ابوالفضل علیزاده
1ـ محرم امسال آنچه بویژه مورد توجه سوگواران حسینی قرار گرفت، جایگاه بصیرت در حادثه کربلا و میزان برخورداری هرکدام از چهره‌های سرشناس این واقعه از این فضیلت بود. اگر در این ایام توجه همگان به سوی عباس‌بن‌علی و تجلی بصیرت سرشار وی در ولایت‌پذیری و ایثارگری جلب شد اما سپاه یزید نیز مورد کندوکاو قرار گرفت.
امسال محرم شاید برای نخستین‌بار بود که عزاداران حسینی از سابقه مبارزاتی عمرسعد باخبر می‌شدند. عمرسعد فرمانده سپاه امیر‌المؤمنین در جنگ جمل و بنابر روایاتی حافظ کل قرآن بود. او اما در واقعه کربلا فرمانده سپاه یزید بود! اما شاید سابقه مبارزاتی «شمر» لعین نیز قابل تأمل باشد. این عصاره قساوت و پلشتی نیز از فرماندهان امیر‌المؤمنین بود و در رکاب حضرت چه شمشیر‌ها که نزد! مجال اندک است و سخن بسیار. خواصی از این قبیل بسیارند. آنها که همانند
عمر سعد به خاطر ملک ری، خون حسین (ع) ریختند. این قبیل همیشه هستند و تنها دیگر‌بار باید کربلایی دیگر واقع شود تا آنان نقاب از رخ برکشند. این روزها نیز چنین است.
2- همگان می‌دانند که خواص کانون فیاض آگاهی بخشی‌اند. آنانند که چشم مردم بدان‌ها دوخته شده تا در مواقع غبارآلودگی رای به تشخیص سره از ناسره دهند. این روزها هم اگرچه حضور پرشور مردم نشان داد که ملت حق را از باطل تمییز می‌دهد اما نقش خواص را نمی‌توان منکر شد. خواصی که تمام اعتبارشان به «راه‌شناسی» است و گرنه چه تفاوتی میان آنها و دیگران است؟
از دل فتنه پس از انتخابات در 6 ماهگی فرقه موسوی را زایید. فرقه‌ای که از اهانت به رهنمودهای امام خمینی (ره) در روزهای قدس و 13 آبان علائم وجود خود را نشان داد، در 16 آذر با اهانت به عکس امام خمینی (ره) خواستار توجهات به خود شد و روز گذشته و در کمال ناباوری، در ظهر عاشورا با اهانت به سوگواری سالار شهیدان (ایجاد آشوب، اقدام به زدن سوت، کف و بوق و حمله به عزاداران حسینی) متولد شد.
بدون شک اهانت به امام حسین(ع) در روز عاشورا و آن هم در تهران، یک عزای به تمام‌معنا برای ملت ایران است. اما عامل این عزاداری کیست و چیست؟ مراد این قلم آن نیست که براهین مستدلی که نشان از هدایت این فرقه توسط موسوی باشد را ارائه دهد. این موضوع دیگر نیازی به اثبات ندارد، چه همگان این موضوع را به فراست فهمیده‌اند. روی سخن این قلم خواص بی‌بصیرتی است که حتی اهانت به امام(ره) نیز آنان را سرعقل نیاورد تا حادثه دلخراش دیروز رخ دهد. خواص نابینایی که آنقدر مماشات کردند و چشم بر حقایق بستند تا در مقدس‌ترین روز تشیع، به حسین(ع) توهین شود. ماجرای جالبی است. خواصی که تمام اعتبار خود را مرهون حسین(ع) هستند، یا ناتوان از شناخت فرقه بودند یا در کشاکش حقیقت و مصلحت ناشی از مادی‌گرایی،گرفتار دنیا شدند. این خواص بی‌بصیرتی را تا بدان جا رساندند که روز عاشورا نیز از هجوم جماعت پلشت دین‌گریز در امان نماند. همان روزی که
امام خمینی(ره) در سال 42، جرقه انقلاب اسلامی را روشن کرد تا این افراد اینک در لباس «خواص» شناسایی شوند!
3ـ گوش‌های خواص بی‌بهره از بصیرت در 6 ماه اخیر پذیرای اندرزها و سفارشات نبود تا اهانت بی‌سابقه به حسین(ع) صورت پذیرد. با مشاهده این شرایط، اینک دیگر حرف ما با خواص تعبیر «درخواست» به خود نمی‌گیرد. دیگر حرمتی باقی نمانده. زمان «اتمام حجت» با خواص است، اهانت به حسین(ع) و هتک حرمت سالار شهیدان را نمی‌توان به دیده اغماض نگریست چرا که نمی‌توان متصور بود از پی این اقدام، چه رفتارهای دیگری رخ خواهد داد. دیگر زمان مصلحت‌اندیشی‌های سیاسی و دنیوی نیست. هتک حرمت امام حسین(ع) مصلحت را برنمی‌تابد. اینک آزمون خواصی است که تاکنون سکوت اختیار کرده بودند و اما اینک هنگامه سکوت نیست. توهین به مقدس‌ترین امام شیعه را همگان باید محکوم کنند. هر کس به هر زبانی باید نسبت به محکوم کردن این اقدام فرقه موسوی واکنش نشان دهد. مشاهده چنین رفتاری از خواص سکوت گزیده، جای اندکی امیدواری است اما خدای نکرده در صورت استمرار سکوت در قبال این حادثه تاسف‌بار، ملت آنان را در لشکر یزید می‌بینند که قطعا واکنشی در خور و بهنگام است. خواص بی‌بصیرتی که اینک چشم به وقایع تاسف‌بار تهران می‌بندند، آیا سابقه مبارزاتی امثال عمر سعد و شمر در رکاب امیرمومنان را دارا هستند؟ آنان شمشیر بر حسین‌بن‌علی گشودند، اینان چه می‌کنند؟
اتمام‌حجت با خواص نابینا
ابوالفضل علیزاده
1ـ محرم امسال آنچه بویژه مورد توجه سوگواران حسینی قرار گرفت، جایگاه بصیرت در حادثه کربلا و میزان برخورداری هرکدام از چهره‌های سرشناس این واقعه از این فضیلت بود. اگر در این ایام توجه همگان به سوی عباس‌بن‌علی و تجلی بصیرت سرشار وی در ولایت‌پذیری و ایثارگری جلب شد اما سپاه یزید نیز مورد کندوکاو قرار گرفت.
امسال محرم شاید برای نخستین‌بار بود که عزاداران حسینی از سابقه مبارزاتی عمرسعد باخبر می‌شدند. عمرسعد فرمانده سپاه امیر‌المؤمنین در جنگ جمل و بنابر روایاتی حافظ کل قرآن بود. او اما در واقعه کربلا فرمانده سپاه یزید بود! اما شاید سابقه مبارزاتی «شمر» لعین نیز قابل تأمل باشد. این عصاره قساوت و پلشتی نیز از فرماندهان امیر‌المؤمنین بود و در رکاب حضرت چه شمشیر‌ها که نزد! مجال اندک است و سخن بسیار. خواصی از این قبیل بسیارند. آنها که همانند
عمر سعد به خاطر ملک ری، خون حسین (ع) ریختند. این قبیل همیشه هستند و تنها دیگر‌بار باید کربلایی دیگر واقع شود تا آنان نقاب از رخ برکشند. این روزها نیز چنین است.
2- همگان می‌دانند که خواص کانون فیاض آگاهی بخشی‌اند. آنانند که چشم مردم بدان‌ها دوخته شده تا در مواقع غبارآلودگی رای به تشخیص سره از ناسره دهند. این روزها هم اگرچه حضور پرشور مردم نشان داد که ملت حق را از باطل تمییز می‌دهد اما نقش خواص را نمی‌توان منکر شد. خواصی که تمام اعتبارشان به «راه‌شناسی» است و گرنه چه تفاوتی میان آنها و دیگران است؟
از دل فتنه پس از انتخابات در 6 ماهگی فرقه موسوی را زایید. فرقه‌ای که از اهانت به رهنمودهای امام خمینی (ره) در روزهای قدس و 13 آبان علائم وجود خود را نشان داد، در 16 آذر با اهانت به عکس امام خمینی (ره) خواستار توجهات به خود شد و روز گذشته و در کمال ناباوری، در ظهر عاشورا با اهانت به سوگواری سالار شهیدان (ایجاد آشوب، اقدام به زدن سوت، کف و بوق و حمله به عزاداران حسینی) متولد شد.
بدون شک اهانت به امام حسین(ع) در روز عاشورا و آن هم در تهران، یک عزای به تمام‌معنا برای ملت ایران است. اما عامل این عزاداری کیست و چیست؟ مراد این قلم آن نیست که براهین مستدلی که نشان از هدایت این فرقه توسط موسوی باشد را ارائه دهد. این موضوع دیگر نیازی به اثبات ندارد، چه همگان این موضوع را به فراست فهمیده‌اند. روی سخن این قلم خواص بی‌بصیرتی است که حتی اهانت به امام(ره) نیز آنان را سرعقل نیاورد تا حادثه دلخراش دیروز رخ دهد. خواص نابینایی که آنقدر مماشات کردند و چشم بر حقایق بستند تا در مقدس‌ترین روز تشیع، به حسین(ع) توهین شود. ماجرای جالبی است. خواصی که تمام اعتبار خود را مرهون حسین(ع) هستند، یا ناتوان از شناخت فرقه بودند یا در کشاکش حقیقت و مصلحت ناشی از مادی‌گرایی،گرفتار دنیا شدند. این خواص بی‌بصیرتی را تا بدان جا رساندند که روز عاشورا نیز از هجوم جماعت پلشت دین‌گریز در امان نماند. همان روزی که
امام خمینی(ره) در سال 42، جرقه انقلاب اسلامی را روشن کرد تا این افراد اینک در لباس «خواص» شناسایی شوند!
3ـ گوش‌های خواص بی‌بهره از بصیرت در 6 ماه اخیر پذیرای اندرزها و سفارشات نبود تا اهانت بی‌سابقه به حسین(ع) صورت پذیرد. با مشاهده این شرایط، اینک دیگر حرف ما با خواص تعبیر «درخواست» به خود نمی‌گیرد. دیگر حرمتی باقی نمانده. زمان «اتمام حجت» با خواص است، اهانت به حسین(ع) و هتک حرمت سالار شهیدان را نمی‌توان به دیده اغماض نگریست چرا که نمی‌توان متصور بود از پی این اقدام، چه رفتارهای دیگری رخ خواهد داد. دیگر زمان مصلحت‌اندیشی‌های سیاسی و دنیوی نیست. هتک حرمت امام حسین(ع) مصلحت را برنمی‌تابد. اینک آزمون خواصی است که تاکنون سکوت اختیار کرده بودند و اما اینک هنگامه سکوت نیست. توهین به مقدس‌ترین امام شیعه را همگان باید محکوم کنند. هر کس به هر زبانی باید نسبت به محکوم کردن این اقدام فرقه موسوی واکنش نشان دهد. مشاهده چنین رفتاری از خواص سکوت گزیده، جای اندکی امیدواری است اما خدای نکرده در صورت استمرار سکوت در قبال این حادثه تاسف‌بار، ملت آنان را در لشکر یزید می‌بینند که قطعا واکنشی در خور و بهنگام است. خواص بی‌بصیرتی که اینک چشم به وقایع تاسف‌بار تهران می‌بندند، آیا سابقه مبارزاتی امثال عمر سعد و شمر در رکاب امیرمومنان را دارا هستند؟ آنان شمشیر بر حسین‌بن‌علی گشودند، اینان چه می‌کنند؟
ارسال نظر
پربیننده