برداشت چهارم/ ما بیداریم
گردان 799 تیپ 45 تکاور شوشتر میزبان بعدی ما بود، در آنجا سربازان طرح کمین عنکبوتی را اجرا کردند، در این طرح یک نفر از نیروهای خود را بر زمین به گونه زخمی رها می‌کردند و نیروهای خودی در کنارش در حالت استتار بسر می‌بردند پس از ورود دشمن به خاک و شناسایی آن جسد، نیروهای خودی لحظه‌ای امان به دشمن نمی‌دادند. فرمانده گردان 799تکاور می‌گوید: در منطقه فکه 5 هزار عراقی کشته، 1000 نفر اسیر و 350 ادوات جنگی دشمن نابود شده چرا که این مکان مقدس تا سال 60 به دست بعثی‌های افتاد و بعد از آن رزمندگان توانستند دشمن را به خاک‌سیاه بکشانند. در فکه گذر بعدی ما، زندگی در شرایط سخت تکاوران بود، چند مرحله برای نجات سربازان وجود داشت، مرحله شکار با وسایل ابتدایی، پخت نان، تهیه آب از گیاهان که اینها رمز پیروزی یک سرباز در پیکار با دشمن آن هم بدون غذا بود.
برداشت پنجم/ چزابه
جایی پر از احساس سادگی، آرامش و صبر رزمندگان. می‌گویند دشمنان اینجا گردان جعفر طیار را در گودالی جمع کرده و آتش زدند، حتی تصور چنین اتفاقاتی سخت است. استوار دوم پیاده علی‌حیدر مرادیان، جانشین پایگاه پرچم از منطقه چزابه خاطرنشان کرد: این منطقه حال و هوایی دیگر دارد اینجا جای شهداست و ما با افتخار اینجا خدمت می‌کنیم. خوشا به حال آنهایی که رفتند و به غافله شهدا پیوستند.
برداشت ششم/ چ مثل چمران و روستای دهلاویه
دهلاویه در شمال غربی سوسنگرد، در کنار جاده بستان است، کمتر کسی فکرش را می‌کرد که یک روستای کوچک به اسم دهلاویه که قبل از جنگ کمتر کسی نامش را شنیده بود، این همه زائر پیدا کند و مردم از خاکش برای خود تبرک بردارند، حکایت این روستای کوچک شنیدنی است. اواخر آبان ۱۳۵۹ بود. عراقی‌ها قصد حمله به دهلاویه را داشتند و نیروهای رزمنده دهلاویه خیلی کم بودند. کمک رسید، چند کامیون از انتهای جاده دهلاویه خود را نشان دادند که رزمنده‌های تبریزی بودند که از آذربایجان برای دفاع از روستای دهلاویه آمده بودند، بچه‌ها اشک شوق می‌ریختند. توان دفاعی دهلاویه بالا رفت ولی آب و غذا در حال تمام شدن بود. برنامه‌ریزی‌ها به هم خورده بود. کسی نبود که از بیرون شهر غذا بیاورد. مردم شهر هم دلشان می‌خواست دفاع کنند اما کسی نبود که آنها را مجهز کند. نیروهای مدافع شهر هم یا شهید شده بودند یا در جبهه دهلاویه مستقر بودند. سوسنگرد هم در محاصره بود. درخواست نیرو شد، گفتند اقداماتی برای اعزام نیرو انجام شده است، اما تجهیز و اعزام آنها از استان‌های دیگر، حداقل دو هفته وقت لازم داشت؛ زمان به سرعت می‌گذشت. باران آتش بود، از گلوله خمپاره گرفته تا توپ و کاتیوشا. جنگ بود و دفاع از دهلاویه و سوسنگرد و تنها 50 پاسدار تبریزی و نیروهای مردمی و سپاه سوسنگرد. همین و بس!
بخش سوم و پایانی این مطلب روز شنبه در همین ستون منتشر می شود.