محمد صابری: اگر اشتباه نکرده باشم، در همان نخستین هفته‌های افتتاح صفحه «هفت‌گذر» روزنامه و در دومین ستون سینما بود که به مناسبت همزمانی با میلاد حضرت رضا(علیه‌السلام) مرور سه‌گانه سینمایی رسول صدرعاملی با موضوع زائران مشهد، در برهوت تولیدات مناسبتی در این زمینه، سوژه قرار گرفت و پیرامونشان نوشتم. در کنار تاکید بر گل کردن 2 نسخه تا به امروز تصویری شده از این سه‌گانه، در جشنواره‌ها و جلب نظر منتقدان، در همان مطلب از بازماندن این هر 2 در صف اکران گلایه کرده و یادآور شدم که صدرعاملی دست نگه داشته تا بازتاب این 2 بر پرده و میزان ارتباط مخاطب با آن را سنجیده و بعد سومین قسمت را مقابل دوربین ببرد. بالاخره اما اقبال به صدرعاملی و از آن بیشتر به مخاطبان سینما روکرده و در برهوت فیلم «قابل تماشا» (در فهرست بلند‌بالا و بی‌سابقه فیلم‌های در حال اکران بر پرده سینماها) دومین نسخه از زائرنامه‌‌‌های سینمایی او فرصت اکران یافته است. «هرشب تنهایی» پس از «شب» دومین ساخته رسول صدرعاملی درباره زائران مشهد است که از روزگذشته روانه پرده سینماها شده است و این فرصت برای سینمادوستان فراهم شده تا پس از چندین هفته، بار دیگر با اطمینانی حداقلی از رضایت، دست در جیب کرده و برای تماشای فیلم، بلیتی تهیه کنند. (خب البته این هم امتیاز اکران یک فیلم همزمان با فهرستی از زردترین تولیدات سینمایی این سال‌هاست؛ تاکسی نارنجی، دختر میلیونر، نیش زنبور، ماجراهای اینترنتی، آقای هفت‌رنگ، دوخواهر، 18-، شوریده و...!!!)
«هر شب تنهایی» فیلم بی‌‌ادعایی است و همین، ارتباط با آن و حتی انتقاد تند و تیز از آن را راحت می‌کند. فیلم که در جشنواره بیست و هفتم فیلم فجر و با خاطره استقبال از «شب» رونمایی شد در نخستین واکنش منتقدان، بیشتر انتقاد به‌خود دید و انتظارات برآورده نشده است. صدرعاملی در نشست خبری پس از اکران فیلم گفته بود: «من سعی کردم به 2 وادی خرافه‌گویی و شعارزدگی نیفتم و اگر حاصل کار بی‌رمق است، معذرت می‌خواهم» پس از آن هم تأکید کرده بود: «برای تماشای این فیلم، فقط باید کمی حوصله کنیم». او چندان بیراه نمی‌گفت چراکه وقتی چندماهی بعدتر و در جشنواره فیلم کودک همدان امکان تماشای دوباره فیلم فراهم شد، با تجربه‌ای متفاوت سالن نمایش را ترک کردم (هر چند با این پرسش اساسی و هنوز بی‌پاسخ که این فیلم را چه به جشنواره کودک و نوجوان؟!!) «هرشب تنهایی» این بار حائز نکات و امتیازاتی بود که لااقل آن را قابل معرفی و پیشنهاد برای تماشا می‌‌کرد. سه‌گانه صدرعاملی اگرچه در‌آغاز برای فرمت تلویزیون وارد مرحله تولید شده بود، اما در همین 2 گام نخست نشان داد که با وسواس سینمایی مقابل دوربین رفته است. «عطيه» (با بازی لیلا حاتمی) نويسنده و مجري يك برنامه خانوادگي راديو است که در زندگی خود درگیر مشکلاتی در برقراری ارتباط با همسرش شده است. عطيه برای درمان بیماری به‌زعم خود لاعلاج، به همراه همسرش (با بازی مثال‌زدنی حامد بهداد) به مشهد آمده و ناخواسته در مسیر بازشناسی خود قرار می‌گیرد. این خط سیر داستانی ساده در «هرشب تنهایی» پرداختی قابل قبول دارد و به مدد فیلمنامه و کارگردانی توانسته تا حدودی از درغلتیدن به ورطه تکرار نجات یابد، اما با این حال نمی‌توان از روند کند پیشرفت داستان و نیز برخی دیالوگ‌ها و مونولوگ‌های شعاری فیلم که در همراهی صددرصدی مخاطب ایجاد اختلال می‌کند، براحتی گذشت. ترکیب فیلمنامه‌نویسان این فیلم (چه در طرح اولیه که از اصغر فرهادی بوده و چه در بازنویسی نهایی که حاصل کار مشترک کامبوزیا پرتوی و رسول صدرعاملی بوده است) با تصاویر روی پرده بی‌توازن است و نمی‌تواند مخاطب را ارضا کند و پربیراه نیست اگر اصلی‌ترین دلیل برآورده نشدن‌انتظارات منتقدان در نمایش جشنواره‌ای را همین عدم توازن دانست. دومین قسمت از سه‌گانه صدرعاملی از قسمت نخست پیشی گرفت
تنها در شب
محمد صابری: اگر اشتباه نکرده باشم، در همان نخستین هفته‌های افتتاح صفحه «هفت‌گذر» روزنامه و در دومین ستون سینما بود که به مناسبت همزمانی با میلاد حضرت رضا(علیه‌السلام) مرور سه‌گانه سینمایی رسول صدرعاملی با موضوع زائران مشهد، در برهوت تولیدات مناسبتی در این زمینه، سوژه قرار گرفت و پیرامونشان نوشتم. در کنار تاکید بر گل کردن 2 نسخه تا به امروز تصویری شده از این سه‌گانه، در جشنواره‌ها و جلب نظر منتقدان، در همان مطلب از بازماندن این هر 2 در صف اکران گلایه کرده و یادآور شدم که صدرعاملی دست نگه داشته تا بازتاب این 2 بر پرده و میزان ارتباط مخاطب با آن را سنجیده و بعد سومین قسمت را مقابل دوربین ببرد. بالاخره اما اقبال به صدرعاملی و از آن بیشتر به مخاطبان سینما روکرده و در برهوت فیلم «قابل تماشا» (در فهرست بلند‌بالا و بی‌سابقه فیلم‌های در حال اکران بر پرده سینماها) دومین نسخه از زائرنامه‌‌‌های سینمایی او فرصت اکران یافته است. «هرشب تنهایی» پس از «شب» دومین ساخته رسول صدرعاملی درباره زائران مشهد است که از روزگذشته روانه پرده سینماها شده است و این فرصت برای سینمادوستان فراهم شده تا پس از چندین هفته، بار دیگر با اطمینانی حداقلی از رضایت، دست در جیب کرده و برای تماشای فیلم، بلیتی تهیه کنند. (خب البته این هم امتیاز اکران یک فیلم همزمان با فهرستی از زردترین تولیدات سینمایی این سال‌هاست؛ تاکسی نارنجی، دختر میلیونر، نیش زنبور، ماجراهای اینترنتی، آقای هفت‌رنگ، دوخواهر، 18-، شوریده و...!!!)
«هر شب تنهایی» فیلم بی‌‌ادعایی است و همین، ارتباط با آن و حتی انتقاد تند و تیز از آن را راحت می‌کند. فیلم که در جشنواره بیست و هفتم فیلم فجر و با خاطره استقبال از «شب» رونمایی شد در نخستین واکنش منتقدان، بیشتر انتقاد به‌خود دید و انتظارات برآورده نشده است. صدرعاملی در نشست خبری پس از اکران فیلم گفته بود: «من سعی کردم به 2 وادی خرافه‌گویی و شعارزدگی نیفتم و اگر حاصل کار بی‌رمق است، معذرت می‌خواهم» پس از آن هم تأکید کرده بود: «برای تماشای این فیلم، فقط باید کمی حوصله کنیم». او چندان بیراه نمی‌گفت چراکه وقتی چندماهی بعدتر و در جشنواره فیلم کودک همدان امکان تماشای دوباره فیلم فراهم شد، با تجربه‌ای متفاوت سالن نمایش را ترک کردم (هر چند با این پرسش اساسی و هنوز بی‌پاسخ که این فیلم را چه به جشنواره کودک و نوجوان؟!!) «هرشب تنهایی» این بار حائز نکات و امتیازاتی بود که لااقل آن را قابل معرفی و پیشنهاد برای تماشا می‌‌کرد. سه‌گانه صدرعاملی اگرچه در‌آغاز برای فرمت تلویزیون وارد مرحله تولید شده بود، اما در همین 2 گام نخست نشان داد که با وسواس سینمایی مقابل دوربین رفته است. «عطيه» (با بازی لیلا حاتمی) نويسنده و مجري يك برنامه خانوادگي راديو است که در زندگی خود درگیر مشکلاتی در برقراری ارتباط با همسرش شده است. عطيه برای درمان بیماری به‌زعم خود لاعلاج، به همراه همسرش (با بازی مثال‌زدنی حامد بهداد) به مشهد آمده و ناخواسته در مسیر بازشناسی خود قرار می‌گیرد. این خط سیر داستانی ساده در «هرشب تنهایی» پرداختی قابل قبول دارد و به مدد فیلمنامه و کارگردانی توانسته تا حدودی از درغلتیدن به ورطه تکرار نجات یابد، اما با این حال نمی‌توان از روند کند پیشرفت داستان و نیز برخی دیالوگ‌ها و مونولوگ‌های شعاری فیلم که در همراهی صددرصدی مخاطب ایجاد اختلال می‌کند، براحتی گذشت. ترکیب فیلمنامه‌نویسان این فیلم (چه در طرح اولیه که از اصغر فرهادی بوده و چه در بازنویسی نهایی که حاصل کار مشترک کامبوزیا پرتوی و رسول صدرعاملی بوده است) با تصاویر روی پرده بی‌توازن است و نمی‌تواند مخاطب را ارضا کند و پربیراه نیست اگر اصلی‌ترین دلیل برآورده نشدن‌انتظارات منتقدان در نمایش جشنواره‌ای را همین عدم توازن دانست. ارسال نظر
پربیننده