علی آبان افتلتي
ایرانی‌ها در پی خلاقیت و کاربرد فراوان برخی واژه‌ها و اصطلاحات در طول تاریخ چنان استفاده قشنگی از
آنها کرده‌اند که امروزه کسی فکر نمی‌کند مثلا واژه‌هایی مثل غزل، مثنوی، رباعی در قالب‌های شعر و واژه‌هایی مثل مدیر، معاون، رئیس و ناظم در ادارات، عربی هستند. این کلمه‌ها دیگر بوی خوش فارسی گرفته‌اند و هیچ عرب‌زبانی نمی‌تواند ما را مورد تهاجم قرار دهد که شما از ما گرفته‌اید. منظور ما این است که واژه مدیر هرچند عربی است اما جامعه ما سرشار از این پایگاه است. گاه لایق و مفید و دلسوز و زلال مثل آب و گاه متاسفانه خدای نکرده نالایق و پرچانه و هوچی‌گر و انتقامجو و آبروبر. معنی این کلمه «اداره‌کننده» است. کلمه اداره واژه کمی نیست. چشم و گوش و دست و پا کنار عقل و منطق و هوش و مهم‌تر انسانیت ابزار اصلی اداره هستند اما برخی از این کلمه یعنی «مدیر» بهره‌های دیگری می‌برند که می‌توان اشاره کرد به:
1- تلاش فراوان جهت سرانجام خوش و موفقیت برای اداره‌شونده‌ها، مثل دانش‌آموزان یا دانشجویان یا کارمندان یا کارگران که خدا را هرگز فراموش نمی‌کنند.
2- تلاش فراوان صرفا برای شهرت و استحکام و تداوم شغل خویش و کسب رضایت مقام برتر خودش.
3- گروهی دیگرند که برای ابقا و به رخ کشیدن خود که بله، ما مدیری هوشیار و مواظب و پخته‌ایم، حاضرند به له کردن احساسات و شخصیت اداره‌شونده‌ها روی بیاورند، بی‌درایت و تعمق در اینکه رفتار نسنجیده و کینه‌جویانه‌شان ممکن است به نابودی طرف مقابل نیز بینجامد که اخیراً شنیده شده در یکی از مدارس ابتدایی تهران، مدیری برای خوشنامی و خوش‌وجدانی؟! خود به خاطر حفظ شعری از جومونگ و سوسانو یک بچه سوم ابتدایی را مثلا تهدید به اخراج فرموده و اولیای دانش‌آموز پرونده را به مدرسه دیگری منتقل کردند. در این موقع سال و بسیار جای تاسف که این مدیر به جای آنکه چنین چیزهایی را نشنیده بگیرد و بی‌آنکه دانش‌آموز حساس‌تر شود، می‌توانست عاقلانه‌تر و پخته‌تر عمل کند که گویی نه خانی آمده و نه خانی رفته، نه آنکه دانش‌آموز را به دفترش بخواند و با ارعاب و تهدید وادارش کند که شعر را روی کاغذ بنویسد تا سند جرمی پیدا کرده باشد و مسلما چنین مدیری اعضای انجمن اولیا را براساس سلیقه خود انتخاب می‌کند نه بر اساس رای اولیا.
پیداست چنین مدیری مضر به حال جامعه است. بیشتر باید این‌گونه افراد را به جایی برد که از جنایتکاران، جاسوسان و قاتلان اعتراف بگیرند، نه مدرسه.
4- گروهی از مدیرانند که در صندلی گم می‌شوند برخلاف عده‌ای که صندلی برای آنها کوچک است و در آنها گم می‌شود؛ مدیرانی که نه اتاق مدیریت دارند و نه صندلی اما مدیریت دارند.
5- گروهی از مدیران، از کلمه مدیر، «م‍ُ» را حذف کرده‌اند و فقط «دیر» آن را دوست دارند که دیر بیایند و دیر نمانند، البته این گروه امروزه در موسسات خصوصی فراوانند نه دولتی!
در نهایت مدیر باید مدبر، پخته، کاربلد، صبور و ستارالعیوب باشد و کار و عمل و انسانیت او جای شعار و شانتاژگری و آبروبری‌اش را بگیرد. مدیر
علی آبان افتلتي
ایرانی‌ها در پی خلاقیت و کاربرد فراوان برخی واژه‌ها و اصطلاحات در طول تاریخ چنان استفاده قشنگی از
آنها کرده‌اند که امروزه کسی فکر نمی‌کند مثلا واژه‌هایی مثل غزل، مثنوی، رباعی در قالب‌های شعر و واژه‌هایی مثل مدیر، معاون، رئیس و ناظم در ادارات، عربی هستند. این کلمه‌ها دیگر بوی خوش فارسی گرفته‌اند و هیچ عرب‌زبانی نمی‌تواند ما را مورد تهاجم قرار دهد که شما از ما گرفته‌اید. منظور ما این است که واژه مدیر هرچند عربی است اما جامعه ما سرشار از این پایگاه است. گاه لایق و مفید و دلسوز و زلال مثل آب و گاه متاسفانه خدای نکرده نالایق و پرچانه و هوچی‌گر و انتقامجو و آبروبر. معنی این کلمه «اداره‌کننده» است. کلمه اداره واژه کمی نیست. چشم و گوش و دست و پا کنار عقل و منطق و هوش و مهم‌تر انسانیت ابزار اصلی اداره هستند اما برخی از این کلمه یعنی «مدیر» بهره‌های دیگری می‌برند که می‌توان اشاره کرد به:
1- تلاش فراوان جهت سرانجام خوش و موفقیت برای اداره‌شونده‌ها، مثل دانش‌آموزان یا دانشجویان یا کارمندان یا کارگران که خدا را هرگز فراموش نمی‌کنند.
2- تلاش فراوان صرفا برای شهرت و استحکام و تداوم شغل خویش و کسب رضایت مقام برتر خودش.
3- گروهی دیگرند که برای ابقا و به رخ کشیدن خود که بله، ما مدیری هوشیار و مواظب و پخته‌ایم، حاضرند به له کردن احساسات و شخصیت اداره‌شونده‌ها روی بیاورند، بی‌درایت و تعمق در اینکه رفتار نسنجیده و کینه‌جویانه‌شان ممکن است به نابودی طرف مقابل نیز بینجامد که اخیراً شنیده شده در یکی از مدارس ابتدایی تهران، مدیری برای خوشنامی و خوش‌وجدانی؟! خود به خاطر حفظ شعری از جومونگ و سوسانو یک بچه سوم ابتدایی را مثلا تهدید به اخراج فرموده و اولیای دانش‌آموز پرونده را به مدرسه دیگری منتقل کردند. در این موقع سال و بسیار جای تاسف که این مدیر به جای آنکه چنین چیزهایی را نشنیده بگیرد و بی‌آنکه دانش‌آموز حساس‌تر شود، می‌توانست عاقلانه‌تر و پخته‌تر عمل کند که گویی نه خانی آمده و نه خانی رفته، نه آنکه دانش‌آموز را به دفترش بخواند و با ارعاب و تهدید وادارش کند که شعر را روی کاغذ بنویسد تا سند جرمی پیدا کرده باشد و مسلما چنین مدیری اعضای انجمن اولیا را براساس سلیقه خود انتخاب می‌کند نه بر اساس رای اولیا.
پیداست چنین مدیری مضر به حال جامعه است. بیشتر باید این‌گونه افراد را به جایی برد که از جنایتکاران، جاسوسان و قاتلان اعتراف بگیرند، نه مدرسه.
4- گروهی از مدیرانند که در صندلی گم می‌شوند برخلاف عده‌ای که صندلی برای آنها کوچک است و در آنها گم می‌شود؛ مدیرانی که نه اتاق مدیریت دارند و نه صندلی اما مدیریت دارند.
5- گروهی از مدیران، از کلمه مدیر، «م‍ُ» را حذف کرده‌اند و فقط «دیر» آن را دوست دارند که دیر بیایند و دیر نمانند، البته این گروه امروزه در موسسات خصوصی فراوانند نه دولتی!
در نهایت مدیر باید مدبر، پخته، کاربلد، صبور و ستارالعیوب باشد و کار و عمل و انسانیت او جای شعار و شانتاژگری و آبروبری‌اش را بگیرد. ارسال نظر
پربیننده