدالله(ع) خوب می‌دانست. حتی نیازی به پیام مسلم نبود. او دیده بود که کوفیان با پدرش علی(ع) چه کردند و دیده بود که ابوتراب از دست این مردان بانقاب، چه کشیده است. مردان بانقاب، مردان با حجاب، آری! اين قصه سر دراز دارد. آن نقابی که ابن‌ملجم بر چهره انداخته بود، حجابی بود که شاید مانع از شناسایی او شود. حجاب،زینت زن است و زیبنده مرد نیست اما نامردان،جز با حجاب چگونه می‌توانند نفاق خود را بپوشانند؟! نقاب نیز به کار ساده لوحان می‌آید تا مگر بلاهت‌شان بر خلایق مستور و پوشیده بماند. کوفه از این مردان با حجاب و نامردان با نقاب زیاد داشت. حسین(ع) خوب می‌دانست که ابراز ارادت کوفیان از روی چاپلوسی و اظهار عداوت‌شان از روی نفهمی و کینه‌توزی است. نه امید به دعوت‌شان بست و نه از عهد شکنی‌شان نا امید شد. حسین(ع)، حج خود را نیمه تمام رها نکرد تا گرفتار رفتار و گفتار کوفیان شود. آنچه باعث شد ابی‌عبدالله، طواف برگرد خانه خدا را وانهد و طائف خدای خانه شود، اصلاح امت جدش بود. اصلاح اصلاحات غلط. اصلاح اصطلاحات من درآوردی. اصلاح مدعیان اصلاح‌طلبی که به اسم نوآوری، قصد کرده بودند اندیشه پیامبر(ص) را به موزه بسپارند و اسلام را در حوزه مسائل شخصی، خلاصه کنند.
حسین از حج، راه کج کرد تا نشان دهد منبر پیامبر جای جلوس آقازاده‌های شهوت‌پرست و بوزینه‌باز نیست. حسین نشان داد که احیای پیام پیامبر(ص)، این ارزش را دارد که برایش عبادتی را نیمه‌کاره رها کنی و بی‌هراس از سرزنش سرزنش‌گران، علیه مدعیان دوستی محمد(ص) و علی(ع) قیام کنی. این هدف قیام سیدالشهدا بود، آن طور که خود گفته بود. اما کوفه؛ چه بسیار که گمان می‌کردند حسین(ع) با دیدن پیمان‌شکنی کوفیان، قیام خود را به عقب می‌اندازد. اما برای سالار شهیدان، این کوفیان نبودند که تعیین تکلیف می‌کردند. کوفیان با حسین پیمان بستند و گسستند اما حسین، با خدای خود عهد بسته بود و اصلا گذارش به کوفه نیفتاد. کوفه گرچه سر و صدای زیادي داشت اما حاشیه‌ای بود بر متن قیام سیدالشهدا. دشمنان اصلی که در شام سکنی گزیده بودند می‌خواستند این حاشیه را بر متن غالب کنند و همه چیز را تحت‌الشعاع این مساله قرار دهند که آیا حسین‌بن‌علی(ع) می‌تواند لشکری برای نبرد فراهم کند یا خیر و اگر نمی‌تواند، آیا عطای قیام را به لقایش نمی‌بخشد؟! پس بحث اقلیت و اکثریت هم قصه درازی دارد. اصلا هر آنچه که ناسزا به ما می‌گویند، روزگاری نثار آموزگاران پیشین ما شده است. لومه لوامین، همیشه بوده و نیش زبان‌های دراز تنها به آزار ما نپرداخته و مسبوق به سابقه است. مدعیان خط پیامبر که فریفته کاخ سبز دمشق شده بودند، سابقه خود را به رخ حسین می‌کشیدند و حتی خود را دوست ابوتراب می‌خواندند و بر ابی‌عبدالله خرده می‌گرفتند که چرا به جنگ اصحاب پدرش می‌رود! طرف دیگر ماجرا کسانی بودند که می‌خواستند انتقام علی را از فرزندش بگیرند و هم‌قسم شده بودند اوج کینه خود را از علی، با کشتن وحشیانه حسین نشان دهند.
***
کربلا، نام‌های دیگری نیز دارد؛ قازریه، تف، نینوا و.... امام حسین، این سرزمین را جز با نام کربلا نمی‌شناخت. حسین(ع) بی‌اعتنا به هیاهوی کوفه، همین که پای در کربلا گذاشت، گویی «ارض موعود» خود را پیدا کرده باشد، خیمه‌ها را برافراشت و «مَحرمان محرم» را فراخواند و با محرمان محرم سخن‌ها گفت. در این خیمه اما تا شب عاشورا به روی آنهایی که قصد آمدن داشتند و نیز به روی آنها که قصد رفتن داشتند، باز بود. هیچ‌کس به اجبار نماند. اصحاب، اختیار رفتن نیز داشتند. مگر سالار شهیدان، شب عاشورا به یکایک اصحاب خود، وعده بهشت نداد؟ چه رازی در شب عاشوراست که حسین(ع) به برخی از یارانش توصیه به رفتن می‌کرد؟ به یکی گفت: شنیدم فرزندت را در اطراف مرز کوفه بازداشت کرده‌اند، برو و او را آزاد کن و در قیامت، حتم داشته باش که با ما خواهی بود. و به دیگری نیز با بهانه‌ای دیگر همین را گفت و به بسیاری.
اما... اما بی حسین(ع)، بهشت و جهنم آنقدرها با یکدیگر فرق ندارد. در میان این اصحاب، بودند کسانی که در طول حیات خود هرگز بر خلاف امر مولای خود سخنی نگفته بودند ولی در شب عاشورا در شب عاشقی و در شب شهادت، چگونه یارای‌شان بود که این خواسته سیدالشهدا را عملی کنند؟! پذیرش امر ولایت، آنجا که به وادی عشق می‌رسد، لطایفی دارد. در عرصه عاشقی آن هم در شب عاشورا، امر سیدالشهدا بر رفتن اصحاب، معنای دیگری دارد. این تنها جایی است که باید رفتن را ترجمه به ماندن کرد. بگذار بهانه‌ها آدمی را وسوسه به رفتن کند و بگذار آموزگار شهادت نیز بر تو امر کند که برو!... تو اما بمان. بمان و ناز مولایت را بخر. بمان. بمان که امشب شب عاشوراست.
***
... و امشب نیز شب عاشوراست. از کاخ سبز دمشق خبری نیست اما خیمه‌های مجازی باز به بازی با این رنگ مقدس مشغول‌اند تا تو را سرگرم بهانه‌ها کنند و راضی‌ات کنند که از خیمه حق، جدا شوی. وای از اصحابی که بدون امان‌نامه، به سپاه دشمن پیوستند. امان‌نامه هم آمد، پاره‌اش کن. پاره‌کن این برگه‌های ذلت‌بار را. باور کن، آن طرف خبری نیست. مطمئن باش به هیچ‌کدام از وعده‌های‌شان عمل نمی‌کنند. کاری مکن که هم دنیا را ببازی و هم آخرت را. به فکر عاقبت خود باش. این جان، تنها یک بار می‌تواند قربانی ثارالله شود. مولا هم دیگر امر بر رفتن نمی‌کند. او دوست دارد تو بمانی و بدانی که یکی هست تک و تنها که به یاری تو دل بسته است؛ اگر نه، همه اصحاب به شهادت رسیده بودند و دیگر حتی خبری از علمدار هم نبود که سیدالشهدا فرمود: کیست مرا یاری کند؟!
***
... و امشب نیز شب عاشوراست. بگذار شب اشبه‌الناس به سیمای رسول(ص) هم باشد. شب‌های بلندی است. یلدای ستم، نخواهد توانست «مهتاب» را از شب‌های پرستاره ما بگیرد. وقتی که شب است و از آفتاب خبری نیست، جز به حضرت مهتاب نباید اقتدا کرد. آری! مهتاب نور خورشید را ندارد اما زور ایستادن در برابر شب‌پرستان را چرا. مگر نمی‌بینی، مظلومانه ایستاده است و نامه‌ها و بیانیه‌های کوفیان، امیدش را ناامید نمی‌کند؟ مگر نمی‌بینی که باز هم رنگ سبز را به رخ سید انقلاب می‌کشند؟ شعارهای‌شان را در خیمه‌های مجازی نمی‌شنوی؟ خنده‌دار است: آنها که تاب تحمل نور مهتاب انقلاب ما را ندارند، دم از حرارت آفتاب می‌زنند!! برادر! سحر نزدیک است ولی نه برای شب‌پرستان. کاش شب‌پرستان اجازه می‌دادند دشمن به آنها امان‌نامه دهد و بعد عهد خود را با ولایت فراموش کنند. چه ارزان می‌فروشند خود را کوفیان... انگار باز هم شکوفه بی‌وفایی کوفه گل کرده باشد! اما این همه هیاهو را به هیچ بگیر، کوفه شهری است که گذار عاشوراییان بدان نمی‌افتد. خواه بر عهد خود بمانند و خواه خون ثارالله را بر زمین بریزند. این نیز بگذرد برادر. مباد که از یاد بری، اینجا محل گذر است نه سرمنزل مقصود. وعده ما «کربلا»ست برادر. این زمین را، این سرزمین را تنها با همین نام بخوان.
***
... و امشب نیز شب عاشوراست. بگذار قصه ایام، تداعی‌گر ناکثینی باشد که بر جمل نشستند و فتنه صفین را به راه انداختند. برادر! مباد که به اسم حفظ حرمت عایشه‌ها، پیام پیامبر را فراموش کنی. آنها که به احترام عایشه برایش شام غریبان گرفتند و شمع روشن کردند، تا ابد نور پیامبر(ص) در دلشان خاموش شد.
***
... و امشب نیز شب عاشوراست؛ بگو برادر! اهل کدامین قبیله‌ای؟! كوفه نماد است
برادر ! اهل كدامين قبيله‌اي؟
حسين قدياني
باز هم شکوفه بی‌وفایی کوفه گل کرد. کوفه شهر شری است. نمادی است از حزب‌باد. مردمانش نامردند. براحتی عهد می‌بندند و به همان راحتی پیمان می‌گسلند. به حرف‌شان اعتباری نیست. دستی در دست‌یار دارند و دلی در گرو اغیار. ایمان‌شان سست است. عقایدشان ریشه در عقده‌های‌شان دارد. قدرت اندیشه ندارند. بصیرت ندارند. سیرت دین را به سهولت قربانی صورت دین می‌کنند. عبادت‌شان بی‌ولایت است،عمق ندارد. دینداری‌شان عمیق نیست. دشمن‌شناسی‌شان دقیق نیست. شمشیر‌های‌شان را تیز می‌کنند، بی‌آنکه بدانند در کدام سپاهند. برای‌شان شمشیر زدن مهم‌تر از تشخیص جبهه حق و باطل است. گاه البته متوجه جبهه حق می‌شوند اما خیلی زود گمراه می‌شوند. ملحق شدن‌شان به سپاه حق، موسمی است. نه به دوستی‌شان امید باید بست نه به عداوت‌شان. رفتارشان چند پهلو و پیچیده است. گفتارشان یکی به نعل است و یکی به میخ. این پیچیدگی اما از زیرکی‌شان نیست، ریشه در ساده‌لوحی‌شان دارد. آسان است فریب دادن‌شان و سخت بتوان به این کج‌اندیشان اعتماد کرد... و صد البته این همه را ابی‌عبدالله(ع) خوب می‌دانست. حتی نیازی به پیام مسلم نبود. او دیده بود که کوفیان با پدرش علی(ع) چه کردند و دیده بود که ابوتراب از دست این مردان بانقاب، چه کشیده است. مردان بانقاب، مردان با حجاب، آری! اين قصه سر دراز دارد. آن نقابی که ابن‌ملجم بر چهره انداخته بود، حجابی بود که شاید مانع از شناسایی او شود. حجاب،زینت زن است و زیبنده مرد نیست اما نامردان،جز با حجاب چگونه می‌توانند نفاق خود را بپوشانند؟! نقاب نیز به کار ساده لوحان می‌آید تا مگر بلاهت‌شان بر خلایق مستور و پوشیده بماند. کوفه از این مردان با حجاب و نامردان با نقاب زیاد داشت. حسین(ع) خوب می‌دانست که ابراز ارادت کوفیان از روی چاپلوسی و اظهار عداوت‌شان از روی نفهمی و کینه‌توزی است. نه امید به دعوت‌شان بست و نه از عهد شکنی‌شان نا امید شد. حسین(ع)، حج خود را نیمه تمام رها نکرد تا گرفتار رفتار و گفتار کوفیان شود. آنچه باعث شد ابی‌عبدالله، طواف برگرد خانه خدا را وانهد و طائف خدای خانه شود، اصلاح امت جدش بود. اصلاح اصلاحات غلط. اصلاح اصطلاحات من درآوردی. اصلاح مدعیان اصلاح‌طلبی که به اسم نوآوری، قصد کرده بودند اندیشه پیامبر(ص) را به موزه بسپارند و اسلام را در حوزه مسائل شخصی، خلاصه کنند.
حسین از حج، راه کج کرد تا نشان دهد منبر پیامبر جای جلوس آقازاده‌های شهوت‌پرست و بوزینه‌باز نیست. حسین نشان داد که احیای پیام پیامبر(ص)، این ارزش را دارد که برایش عبادتی را نیمه‌کاره رها کنی و بی‌هراس از سرزنش سرزنش‌گران، علیه مدعیان دوستی محمد(ص) و علی(ع) قیام کنی. این هدف قیام سیدالشهدا بود، آن طور که خود گفته بود. اما کوفه؛ چه بسیار که گمان می‌کردند حسین(ع) با دیدن پیمان‌شکنی کوفیان، قیام خود را به عقب می‌اندازد. اما برای سالار شهیدان، این کوفیان نبودند که تعیین تکلیف می‌کردند. کوفیان با حسین پیمان بستند و گسستند اما حسین، با خدای خود عهد بسته بود و اصلا گذارش به کوفه نیفتاد. کوفه گرچه سر و صدای زیادي داشت اما حاشیه‌ای بود بر متن قیام سیدالشهدا. دشمنان اصلی که در شام سکنی گزیده بودند می‌خواستند این حاشیه را بر متن غالب کنند و همه چیز را تحت‌الشعاع این مساله قرار دهند که آیا حسین‌بن‌علی(ع) می‌تواند لشکری برای نبرد فراهم کند یا خیر و اگر نمی‌تواند، آیا عطای قیام را به لقایش نمی‌بخشد؟! پس بحث اقلیت و اکثریت هم قصه درازی دارد. اصلا هر آنچه که ناسزا به ما می‌گویند، روزگاری نثار آموزگاران پیشین ما شده است. لومه لوامین، همیشه بوده و نیش زبان‌های دراز تنها به آزار ما نپرداخته و مسبوق به سابقه است. مدعیان خط پیامبر که فریفته کاخ سبز دمشق شده بودند، سابقه خود را به رخ حسین می‌کشیدند و حتی خود را دوست ابوتراب می‌خواندند و بر ابی‌عبدالله خرده می‌گرفتند که چرا به جنگ اصحاب پدرش می‌رود! طرف دیگر ماجرا کسانی بودند که می‌خواستند انتقام علی را از فرزندش بگیرند و هم‌قسم شده بودند اوج کینه خود را از علی، با کشتن وحشیانه حسین نشان دهند.
***
کربلا، نام‌های دیگری نیز دارد؛ قازریه، تف، نینوا و.... امام حسین، این سرزمین را جز با نام کربلا نمی‌شناخت. حسین(ع) بی‌اعتنا به هیاهوی کوفه، همین که پای در کربلا گذاشت، گویی «ارض موعود» خود را پیدا کرده باشد، خیمه‌ها را برافراشت و «مَحرمان محرم» را فراخواند و با محرمان محرم سخن‌ها گفت. در این خیمه اما تا شب عاشورا به روی آنهایی که قصد آمدن داشتند و نیز به روی آنها که قصد رفتن داشتند، باز بود. هیچ‌کس به اجبار نماند. اصحاب، اختیار رفتن نیز داشتند. مگر سالار شهیدان، شب عاشورا به یکایک اصحاب خود، وعده بهشت نداد؟ چه رازی در شب عاشوراست که حسین(ع) به برخی از یارانش توصیه به رفتن می‌کرد؟ به یکی گفت: شنیدم فرزندت را در اطراف مرز کوفه بازداشت کرده‌اند، برو و او را آزاد کن و در قیامت، حتم داشته باش که با ما خواهی بود. و به دیگری نیز با بهانه‌ای دیگر همین را گفت و به بسیاری.
اما... اما بی حسین(ع)، بهشت و جهنم آنقدرها با یکدیگر فرق ندارد. در میان این اصحاب، بودند کسانی که در طول حیات خود هرگز بر خلاف امر مولای خود سخنی نگفته بودند ولی در شب عاشورا در شب عاشقی و در شب شهادت، چگونه یارای‌شان بود که این خواسته سیدالشهدا را عملی کنند؟! پذیرش امر ولایت، آنجا که به وادی عشق می‌رسد، لطایفی دارد. در عرصه عاشقی آن هم در شب عاشورا، امر سیدالشهدا بر رفتن اصحاب، معنای دیگری دارد. این تنها جایی است که باید رفتن را ترجمه به ماندن کرد. بگذار بهانه‌ها آدمی را وسوسه به رفتن کند و بگذار آموزگار شهادت نیز بر تو امر کند که برو!... تو اما بمان. بمان و ناز مولایت را بخر. بمان. بمان که امشب شب عاشوراست.
***
... و امشب نیز شب عاشوراست. از کاخ سبز دمشق خبری نیست اما خیمه‌های مجازی باز به بازی با این رنگ مقدس مشغول‌اند تا تو را سرگرم بهانه‌ها کنند و راضی‌ات کنند که از خیمه حق، جدا شوی. وای از اصحابی که بدون امان‌نامه، به سپاه دشمن پیوستند. امان‌نامه هم آمد، پاره‌اش کن. پاره‌کن این برگه‌های ذلت‌بار را. باور کن، آن طرف خبری نیست. مطمئن باش به هیچ‌کدام از وعده‌های‌شان عمل نمی‌کنند. کاری مکن که هم دنیا را ببازی و هم آخرت را. به فکر عاقبت خود باش. این جان، تنها یک بار می‌تواند قربانی ثارالله شود. مولا هم دیگر امر بر رفتن نمی‌کند. او دوست دارد تو بمانی و بدانی که یکی هست تک و تنها که به یاری تو دل بسته است؛ اگر نه، همه اصحاب به شهادت رسیده بودند و دیگر حتی خبری از علمدار هم نبود که سیدالشهدا فرمود: کیست مرا یاری کند؟!
***
... و امشب نیز شب عاشوراست. بگذار شب اشبه‌الناس به سیمای رسول(ص) هم باشد. شب‌های بلندی است. یلدای ستم، نخواهد توانست «مهتاب» را از شب‌های پرستاره ما بگیرد. وقتی که شب است و از آفتاب خبری نیست، جز به حضرت مهتاب نباید اقتدا کرد. آری! مهتاب نور خورشید را ندارد اما زور ایستادن در برابر شب‌پرستان را چرا. مگر نمی‌بینی، مظلومانه ایستاده است و نامه‌ها و بیانیه‌های کوفیان، امیدش را ناامید نمی‌کند؟ مگر نمی‌بینی که باز هم رنگ سبز را به رخ سید انقلاب می‌کشند؟ شعارهای‌شان را در خیمه‌های مجازی نمی‌شنوی؟ خنده‌دار است: آنها که تاب تحمل نور مهتاب انقلاب ما را ندارند، دم از حرارت آفتاب می‌زنند!! برادر! سحر نزدیک است ولی نه برای شب‌پرستان. کاش شب‌پرستان اجازه می‌دادند دشمن به آنها امان‌نامه دهد و بعد عهد خود را با ولایت فراموش کنند. چه ارزان می‌فروشند خود را کوفیان... انگار باز هم شکوفه بی‌وفایی کوفه گل کرده باشد! اما این همه هیاهو را به هیچ بگیر، کوفه شهری است که گذار عاشوراییان بدان نمی‌افتد. خواه بر عهد خود بمانند و خواه خون ثارالله را بر زمین بریزند. این نیز بگذرد برادر. مباد که از یاد بری، اینجا محل گذر است نه سرمنزل مقصود. وعده ما «کربلا»ست برادر. این زمین را، این سرزمین را تنها با همین نام بخوان.
***
... و امشب نیز شب عاشوراست. بگذار قصه ایام، تداعی‌گر ناکثینی باشد که بر جمل نشستند و فتنه صفین را به راه انداختند. برادر! مباد که به اسم حفظ حرمت عایشه‌ها، پیام پیامبر را فراموش کنی. آنها که به احترام عایشه برایش شام غریبان گرفتند و شمع روشن کردند، تا ابد نور پیامبر(ص) در دلشان خاموش شد.
***
... و امشب نیز شب عاشوراست؛ بگو برادر! اهل کدامین قبیله‌ای؟! ارسال نظر
پربیننده