پیروزی‌های مطمئن(42)

دکلان هیل به همین خاطر هم بود که تعدادی از بازیکنان دست به هر کار ممکن می‌زدند تا به پول برسند. «ترور فورد» در کتابش درباره «تجربه ممنوعه»ای می‌نویسد که بازیکنان بلیت بازی پایانی جام حذفی انگلیس را به فعالان بازار سیاه فروختند. حتی یک چهره محبوب همچون سربابی چارلتون که هنوز هم در سرتاسر دنیا به حق برای رفتار محترمانه و همچنین متانتش شناخته شده است، بلیت‌هایش را برای بازی پایانی به «افراد مشکوک» فروخت تا پول بیشتری به جیب بزند. البته شبکه شرط‌بندی‌های غیرقانونی گسترده و فراگیر نیز تعیین‌کننده بودند. پیش از آنکه شرط‌بندی رسمیت پیدا کند، بنگاه‌های بزرگ انگلیسی همچون «ladbrokes» و «William Hill» که ارائه‌گر سیستم به نسبت سالم شرط‌بندی بودند، چاره‌ای نداشتند جز آنکه برگ‌های شرط‌بندی‌شان را در هلند یا بلژیک به چاپ برسانند تا قوانین انگلیس را دور بزنند. شرط‌بندی خصوصی در یک بنگاه شرط‌بندی تا سال 1961 از نظر قانونی ممنوع و قدغن بود؛ چیزی که در فاصله این سال‌ها در بریتانیای کبیر به امری سراسر عادی و معمولی تبدیل شده است. یک مربی فوتبال با یادآوری دوران کودکی‌اش می‌گوید: «هنوز می‌دانم که در سال‌های دهه 50 میرزابنویس‌های غیرقانونی در هر خیابانی حضور داشتند. تنها امکان شرط‌بندی قانونی و مجاز آن بود که فرد در بیرمنگام اقامت داشته باشد و به رقابت‌های دان‌کاستر برود. بنابراین هر خیابان حلقه و گروه شرط‌بندی خودش را داشت». علم حساب بسیار ساده است. زمانی که شرط‌بندی غیرقانونی است افرادی که آن را سازماندهی می‌کنند، تنها می‌توانند جنایتکاران و خلافکاران باشند. در این محیط میرزابنویس‌‌های درستکار و شرافتمندی که در تبانی دخالتی ندارند و هنوز هم قانون آنها را متهم می‌نامد، در تعارض با میرزابنویس‌های جنایتکار واقعی بسر می‌برند. هیچ‌کسی وجود ندارد که مراقب این حوزه باشد و کسب و کار میرزابنویس‌های خلافکار رشد خواهد داشت و پیش خواهد رفت. شرط‌بندان بی‌وجدان و خلافکار نیازمند مسابقه‌هایی هستند تا بتوانند سود خودشان را ببرند. زمانی که بازیکنان دستمزدهای به نسبت بدی را دریافت می‌کنند، هر اندازه تبانی شدنی و ممکن خواهد بود. کمک بسیار بزرگی هم نبود که بسیاری از دست‌اندرکاران وقت باشگاه‌ها فاسد بودند. برخی از آنها فاسدانی خوش‌قلب بودند. آنها پرداخت‌های داخلی را سازمان می‌دادند یا با تهیه خانه رایگان یا اهدای هدایایی غیرقانونی سعی در یاری رساندن به بازیکنان خود داشتند که دستمزدهای ناچیزی را دریافت می‌کردند. آنها تبانی‌ها را به حساب خودشان طرح‌ریزی می‌کردند و زمانی که تیمشان با خطر سقوط دست و پنجه نرم می‌کرد، آنها دست به جیب خودشان می‌بردند تا تیمشان را کمک کنند البته با تطمیع و پرداخت رشوه به رقبا! با این همه بسیاری از کارکنان استثمارگر و رشوه‌بگیر بودند و حاضر بودند تا پول زیادی را از بازیکنان خود بگیرند، البته با استثمار و سوءاستفاده از آنها. در سال 1961 بازیکنان دیگر جان به لب شده بودند و قصد داشتند دست به اعتصاب بزنند. در «وایت‌سیتی» در غرب لندن فراخوانی برای تشکیل جلسه اعلام شد. این فرصتی تاریخی بود. کمیته سازماندهی روی سن رفت و فضای روبه‌رو‌ی آنها پر از بازیکنان حاضر در لیگ بود. پر از بازیکنانی چون استنلی متیوز بزرگ یا بازیکنان روزمزد لیگ‌های دسته‌های پایین‌تر. در آغاز این گردهمایی بحث‌‌هایی کلی درباره مزیت‌های اعتصاب درگرفت. جایی که مدیران این نشست در تریبون درباره «اعتصاب» اصرار داشتند. هری گرگ با یادآوری آن روزها می‌گوید: «جوانی بلند شد و گفت: من موافق نیستم. پدرم در معدن کار می‌کند و در هفته تنها 8 یا 10 پوند درآمد دارد. باور دارم که پدرم به کار بهتری می‌پردازد. ما باید به آنچه دریافت می‌کنیم راضی باشیم. آن مرد جوان آن جو را کاملا آرام کرد و فضا دگرگون شد. تامی بنکس، مدافع چپ کناری بولتون، مردی به واقع تنومند از اهالی «لانکشایر» گفت: آقای رئیس می‌توانم جواب او را بدهم؟ مرد! به پدرت بگو که من شیفت لعنتی او را آن پایین در معدن و در عمق 20 متری از 3 تا 5 عصر شنبه به‌عهده می‌گیرم اگر او بتواند برادر «متیوز» را اینجا مورد حمایت قرار دهد». بازیکنان تصمیم گرفتند تا با برقراری اعتصاب موافقت کنند. سال 1961 آغاز مبارزه‌ای طولانی، پیچیده و اقتصادی- اجتماعی بود که از رای به اعتصاب آغاز شد و تا قانون «بوسمان» در دهه 90 به طول انجامید و آن زمانی بود که تمام بازیکنان حاضر در اتحادیه اروپا این حق را پیدا کردند تا در پایان مدت قراردادشان برای هر باشگاهی که بخواهند بازی کنند. با این حال تبانی در دهه 70 نیز ادامه یافت اگرچه در اندازه‌هایی کمتر. چرا؟ زیرا که برخی بازیکنان تاجر و به‌طور‌ معمول رهبران یا مدیران پروژه افراد رذلی بودند که با آنکه درآمدهای خوبی نیز داشتند باز هم دست به تبانی می‌زدند. در «وال استریت» همیشه کارمندانی وجود دارند که در سال 10 میلیون دلار درآمد دارند با این حال برای رسیدن به چند میلیون بیشتر کلاهبرداری می‌کنند. همواره بازیکنانی در کار خواهند بود که در یک رقابت بی‌توجه به درآمدشان تقلب بکنند. هری گرگ از این موضوع کاملا مطمئن است. او مدعی است که استثمار و بهره‌کشی و دستمزدهای ناچیز نیست که بازیکنان را به تبانی وامی‌دارد، از نظر او «افرادی که من آنها را برای دوستان زندگی‌ام دستچین نمی‌کنم. آنها تفاله بودند. بحث بر سر خیانت به همکاران و همبازیان بود. آنها کاری به این موضوع نداشتند که با بی‌پولی مواجهند یا خیر. نمی‌توانم این بهانه را بپذیرم. نه عذر و بهانه‌ای اخلاقی برای این موضوع وجود دارد و نه از نوعی دیگر برای آنچه این بازیکنان انجام می‌دادند». ترجمه: محمد عليجاني بائي