ابوالفضل علیزاده
آنچه در عاشورای حسینی امسال در تهران رخ داد و جماعیت لائیک اهانت به اسطوره‌های دینی اهل تشیع را در کمال گستاخی انجام دادند، موجب خروش میلیونی ملت شد. ملت به خشم آمده از تداوم گستاخی‌های عده‌ای بی‌دین، در ادامه مطالباتشان را درباره برخورد قانونی با هتاکان و سران فتنه پس از انتخابات که بسترساز این هتاکی‌ها شدند، به صورت شفاف فریاد زدند. کثرت جمعیت معترض که حاکی از اکثریت قاطع آنان در جامعه است، موجب شد تا موضوع برخورد با هتاکان و عوامل مخل آرامش و امنیت جامعه به صورت ویژه در دستور کار مراجع ذی‌صلاح قرار گیرد. در این میان بسیاری از کارشناسان حقوقی و قضایی معتقدند برخی رفتارهای صورت گرفته در آشوب‌های پس از انتخابات، مصداق بارز محاربه است. اقدام تعدادی از نمایندگان مجلس برای تسریع در اجرای حکم برخی کسانی که رفتار غیرقانونی آنها مصداق بارز حکم محاربه است نیز باعث شد تا این موضوع مورد توجه افکار عمومی قرار گیرد. به همین واسطه در مصادیق محارب و محاربه باید دقت کرد. البته این بررسی در چارچوب حرب با حکومت اسلامی انجام می‌شود چرا که مخالفت با ارکان اسلامی نظام، شاه‌بیت رفتار این تعداد از آشوب‌طلبان بوده است. می‌توان گفت در این حیطه نخستین موردی که در تطابق یک رفتار با عمل محاربه مورد توجه قرار می‌گیرد، ضدیت این رفتار با شعائر و مصادیق اسلامی است. این موضوع در حوادث پس از انتخابات آشکار شد. حذف واژه «اسلامی» و فریاد زدن «استقلال، آزادی، جمهوری ایرانی»، گفتن شعار انحرافی «نه غزه، نه لبنان» که هویت «اسلامی» مسلمانان را دچار خدشه و در پی آن دفاع از این هویت را غیرقابل قبول می‌کند از یک‌سو و توهین به عکس امام خمینی(ره)، بنیانگذار نظام «اسلامی» ایران و همچنین اوج آن یعنی اهانت به امام حسین(ع) و حضرت عباس(ع) از دیگرسو، نشاندهنده ضدیت برخی افراد حاضر در تجمعات پس از انتخابات با مصادیق اسلامی نظام جمهوری اسلامی ایران است.دیگر موردی که در این مطابقت مورد دقت قرار می‌گیرد، چگونگی این ابراز مخالفت است. در این حالت «حرکت‌های سازماندهی شده» و «ایجاد رعب و وحشت عمومی» مواردی است که اگر در ابراز مخالفت این افراد با مصادیق اسلامی بروز کند، تعریف این رفتار به محاربه و عوامل آن به محارب نزدیک می‌شود.
و اما دیگر موردی که البته می‌توان آن را در مورد قبل نیز لحاظ کرد، استفاده از «سلاح» است. آنچه در این‌باره باید دقت شود مراد از سلاح، هر شي‌ء و جسمی است که عوامل مخالف «اسلام»، در حرکت‌های سازماندهی شده با استفاده از آن ایجاد رعب و وحشت می‌کنند. این سلاح می‌تواند سلاح سرد یا گرم باشد یا اینکه می‌تواند رفتاری باشد که منجر به آسیب‌های جانی و مالی برای حکومت اسلامی و مردم مسلمان شود. بسادگی می‌توان گفت، رفتار برخی از بازداشت‌شدگان حوادث اخیر، بویژه حادثه دلخراش روز عاشورا مصداق بارز «محاربه» است.
به عنوان مثال عده‌ای در روز عاشورا به اهل‌بیت(ع) اهانت کردند، اقدام به تخریب اماکن و معابر عمومی و همچنین به آتش کشیدن مؤسسات و مراکز دولتی و غیردولتی اعم از بانک و برخی تولیدی‌های خصوصی کردند. از برخی از این افراد سلاح گرم و سرد کشف شد و از دیگر سو این رفتار غير از آنکه نشانه بارز خروج از حکومت اسلامی و تلاش برای براندازی آن است، موجب رعب و وحشت عمومی شد! بنابراین نمی‌توان راه فراری برای عدم محاکمه محاربین جست.
و اما مجازات محارب
مواد 183 تا 196 فصل هفتم قانون مجازات «اسلامی» محاربه، افساد فی‌الارض و براندازی حکومت اسلامی را مورد بحث قرار داده و حکم آن را «قتل شخص محارب، آویختن به دار، قطع دست راست و سپس پای چپ و نهایتا تبعید» مشخص کرده است. ماده 498 قانون مجازات اسلامی نیز مجازات سران فتنه که اقدام به ایجاد و تدارک جمعیتی برای براندازی حکومت اسلامی می‌کنند را همانند حکم محارب و اگر محارب نباشد تا 10 سال زندان مشخص کرده است. این قوانین که برگرفته از آیات قرآنی از جمله آیه 33 سوره مائده و روایات متعدد از سوی ائمه معصومین(ع) است تاکنون به صورت مشخص در جامعه اجرا شده است. اینک که هر انسان منصف و آگاهی رفتار برخی از عوامل آشوب‌های پس از انتخابات را مصداق بارز محاربه می‌داند و دستگاه قضایی آنگونه که دادستان کل کشور تصریح کرد، رفتار برخی از دستگیر‌شدگان را مصداق بارز محاربه عنوان کرده‌اند؛ چرا نباید مجازات اسلامی درباره این افراد اجرا شود. چرا فردی که به واسطه ایجاد رعب و وحشت و اخاذی، مفسد‌فی‌الارض شناخته می‌شود برای رهایی مردم از شر وی، محکوم به اعدام می‌شود اما کسانی که به صورت سازماندهی شده و با هدایت داخلی و خارجی ـ مخالفان نظام اسلامی به خیابان‌ها ریخته و ضمن سر دادن شعار‌هایی ضددینی و اهانت به مقدسات مردم، ایجاد رعب و وحشت می‌کنند و به مردم آسیب می‌رسانند نباید مشمول چنین مجازاتی شوند؟ آیا باید منتظر ماند تا برخی افراد بسیار بانفوذ که طی 6 ماه اخیر حمایت از فتنه‌گران و هتاکان را به هر شیوه ممکن انجام داده‌اند این‌بار نیز مانع اجرای مجازات‌های اسلامی شوند؟ محارب و مجازات محاربه
ابوالفضل علیزاده
آنچه در عاشورای حسینی امسال در تهران رخ داد و جماعیت لائیک اهانت به اسطوره‌های دینی اهل تشیع را در کمال گستاخی انجام دادند، موجب خروش میلیونی ملت شد. ملت به خشم آمده از تداوم گستاخی‌های عده‌ای بی‌دین، در ادامه مطالباتشان را درباره برخورد قانونی با هتاکان و سران فتنه پس از انتخابات که بسترساز این هتاکی‌ها شدند، به صورت شفاف فریاد زدند. کثرت جمعیت معترض که حاکی از اکثریت قاطع آنان در جامعه است، موجب شد تا موضوع برخورد با هتاکان و عوامل مخل آرامش و امنیت جامعه به صورت ویژه در دستور کار مراجع ذی‌صلاح قرار گیرد. در این میان بسیاری از کارشناسان حقوقی و قضایی معتقدند برخی رفتارهای صورت گرفته در آشوب‌های پس از انتخابات، مصداق بارز محاربه است. اقدام تعدادی از نمایندگان مجلس برای تسریع در اجرای حکم برخی کسانی که رفتار غیرقانونی آنها مصداق بارز حکم محاربه است نیز باعث شد تا این موضوع مورد توجه افکار عمومی قرار گیرد. به همین واسطه در مصادیق محارب و محاربه باید دقت کرد. البته این بررسی در چارچوب حرب با حکومت اسلامی انجام می‌شود چرا که مخالفت با ارکان اسلامی نظام، شاه‌بیت رفتار این تعداد از آشوب‌طلبان بوده است. می‌توان گفت در این حیطه نخستین موردی که در تطابق یک رفتار با عمل محاربه مورد توجه قرار می‌گیرد، ضدیت این رفتار با شعائر و مصادیق اسلامی است. این موضوع در حوادث پس از انتخابات آشکار شد. حذف واژه «اسلامی» و فریاد زدن «استقلال، آزادی، جمهوری ایرانی»، گفتن شعار انحرافی «نه غزه، نه لبنان» که هویت «اسلامی» مسلمانان را دچار خدشه و در پی آن دفاع از این هویت را غیرقابل قبول می‌کند از یک‌سو و توهین به عکس امام خمینی(ره)، بنیانگذار نظام «اسلامی» ایران و همچنین اوج آن یعنی اهانت به امام حسین(ع) و حضرت عباس(ع) از دیگرسو، نشاندهنده ضدیت برخی افراد حاضر در تجمعات پس از انتخابات با مصادیق اسلامی نظام جمهوری اسلامی ایران است.دیگر موردی که در این مطابقت مورد دقت قرار می‌گیرد، چگونگی این ابراز مخالفت است. در این حالت «حرکت‌های سازماندهی شده» و «ایجاد رعب و وحشت عمومی» مواردی است که اگر در ابراز مخالفت این افراد با مصادیق اسلامی بروز کند، تعریف این رفتار به محاربه و عوامل آن به محارب نزدیک می‌شود.
و اما دیگر موردی که البته می‌توان آن را در مورد قبل نیز لحاظ کرد، استفاده از «سلاح» است. آنچه در این‌باره باید دقت شود مراد از سلاح، هر شي‌ء و جسمی است که عوامل مخالف «اسلام»، در حرکت‌های سازماندهی شده با استفاده از آن ایجاد رعب و وحشت می‌کنند. این سلاح می‌تواند سلاح سرد یا گرم باشد یا اینکه می‌تواند رفتاری باشد که منجر به آسیب‌های جانی و مالی برای حکومت اسلامی و مردم مسلمان شود. بسادگی می‌توان گفت، رفتار برخی از بازداشت‌شدگان حوادث اخیر، بویژه حادثه دلخراش روز عاشورا مصداق بارز «محاربه» است.
به عنوان مثال عده‌ای در روز عاشورا به اهل‌بیت(ع) اهانت کردند، اقدام به تخریب اماکن و معابر عمومی و همچنین به آتش کشیدن مؤسسات و مراکز دولتی و غیردولتی اعم از بانک و برخی تولیدی‌های خصوصی کردند. از برخی از این افراد سلاح گرم و سرد کشف شد و از دیگر سو این رفتار غير از آنکه نشانه بارز خروج از حکومت اسلامی و تلاش برای براندازی آن است، موجب رعب و وحشت عمومی شد! بنابراین نمی‌توان راه فراری برای عدم محاکمه محاربین جست.
و اما مجازات محارب
مواد 183 تا 196 فصل هفتم قانون مجازات «اسلامی» محاربه، افساد فی‌الارض و براندازی حکومت اسلامی را مورد بحث قرار داده و حکم آن را «قتل شخص محارب، آویختن به دار، قطع دست راست و سپس پای چپ و نهایتا تبعید» مشخص کرده است. ماده 498 قانون مجازات اسلامی نیز مجازات سران فتنه که اقدام به ایجاد و تدارک جمعیتی برای براندازی حکومت اسلامی می‌کنند را همانند حکم محارب و اگر محارب نباشد تا 10 سال زندان مشخص کرده است. این قوانین که برگرفته از آیات قرآنی از جمله آیه 33 سوره مائده و روایات متعدد از سوی ائمه معصومین(ع) است تاکنون به صورت مشخص در جامعه اجرا شده است. اینک که هر انسان منصف و آگاهی رفتار برخی از عوامل آشوب‌های پس از انتخابات را مصداق بارز محاربه می‌داند و دستگاه قضایی آنگونه که دادستان کل کشور تصریح کرد، رفتار برخی از دستگیر‌شدگان را مصداق بارز محاربه عنوان کرده‌اند؛ چرا نباید مجازات اسلامی درباره این افراد اجرا شود. چرا فردی که به واسطه ایجاد رعب و وحشت و اخاذی، مفسد‌فی‌الارض شناخته می‌شود برای رهایی مردم از شر وی، محکوم به اعدام می‌شود اما کسانی که به صورت سازماندهی شده و با هدایت داخلی و خارجی ـ مخالفان نظام اسلامی به خیابان‌ها ریخته و ضمن سر دادن شعار‌هایی ضددینی و اهانت به مقدسات مردم، ایجاد رعب و وحشت می‌کنند و به مردم آسیب می‌رسانند نباید مشمول چنین مجازاتی شوند؟ آیا باید منتظر ماند تا برخی افراد بسیار بانفوذ که طی 6 ماه اخیر حمایت از فتنه‌گران و هتاکان را به هر شیوه ممکن انجام داده‌اند این‌بار نیز مانع اجرای مجازات‌های اسلامی شوند؟ ارسال نظر
پربیننده