گاهی عشق هم خجالتی است!

چیستا یثربی يك مأموریت هنری از هواپیما جا مانده‌ام، تصمیم می‌گیرم با اتوبوس، خودم را به مقصد برسانم. در ترمینال، 3بار اتوبوسمان را عوض می‌کنند تا بالاخره همه سوار یک اتوبوس کهنه آبی‌رنگ سرد می‌شویم که اتفاقا بخاری‌اش خراب است. یک بچه از ردیف‌های وسط، مدام گریه می‌کند و مادرش با زن عربی به او ناسزا می‌گوید و سرش داد می‌زند. به عقب برمی‌گردم تا صورت زن را ببینم. خیلی کلافه به نظر می‌رسد. پوشیه به چهره دارد و تنهاست. زن‌های تنها همیشه موقع گریه بچه‌ها، بیشتر هراسان می‌شوند. یک پیرزن کنار من نشسته است، بوی حنا و دارچین و نفتالین می‌دهد. هنوز راه نیفتاده‌ایم که پیرزن خوابش می‌برد. سرش روی شانه من افتاده است. تکان نمی‌خورم... انوع بوها... کباب خانگی، همبرگر حاضری، تخم‌مرغ، مرغ تازه، مرغ مانده، ترشی، بوی ترش کپک... خانم مسن خرخر می‌کند. بعد سرش را از روی شانه‌ام برمی‌دارد. نفسی می‌کشم. پیرزن عرق کرده است. می‌گوید: رسیدیم؟ می‌گویم: نه، خیلی مانده. می‌گوید، حالش بد است و از من می‌خواهد که به راننده بگویم بایستد. خجالت می‌کشم! این کارها را برای دخترم هم به زور انجام می‌دادم، اما چاره‌ای نیست. راننده بعد از یک پیچ تند که حال همه را بد می‌کند، پا روی ترمز می‌گذارد. همراه خانم مسن از اتوبوس پیاده می‌شوم. پیرزن تهوع دارد. پشت بوته‌ها روی زمین نشسته است، اما چیزی در روده‌هایش نیست. «چیزی خوردی مادرجان؟» با ناله می‌گوید: «یه کم لوبیا، دیروز...» اتوبوس بوق می‌زند. زیربغلش را می‌گیرم«می‌تونی راه بری مادرجان؟» به زور جواب می‌دهد: «خوب می‌شم ان‌شاءالله وقتی برسیم... .» نگاهش را می‌دزدد. از من خجالت می‌کشد. می‌بینم که درد می‌کشد. خمیده راه می‌رود. کاری از دستم برنمی‌آید. کمکش می‌کنم از پله‌های اتوبوس بالا برود... . مأموریت هنری در حال انجام مقصد همیشه رویایی نیست. راه بهتر بود، اینجا آنقدر شلوغ است که گاهی یادم می‌رود برای چه آمده‌ام... . سخنرانی درباره تاثیر هنر... . اما نمی‌دانم چرا همه آدم‌های این شهر را شکل آن پیرزن می‌بینم که در شلوغی ترمینال گم شد. هوای این شهر، این بار چه سنگین است، در بازار گم شده‌ام. راه خروج را از هر کس که می‌پرسم به لهجه یا گویشی غریب جواب می‌دهد که نمی‌فهمم و به خروجی‌هایی اشاره می‌کنند که پیدا نمی‌کنم! جل‌الخالق! یک بازار و این همه ملیت! می‌گویند از هر راهی بروی، نمی‌توانی خیلی دورشوی... پس راه راست را می‌گیرم و جلو می‌روم. یک لحظه احساس می‌کنم پیرزن را دیده‌ام. نمی‌دانم چرا می‌دوم؟ نه او نیست! پیرزن‌ها همه شکل هم راه می‌روند. خانه به خانه می‌رسم، چمدانم از هدیه سنگین است. هدیه دادن را دوست دارم. از هر کار دیگر آسان‌تر است بویژه برای خجالتی‌ها... . چرا از پیرزن نپرسیدم که بچه دارد. آیا در آن شهر، کسی را دارد؟ چرا خجالت کشیدم؟ در خانه را می‌زنم. این ساعت، همه باید خانه باشند. کسی در را باز نمی‌کند. کلیدم را با بدبختی پیدا می‌کنم. روی کامپیوتر، نامه دخترم چشمک می‌زند: «سلام، باز حال مامان بزرگ به هم خورد، بردیمش بیمارستان... . همش تهوع داره. اما چیزی نخورده. می‌گه 2 روز پیش فقط یه سیب‌زمینی خورده... .» این چندمین بار در هفته است که حال مادرم به هم خورده است. چمدان هدایا را زمین می‌گذارم. به دخترم زنگ می‌زنم:«در دسترس نمی‌باشد.» 2 شماره دیگر از 2 آشنای دیگر: «مسدودند!» چرا هرگز از مادرم نپرسیدم که دردش از چه زمانی شروع شد؟ چرا به پیرزن نگفتم که می‌توانم او را تا درمانگاهی همراهی کنم؟ چرا از دخترم هرگز نپرسیدم که چه چیزی را دوست دارد تا همان را برایش بخرم؟ هنر یعنی دوست داشتن مردم و من برای یک ماموریت هنری رفته بودم، چرا وقتی شارژ ندارم، شماره هیچ‌کس را حفظ نیستم؟ کادوها را در کابینت می‌گذارم. بعضی زندگی‌ها پر از هدیه باز نشده است. عشق گاهی خجالتی است. کاش هنر یادمان می‌داد، این خجالت در ما از بین برود، در خانه فقط بوی نفتالین می‌شنوم.