دنیا خمامی: شاید مهم‌ترین نکته‌ای که می‌خواهم در نوشتن این پیشنهاد رعایت شود، این است که جنبه تشویقی برای دیدن این برنامه نباشد؛ صرفا من پیشنهاد می‌کنم «خسته دلان» را ببینید تا قضاوت کنید آیا واقعا انتظار شما از سیروس الوند که «مزاحم»اش را دوست داشتیم و به خاطر «زن دوم»اش تحسینش کردیم، این است؟ معمولا کارگردانانی که با مدیوم سینما عجین‌اند وقتی پا به تلویزیون می‌گذارند، کارهای موفقی ارائه می‌دهند. نمونه‌هایش هم چندان دور نیست؛ سال گذشته، فریدون جیرانی با «مرگ تدریجی یک رویا» یا چند سال قبل‌تر کمال تبریزی و «دوران سرکشی» و اخیرا هم مازیار میری با سریال قابل دفاع «گاوصندوق» نشان دادند که در این مدیوم موفق‌اند، اما درباره سیروس الوند و سریال «خسته‌دلان» این اتفاق نیفتاده است. با خواندن خلاصه داستان آن فکر کردیم که می‌توانیم برای نخستین‌بار شاهد یک سریال موفق در ژانر جاده باشیم اما این سریال آنقدر ضعف دارد که حتی نام‌های بزرگ هم نتوانسته‌اند این کاستی‌ها را پر کنند. امین تارخ، داوود رشیدی و حتی علی نصیریان نمی‌توانند دردی از «خسته‌دلان» دوا کنند و در مواقعی حتی وضع را بدتر می‌کنند. شاید برجسته‌ترین مشکل سریال عدم پرداخت فیلمنامه است.
در خیلی از قسمت‌ها می‌توان سر و ته هر اپیزود را با10 دقیقه جمع کرد. محمدهادی کریمی که اتفاقا چند کار موفق در کارنامه دارد، در «خسته‌دلان» نتوانسته فیلمنامه‌ای با حداقل کیفیت را به نگارش درآورد. برخی از اپیزودها سوژه‌های خوبی دارند اما پرداخت مناسبی برای آن صورت نگرفته است و در این مواقع سریال بسیار خسته‌کننده و کشدار می‌شود. برای نمونه موضوع بغرنجی مثل شیطان‌پرستی در اپیزود «مونا» آنقدر دچار پرداخت بچه‌گانه و ابتدایی شده بود که حاصلش خلق سکانس‌هاي غیرقابل باور شد. اینها وقتی ناراحت‌کننده جلوه می‌کند که با دیدن تیتراژ پایانی یادمان می‌آید که کارگردان این سریال سیروس الوند است و نمی‌توان از او اینچنین انتظار داشت. شاید صفحه «هفت‌گذر»، صفحه پیشنهادات ما به شما برای لذت بردن از اوقات‌تان باشد، اما «خسته‌دلان» را پیشنهاد می‌کنیم تا بدانید همیشه ستاره‌ها نمی‌توانند سینه سپر کنند برای اینکه مجموعه‌ای به قهقرا را نرود و گاهی حتی نام‌ها هم افت می‌کنند؛ مثل نام سیروس الوند که هنوز منتظریم برگ برنده‌ای رو کند؛ ما هنوز امیدواریم... . به بهانه پخش نخستین سريال سيروس الوند
سوژه بر باد رفته
دنیا خمامی: شاید مهم‌ترین نکته‌ای که می‌خواهم در نوشتن این پیشنهاد رعایت شود، این است که جنبه تشویقی برای دیدن این برنامه نباشد؛ صرفا من پیشنهاد می‌کنم «خسته دلان» را ببینید تا قضاوت کنید آیا واقعا انتظار شما از سیروس الوند که «مزاحم»اش را دوست داشتیم و به خاطر «زن دوم»اش تحسینش کردیم، این است؟ معمولا کارگردانانی که با مدیوم سینما عجین‌اند وقتی پا به تلویزیون می‌گذارند، کارهای موفقی ارائه می‌دهند. نمونه‌هایش هم چندان دور نیست؛ سال گذشته، فریدون جیرانی با «مرگ تدریجی یک رویا» یا چند سال قبل‌تر کمال تبریزی و «دوران سرکشی» و اخیرا هم مازیار میری با سریال قابل دفاع «گاوصندوق» نشان دادند که در این مدیوم موفق‌اند، اما درباره سیروس الوند و سریال «خسته‌دلان» این اتفاق نیفتاده است. با خواندن خلاصه داستان آن فکر کردیم که می‌توانیم برای نخستین‌بار شاهد یک سریال موفق در ژانر جاده باشیم اما این سریال آنقدر ضعف دارد که حتی نام‌های بزرگ هم نتوانسته‌اند این کاستی‌ها را پر کنند. امین تارخ، داوود رشیدی و حتی علی نصیریان نمی‌توانند دردی از «خسته‌دلان» دوا کنند و در مواقعی حتی وضع را بدتر می‌کنند. شاید برجسته‌ترین مشکل سریال عدم پرداخت فیلمنامه است.
در خیلی از قسمت‌ها می‌توان سر و ته هر اپیزود را با10 دقیقه جمع کرد. محمدهادی کریمی که اتفاقا چند کار موفق در کارنامه دارد، در «خسته‌دلان» نتوانسته فیلمنامه‌ای با حداقل کیفیت را به نگارش درآورد. برخی از اپیزودها سوژه‌های خوبی دارند اما پرداخت مناسبی برای آن صورت نگرفته است و در این مواقع سریال بسیار خسته‌کننده و کشدار می‌شود. برای نمونه موضوع بغرنجی مثل شیطان‌پرستی در اپیزود «مونا» آنقدر دچار پرداخت بچه‌گانه و ابتدایی شده بود که حاصلش خلق سکانس‌هاي غیرقابل باور شد. اینها وقتی ناراحت‌کننده جلوه می‌کند که با دیدن تیتراژ پایانی یادمان می‌آید که کارگردان این سریال سیروس الوند است و نمی‌توان از او اینچنین انتظار داشت. شاید صفحه «هفت‌گذر»، صفحه پیشنهادات ما به شما برای لذت بردن از اوقات‌تان باشد، اما «خسته‌دلان» را پیشنهاد می‌کنیم تا بدانید همیشه ستاره‌ها نمی‌توانند سینه سپر کنند برای اینکه مجموعه‌ای به قهقرا را نرود و گاهی حتی نام‌ها هم افت می‌کنند؛ مثل نام سیروس الوند که هنوز منتظریم برگ برنده‌ای رو کند؛ ما هنوز امیدواریم... . ارسال نظر
پربیننده