در ویژه برنامه‌ای با عنوان «مکتب میرزا عبدالله» سالروز تولد 63 سالگی محمدرضا لطفی، نوازنده چیره‌دست سه‌تار و تار ایران گرامی داشته شد. محمدرضا لطفی که در 17دیماه سال 1325 در شهر گرگان متولد شده است، در این برنامه که از رادیو فرهنگ پخش می‌شد، چنین گفت: «نمی‌دانم چه زمانی عاشق موسیقی شدم. من در موسیقی سقوط کردم اما زمانش در خاطرم نیست. شاید از 4سالگی جوانه عشق آن در من زده شده باشد و به نوعی موسیقی تمام وجود مرا فراگرفته است و احساس کردم که چیزی جز موسیقی مرا آرام نمی‌کند. در دوران کودکی‌ام بی‌اختیار موسیقی‌هایی را می‌شنیدم که به‌صورت ذاتی اصیل و خوب بود و شنیدن موسیقی خوب در پیش از سال‌هایی که برای نخستین بار کار را در دست گرفتم بسیار خوب بود و شاید حدود 10 سال طول کشید. تا 18 سالگی در گرگان زندگی کرده‌ام. برادرم تار می‌نواخت و پدر‌ومادرم عاشق موسیقی بودند، سپس به تهران آمدم و به دنبال موسیقی رفتم و پس از آن شاگرد اساتیدی چون شهبازی و دوامی بودم. برای یادگیری موسیقی بسیار کنجکاو بودم و تلاش می‌کردم آن را یاد بگیرم و برای من یک جذبه بود. وقتی یک ملودی را یاد می‌گرفتم من را به یک حالت معنوی درونی می‌برد و این لذت مدام از این می‌ناب، ادامه داشت و هیچ وقت فکر نکردم که موسیقیدان نیستم و اگر باز هم به دنیا بیایم همین راهی را انتخاب می‌کنم که تاکنون رفته‌ام و از مسیر زندگی‌ام راضی هستم. من 24 سال در غرب زندگی کرده‌ام و آنجا فعالیت موسیقی داشتم اما دیدم که ایران و جوانانش احتیاج بیشتری به آموزش موسیقی دارند و اگر در کشورم بتوانم خدمتگزار باشم، به آنها کمک کرده‌ام. بنابراین تصمیم گرفتم به ایران باز گردم به‌علاوه من این شانس را داشتم که با چند استاد بارز موسیقی کار کنم و تجربیاتم را از طریق انتقال شفاهی منتقل کنم و این تعهد من را وا داشت که به کشورم باز گردم». در ادامه ژاله صادقیان که اجرای این برنامه را برعهده داشت گفت: «رابرت بلای» درباره محمدرضا لطفی می‌گوید نخستین واکنش من بعد از شنیدن موسیقی لطفی حیرت بود. او اغلب با چند نت ساده آغاز می‌کند و راهی را می‌گشاید که به اعتمادی مفرط در درون منتهی می‌شود و اشک را در مخاطب به وجود می‌آورد. شمع تولد 63 سالگی محمدرضا لطفی روشن شد
چیزی جز موسیقی مرا آرام نمی‌کند
در ویژه برنامه‌ای با عنوان «مکتب میرزا عبدالله» سالروز تولد 63 سالگی محمدرضا لطفی، نوازنده چیره‌دست سه‌تار و تار ایران گرامی داشته شد. محمدرضا لطفی که در 17دیماه سال 1325 در شهر گرگان متولد شده است، در این برنامه که از رادیو فرهنگ پخش می‌شد، چنین گفت: «نمی‌دانم چه زمانی عاشق موسیقی شدم. من در موسیقی سقوط کردم اما زمانش در خاطرم نیست. شاید از 4سالگی جوانه عشق آن در من زده شده باشد و به نوعی موسیقی تمام وجود مرا فراگرفته است و احساس کردم که چیزی جز موسیقی مرا آرام نمی‌کند. در دوران کودکی‌ام بی‌اختیار موسیقی‌هایی را می‌شنیدم که به‌صورت ذاتی اصیل و خوب بود و شنیدن موسیقی خوب در پیش از سال‌هایی که برای نخستین بار کار را در دست گرفتم بسیار خوب بود و شاید حدود 10 سال طول کشید. تا 18 سالگی در گرگان زندگی کرده‌ام. برادرم تار می‌نواخت و پدر‌ومادرم عاشق موسیقی بودند، سپس به تهران آمدم و به دنبال موسیقی رفتم و پس از آن شاگرد اساتیدی چون شهبازی و دوامی بودم. برای یادگیری موسیقی بسیار کنجکاو بودم و تلاش می‌کردم آن را یاد بگیرم و برای من یک جذبه بود. وقتی یک ملودی را یاد می‌گرفتم من را به یک حالت معنوی درونی می‌برد و این لذت مدام از این می‌ناب، ادامه داشت و هیچ وقت فکر نکردم که موسیقیدان نیستم و اگر باز هم به دنیا بیایم همین راهی را انتخاب می‌کنم که تاکنون رفته‌ام و از مسیر زندگی‌ام راضی هستم. من 24 سال در غرب زندگی کرده‌ام و آنجا فعالیت موسیقی داشتم اما دیدم که ایران و جوانانش احتیاج بیشتری به آموزش موسیقی دارند و اگر در کشورم بتوانم خدمتگزار باشم، به آنها کمک کرده‌ام. بنابراین تصمیم گرفتم به ایران باز گردم به‌علاوه من این شانس را داشتم که با چند استاد بارز موسیقی کار کنم و تجربیاتم را از طریق انتقال شفاهی منتقل کنم و این تعهد من را وا داشت که به کشورم باز گردم». در ادامه ژاله صادقیان که اجرای این برنامه را برعهده داشت گفت: «رابرت بلای» درباره محمدرضا لطفی می‌گوید نخستین واکنش من بعد از شنیدن موسیقی لطفی حیرت بود. او اغلب با چند نت ساده آغاز می‌کند و راهی را می‌گشاید که به اعتمادی مفرط در درون منتهی می‌شود و اشک را در مخاطب به وجود می‌آورد. ارسال نظر
پربیننده