با پیروزی انقلاب اسلامی به رهبری حضرت امام خمینی (ره)، استکبار جهانی که از سال 1342 تا 1357 تمام تلاش خود را با یاری رساندن به شاه، جهت پیروز نشدن «انقلاب اسلامی امام» در ایران انجام داده بود برایش گران بود که نظامی شیعی در استراتژیک‌ترین کشور خاورمیانه – محل اتصال آسیا، اروپا و آفریقا به یکدیگر- به جای ژاندارم خلیج‌فارس – لقبی که آمریکا به محمدرضا پهلوی داده بود- مستقر شده است. از این رو از همان روز نخست پیروزی انقلاب اسلامی،نقشه‌های خود را برای از ریشه درآوردن این نهال نوپا آغاز کرد، ایجاد جنگ‌های درونی میان گروه‌ها و جناح‌های مختلف سیاسی، آغاز جنگ مسلحانه علیه نظام جمهوری اسلامی در کردستان، بلوچستان،گنبد و... که توان بسیاری از انقلاب گرفت، تشویق صدام دیوانه و احمق به حمله به ایران و تحمیل جنگی 8 ساله؛ آن هم تنها یک سال و نیم پس از پیروزی انقلاب، تحریم‌های پیاپی اقتصادی، نفوذ دادن مهره‌ها به درون نظام و سازمان‌ها و نهادهای مختلف- که هنوز هم انقلاب اسلامی از آن رنج می‌برد- گرفتن 300 هزار نیروی مخلص انقلابی از نظام نوپای اسلامی، اعم از رئیس قوه قضائیه، رئیس جمهوری، نخست‌وزیر، نماینده مجلس و مردم فداکاری که جان خویش را در راه آرمان‌های ولایت فقیه و جمهوری اسلامی در ترورها و همچنین جنگ تحمیلی تقدیم کردند و خون خویش را برای تناور شدن درخت انقلاب پای آن ریختند و... ، تنها نمونه‌های ظاهری خباثت‌های استکبار جهانی و صهیونیسم بین‌الملل علیه جمهوری اسلامی است.
با ارتحال حضرت امام خمینی (ره)، روح و جان ملت ایران، توطئه‌های استکبار، جانشین شایسته آن حضرت را نشانه گرفت که بحمدالله با راهبری‌های داهیانه رهبر حکیم و مدبر انقلاب حضرت آیت‌الله‌العظمی خامنه‌ای مدظله‌العالی و حضور همیشگی مردم در فرمانبری از معظم‌له و با الطاف همیشگی خداوند متعال ظرف 20 سال اخیر تمام تیرهای آمریکا، انگلیس، اسرائیل و اعوان و انصارشان به سنگ خورد.
***
22 خرداد امسال انتخاباتی برگزار شد تا نظام اسلامی در سی‌امین سال استقرار خویش، ثمره مجاهدات امام و شهدا و پایمردي‌هاي مردم مسلمان را با تثبیت «مردم‌سالاری دینی» به رخ جهانیان بکشد.
قبل از برگزاری انتخابات دهم ریاست‌جمهوری، شور و نشاط زایدالوصفی در میان مردم ایجاد شده بود و 4 کاندیدا از فرصت‌های خود استفاده کرده و برنامه‌هایشان را در معرض آرای 40 میلیون ایرانی قرار دادند. در این میان، مردم بار دیگر به مردی از جنس خودشان اطمینان کردند و 24 میلیون رای در سبد اعتماد خویش به وی قرار دادند. 16 میلیون نیز به دیگر کاندیداها رای دادند و انتخابات در نهایت مسالمت برگزار شد.اما از شامگاه روز انتخابات، كانديداي بازنده ناگهان بنای ناسازگاری گذاشت و از 23 خرداد تا 9 دی 88 حدود 200 روز جامعه را با تشويش سیاسی روبه‌رو کرد که در عمر 30 ساله جمهوری اسلامی بی‌سابقه بوده است.وی با تحریک «برخی خواص» که دیگر جایگاهی در میان ملت نداشتند و با همراهی شیخی ساده‌لوح، با انتشار بیانیه‌ای رمز آشوب را که خود «تقلب» می‌نامیدند، اعلام کرد. در روزهای ابتدایی پس از انتخابات، عده‌ای از مردم که در شرایط پرشور و هیجان آن روزها، به بیانیه‌های کاندیدای مغلوب انتخابات توجه می‌کردند، با این تصور که نظام –العیاذبالله- به آرای آنان خیانت کرده، به خیابان آمدند و بلافاصله عده‌ای از اراذل و اوباش که قطعا و یقینا از پیش از سوی اربابان استکباری کاندیدای متوهم، برای چنین روزهایی سازماندهی شده بودند، با حمله به پایگاه‌های بسیج، مهدکودک، مدارس، ادارات دولتی، وسایط نقلیه عمومی و خصوصی، مغازه‌ها و خانه‌های مردم، آن کردند که همگان می‌دانیم.
از آن پس با توجه به روحیه قانونگریز آن کاندیدای معروف و همچنین توهم ناشی از حمایت عده‌ای اراذل از وی، نامزد فوق از هر فرصتی برای ایجاد ناامنی و اغتشاش استفاده کرد و با صدور بیانیه‌های ساختارشکنانه؛ آن هم با شعار گام برداشتن در خط مقدس حضرت امام(ره) و تبعیت از قانون اساسی، هواداران خویش را که البته روز به روز تقلیل می‌یافتند در مناسبت‌های مختلف به اردوکشی خیابان فرا‌می‌خواند و دل مردم آرامش‌طلب جامعه را خون می‌کرد.
سرانجام 16 بیانیه ساختارشکنانه او در شانزدهمین روز آذرماه، به هتک حرمت تمثال مطهر امام راحل عظیم‌الشان انجامید که نشان می‌داد، زمان مرگ فرقه قانونگريز فرارسیده است. امت انقلابی در سراسر کشور به این توهین بی‌سابقه پاسخی درخور دادند و با حضور خودجوش در راهپیمایی‌های مختلف در شهرهای سراسر ایران اسلامی، از مسبب اصلی این حادثه و سردمدار فتنه، اعلام انزجار کردند.
در این میان، ضدانقلاب خارج‌نشین و دولت‌های حامی آن شخص متوهم، با برنامه‌ریزی برای روز عاشورای حسینی، به اصطلاح خود و به خیال خام و ابلهانه‌شان می‌خواستند ضربه نهایی را وارد کنند. از این رو با سازماندهی ده‌ها نفر از حامیان آن «خسرالدنیا و الاخره» با حمله به هیئات عزاداری، نمازگزاران ظهر عاشورای حسینی و سوگواران سرور و سالار شهیدان را مورد هجوم قرار دادند و با سر دادن شعارهایی که اربابان ضدانقلاب داخلی و خارجی‌شان ساخته بودند، باز هم به تخریب اموال مردم و وسایط نقلیه عمومی و خصوصی پرداخته و آتش به خیمه عزای حسین(ع) زدند؛ غافل از اینکه بزرگ‌ترین اشتباه استراتژیک خود را مرتکب می‌شوند. پخش تیزبینانه تصاویر این حرمت‌شکنی‌ها از سیمای جمهوری اسلامی، چهره واقعی سران فتنه را نمایان کرد و موجب بروز خشم انقلابی و خروش وسیع مردم سراسر کشور در روز چهارشنبه 9 دی‌ماه 88 شد، روزی که با حضور تاریخی سوگواران حضرت سیدالشهدا(ع) و اعلام تنفر ده‌ها میلیونی آنها از فتنه‌گران و با حضور 3 میلیون تظاهرکننده خشمگین پایتخت که در شعارهای‌شان، خواستار برخورد با عاملان اصلی هتاکی به امام مظلوم بودند، پایان 7 ماه ناآرامی را به موسوی، خاتمی، کروبی و آن یار پنهان و پرده‌نشین‌شان اعلام کرد. مردم شعار می‌دادند: «تاجر ورشکسته، برگرد به باغ پسته». منظور ملت خشمگين از هتاکی‌‌ها و خسته از ناامنی‌ها، که بود؟آیا این شعار خطاب به کسی نبود که 3 روز قبل از انتخابات ریاست‌جمهوری، جسارت به خرج داده و در نامه‌ای بی‌سلام و تحیت و سراسر تهدید، حمایت علنی خود را از آتشفشانی که از فردای انتخابات قرار بود فوران کند، رسما اعلام کرد؟
«لعن علی عدوک یا حسین / خاتمی و کروبی و میرحسین»؛ این شعار ملت چه کسانی را مخاطب خود قرار داده بود؟ خب! از خود شعارها معلوم است.«مرگ بر مزدور آمریکایی»؛ آیا این شعار خطاب به کسی نیست که 200 روز جمهوری اسلامی و مردم را با بیانیه‌های خود دچار بحران کرد؟
«مرگ بر دیکتاتور»؛ مخاطب این شعار کسی نیست جز آن شخصی که به رغم 11 میلیون رای اختلاف، با قلدری و دیکتاتورمآبانه به رای مردم تمکین نکرد و خواهان ابطال انتخاباتی شد که در آن شکست سختی خورده بود و خواستار برگزاری انتخاباتی بود که همه مردم، تنها نام وی را به‌عنوان رئیس‌جمهور بنویسند!
«سران فتنه را اعدام کنید»؛ این شعار اماخطاب به قوه قضائیه است که از خواست ملت برای محاکمه و مجازات عاملان فتنه‌ای حکایت دارد که نه‌تنها کام مردم را با ایجاد فضای ناامنی تلخ کردند که دیگر نشان داده‌اند، قبله‌شان کاخ سفید است و آن می‌کنند که اربابان خود بگویند.
«مرگ بر ضدولایت فقیه» نیز شعار نه، دعایی است که از ابتدای انقلاب تاکنون مستجاب شده و تمام کسانی که در برابر عمود خیمه انقلاب که نیابت عام امام زمان(عج) است ایستاده‌اند، نیست و نابود شده‌اند.
قيام 9 دی 88، اتمام حجتی بود با سران فتنه و بلافاصله موجب شد سردمدار ظاهری فتنه‌گران داخلی با صدور بیانیه‌ای ترس خود را نه فقط از برخورد قضایی بلکه بیشتر، از خشم و خروش انقلابی ملت شیعه که بالاترین مقدساتش در 7 ماه اخیر مورد وهن و هتک قرار گرفته بود، اعلام کند.حالا که مردم باز هم نشان دادند در همه‌جا، پیشگامند، این وظیفه دستگاه قضاست که با بررسی همه‌جانبه، دقیق و عادلانه عملکرد فتنه‌گران، خواست ملت ایران در مجازات آنان و «پایان رسمی فتنه» را عملی کند.حماسه 9 دی، بار دیگر میزان عزت مقدساتی چون حضرت امام حسین(ع)، ولایت فقیه، حضرت امام و حضرت آیت‌الله العظمي خامنه‌ای را به تمام جهانیان ثابت کرد و نشان داد «ایرانی، ولایتمدار است».
قيام 9 دی
با پیروزی انقلاب اسلامی به رهبری حضرت امام خمینی (ره)، استکبار جهانی که از سال 1342 تا 1357 تمام تلاش خود را با یاری رساندن به شاه، جهت پیروز نشدن «انقلاب اسلامی امام» در ایران انجام داده بود برایش گران بود که نظامی شیعی در استراتژیک‌ترین کشور خاورمیانه – محل اتصال آسیا، اروپا و آفریقا به یکدیگر- به جای ژاندارم خلیج‌فارس – لقبی که آمریکا به محمدرضا پهلوی داده بود- مستقر شده است. از این رو از همان روز نخست پیروزی انقلاب اسلامی،نقشه‌های خود را برای از ریشه درآوردن این نهال نوپا آغاز کرد، ایجاد جنگ‌های درونی میان گروه‌ها و جناح‌های مختلف سیاسی، آغاز جنگ مسلحانه علیه نظام جمهوری اسلامی در کردستان، بلوچستان،گنبد و... که توان بسیاری از انقلاب گرفت، تشویق صدام دیوانه و احمق به حمله به ایران و تحمیل جنگی 8 ساله؛ آن هم تنها یک سال و نیم پس از پیروزی انقلاب، تحریم‌های پیاپی اقتصادی، نفوذ دادن مهره‌ها به درون نظام و سازمان‌ها و نهادهای مختلف- که هنوز هم انقلاب اسلامی از آن رنج می‌برد- گرفتن 300 هزار نیروی مخلص انقلابی از نظام نوپای اسلامی، اعم از رئیس قوه قضائیه، رئیس جمهوری، نخست‌وزیر، نماینده مجلس و مردم فداکاری که جان خویش را در راه آرمان‌های ولایت فقیه و جمهوری اسلامی در ترورها و همچنین جنگ تحمیلی تقدیم کردند و خون خویش را برای تناور شدن درخت انقلاب پای آن ریختند و... ، تنها نمونه‌های ظاهری خباثت‌های استکبار جهانی و صهیونیسم بین‌الملل علیه جمهوری اسلامی است.
با ارتحال حضرت امام خمینی (ره)، روح و جان ملت ایران، توطئه‌های استکبار، جانشین شایسته آن حضرت را نشانه گرفت که بحمدالله با راهبری‌های داهیانه رهبر حکیم و مدبر انقلاب حضرت آیت‌الله‌العظمی خامنه‌ای مدظله‌العالی و حضور همیشگی مردم در فرمانبری از معظم‌له و با الطاف همیشگی خداوند متعال ظرف 20 سال اخیر تمام تیرهای آمریکا، انگلیس، اسرائیل و اعوان و انصارشان به سنگ خورد.
***
22 خرداد امسال انتخاباتی برگزار شد تا نظام اسلامی در سی‌امین سال استقرار خویش، ثمره مجاهدات امام و شهدا و پایمردي‌هاي مردم مسلمان را با تثبیت «مردم‌سالاری دینی» به رخ جهانیان بکشد.
قبل از برگزاری انتخابات دهم ریاست‌جمهوری، شور و نشاط زایدالوصفی در میان مردم ایجاد شده بود و 4 کاندیدا از فرصت‌های خود استفاده کرده و برنامه‌هایشان را در معرض آرای 40 میلیون ایرانی قرار دادند. در این میان، مردم بار دیگر به مردی از جنس خودشان اطمینان کردند و 24 میلیون رای در سبد اعتماد خویش به وی قرار دادند. 16 میلیون نیز به دیگر کاندیداها رای دادند و انتخابات در نهایت مسالمت برگزار شد.اما از شامگاه روز انتخابات، كانديداي بازنده ناگهان بنای ناسازگاری گذاشت و از 23 خرداد تا 9 دی 88 حدود 200 روز جامعه را با تشويش سیاسی روبه‌رو کرد که در عمر 30 ساله جمهوری اسلامی بی‌سابقه بوده است.وی با تحریک «برخی خواص» که دیگر جایگاهی در میان ملت نداشتند و با همراهی شیخی ساده‌لوح، با انتشار بیانیه‌ای رمز آشوب را که خود «تقلب» می‌نامیدند، اعلام کرد. در روزهای ابتدایی پس از انتخابات، عده‌ای از مردم که در شرایط پرشور و هیجان آن روزها، به بیانیه‌های کاندیدای مغلوب انتخابات توجه می‌کردند، با این تصور که نظام –العیاذبالله- به آرای آنان خیانت کرده، به خیابان آمدند و بلافاصله عده‌ای از اراذل و اوباش که قطعا و یقینا از پیش از سوی اربابان استکباری کاندیدای متوهم، برای چنین روزهایی سازماندهی شده بودند، با حمله به پایگاه‌های بسیج، مهدکودک، مدارس، ادارات دولتی، وسایط نقلیه عمومی و خصوصی، مغازه‌ها و خانه‌های مردم، آن کردند که همگان می‌دانیم.
از آن پس با توجه به روحیه قانونگریز آن کاندیدای معروف و همچنین توهم ناشی از حمایت عده‌ای اراذل از وی، نامزد فوق از هر فرصتی برای ایجاد ناامنی و اغتشاش استفاده کرد و با صدور بیانیه‌های ساختارشکنانه؛ آن هم با شعار گام برداشتن در خط مقدس حضرت امام(ره) و تبعیت از قانون اساسی، هواداران خویش را که البته روز به روز تقلیل می‌یافتند در مناسبت‌های مختلف به اردوکشی خیابان فرا‌می‌خواند و دل مردم آرامش‌طلب جامعه را خون می‌کرد.
سرانجام 16 بیانیه ساختارشکنانه او در شانزدهمین روز آذرماه، به هتک حرمت تمثال مطهر امام راحل عظیم‌الشان انجامید که نشان می‌داد، زمان مرگ فرقه قانونگريز فرارسیده است. امت انقلابی در سراسر کشور به این توهین بی‌سابقه پاسخی درخور دادند و با حضور خودجوش در راهپیمایی‌های مختلف در شهرهای سراسر ایران اسلامی، از مسبب اصلی این حادثه و سردمدار فتنه، اعلام انزجار کردند.
در این میان، ضدانقلاب خارج‌نشین و دولت‌های حامی آن شخص متوهم، با برنامه‌ریزی برای روز عاشورای حسینی، به اصطلاح خود و به خیال خام و ابلهانه‌شان می‌خواستند ضربه نهایی را وارد کنند. از این رو با سازماندهی ده‌ها نفر از حامیان آن «خسرالدنیا و الاخره» با حمله به هیئات عزاداری، نمازگزاران ظهر عاشورای حسینی و سوگواران سرور و سالار شهیدان را مورد هجوم قرار دادند و با سر دادن شعارهایی که اربابان ضدانقلاب داخلی و خارجی‌شان ساخته بودند، باز هم به تخریب اموال مردم و وسایط نقلیه عمومی و خصوصی پرداخته و آتش به خیمه عزای حسین(ع) زدند؛ غافل از اینکه بزرگ‌ترین اشتباه استراتژیک خود را مرتکب می‌شوند. پخش تیزبینانه تصاویر این حرمت‌شکنی‌ها از سیمای جمهوری اسلامی، چهره واقعی سران فتنه را نمایان کرد و موجب بروز خشم انقلابی و خروش وسیع مردم سراسر کشور در روز چهارشنبه 9 دی‌ماه 88 شد، روزی که با حضور تاریخی سوگواران حضرت سیدالشهدا(ع) و اعلام تنفر ده‌ها میلیونی آنها از فتنه‌گران و با حضور 3 میلیون تظاهرکننده خشمگین پایتخت که در شعارهای‌شان، خواستار برخورد با عاملان اصلی هتاکی به امام مظلوم بودند، پایان 7 ماه ناآرامی را به موسوی، خاتمی، کروبی و آن یار پنهان و پرده‌نشین‌شان اعلام کرد. مردم شعار می‌دادند: «تاجر ورشکسته، برگرد به باغ پسته». منظور ملت خشمگين از هتاکی‌‌ها و خسته از ناامنی‌ها، که بود؟آیا این شعار خطاب به کسی نبود که 3 روز قبل از انتخابات ریاست‌جمهوری، جسارت به خرج داده و در نامه‌ای بی‌سلام و تحیت و سراسر تهدید، حمایت علنی خود را از آتشفشانی که از فردای انتخابات قرار بود فوران کند، رسما اعلام کرد؟
«لعن علی عدوک یا حسین / خاتمی و کروبی و میرحسین»؛ این شعار ملت چه کسانی را مخاطب خود قرار داده بود؟ خب! از خود شعارها معلوم است.«مرگ بر مزدور آمریکایی»؛ آیا این شعار خطاب به کسی نیست که 200 روز جمهوری اسلامی و مردم را با بیانیه‌های خود دچار بحران کرد؟
«مرگ بر دیکتاتور»؛ مخاطب این شعار کسی نیست جز آن شخصی که به رغم 11 میلیون رای اختلاف، با قلدری و دیکتاتورمآبانه به رای مردم تمکین نکرد و خواهان ابطال انتخاباتی شد که در آن شکست سختی خورده بود و خواستار برگزاری انتخاباتی بود که همه مردم، تنها نام وی را به‌عنوان رئیس‌جمهور بنویسند!
«سران فتنه را اعدام کنید»؛ این شعار اماخطاب به قوه قضائیه است که از خواست ملت برای محاکمه و مجازات عاملان فتنه‌ای حکایت دارد که نه‌تنها کام مردم را با ایجاد فضای ناامنی تلخ کردند که دیگر نشان داده‌اند، قبله‌شان کاخ سفید است و آن می‌کنند که اربابان خود بگویند.
«مرگ بر ضدولایت فقیه» نیز شعار نه، دعایی است که از ابتدای انقلاب تاکنون مستجاب شده و تمام کسانی که در برابر عمود خیمه انقلاب که نیابت عام امام زمان(عج) است ایستاده‌اند، نیست و نابود شده‌اند.
قيام 9 دی 88، اتمام حجتی بود با سران فتنه و بلافاصله موجب شد سردمدار ظاهری فتنه‌گران داخلی با صدور بیانیه‌ای ترس خود را نه فقط از برخورد قضایی بلکه بیشتر، از خشم و خروش انقلابی ملت شیعه که بالاترین مقدساتش در 7 ماه اخیر مورد وهن و هتک قرار گرفته بود، اعلام کند.حالا که مردم باز هم نشان دادند در همه‌جا، پیشگامند، این وظیفه دستگاه قضاست که با بررسی همه‌جانبه، دقیق و عادلانه عملکرد فتنه‌گران، خواست ملت ایران در مجازات آنان و «پایان رسمی فتنه» را عملی کند.حماسه 9 دی، بار دیگر میزان عزت مقدساتی چون حضرت امام حسین(ع)، ولایت فقیه، حضرت امام و حضرت آیت‌الله العظمي خامنه‌ای را به تمام جهانیان ثابت کرد و نشان داد «ایرانی، ولایتمدار است».
ارسال نظر
پربیننده