احمد رنجبر
به بهانه ورود «ستاره بود» به شبکه نمایش خانگی
افسوس!
شاید بیشتر از خود فریدون جیرانی، کسانی از اکران نشدن «ستاره بود» افسوس می‌خورند که دوست داشتند بار دیگر تصویر خسرو شکیبایی را بر پرده سینما ببینند.برای من دیدن نمای گریه شکیبایی (که از کم‌‌نظیرترین نماهای سینمای ایران به لحاظ انتقال مفهوم یک حس است) با آن چشمان پراشک و صورت پرغم، تبدیل به یک آرزو شده و هنوز نمی‌دانم چرا چنین فیلمی حتی نباید یک اکران محدود داشته باشد! در شرایطی که شورای صنفی نمایش به طرزی عجیب فیلم‌های کم‌مایه را برای مدتی محدود روانه اکران و به سینما ظلم می‌کند، ورود مستقیم فیلم جیرانی به شبکه نمایش خانگی قدری عجیب می‌نماید. البته هنوز نمی‌دانم که انگیزه خود جیرانی و تهیه‌کننده فیلم از این اقدام چه بوده ولی قطعا کیفیت اکران 2 جلد پیشین مجموعه ستاره‌ها در چگونگی توزیع «ستاره بود» بی‌تاثیر نیست. هر 3 فیلم برای اکران مشمول ممیزی شدند، به گونه‌ای که جیرانی در زمان اکران «ستاره می‌شود» برای اعتراض اعلام کرد که دیگر سراغ سینما نخواهد رفت. «ستاره است»، «ستاره می‌شود» و «ستاره بود» فیلم‌هایی است که جیرانی درباره سینما ساخته. با اینکه فیلمسازان دیگری هم پیش‌تر سینما را دستمایه ساخت فیلم قرار داده بودند اما جیرانی روایت و دغدغه خودش را داشته است. این کارگردان هم البته به سیاق غالب دیگر کارگردان‌ها بیشتر بر «بی‌رحمی» سینما تکیه دارد. نمای ماندگار گریه خسرو شکیبایی گویاترین و رساترین تصویر برای انتقال منظور جیرانی است، گریه بر کسی که زمانی یکه تاز تئاتر بوده و الان بی‌هیچ کس و کاری در گوشه‌ای از این سالن مخروبه مرده و حتی بازیگران قدیمی هم او را نمی‌شناسند. مشابه این نما و حس پر قدرت را عزت‌الله انتظامی در جلد دوم یعنی «ستاره می‌شود» منتقل می‌کند، آنجا که بعد از سال‌ها دوری از بازیگری تئاتر برای حضور در یک فیلم انتخاب شده اما به دلیل عدم توانایی و نداشتن اعتماد به نفس با بی‌مهری تمام طرد می‌شود. آن نگاه و آن بغض نترکیده واگویه‌ای است از بی‌رحمی‌های سینما. «ستاره بود» یک تلنگر است. و اتفاقا روی سخن کارگردان بیشتر با خود اهالی سینما است و بعدا مردم و مسؤولان. این فیلم اگرچه آخرین جلد ستاره‌ها محسوب می‌شود اما کارگردان نقطه پایانی‌اش را نمی‌گذارد... . خیابان خلوت لاله‌زار در سکانس آخر علاوه بر اینکه تاکیدی است بر بی‌کسی و انزوای قهرمان قدیمی، بازگوکننده حکایت دنباله‌دار تلخ تنهایی و فراموشی است. در همین سکانس دوربین آرام‌آرام با كلوزآپ روزنامه‌نگار فیلم که حامل خبر مهم و اندوه‌باری است، حرکت می‌کند و چند لحظه بعد شتاب می‌گیرد. در واقع کارگردان با این تمهید می‌خواهد بگوید ستاره دیگری در جایی دیگر در تنهایی جان می‌دهد. راستی در مراسم تشییع مهین بزرگی چند نفر حضور داشتند؟!
انتشار خبر درگذشت استاد زبان‌فارسی در خانه سالمندان پس از 10 روز
این خبر مصداق مثل«شاهد از غیب رسید» شد.سطر آخر یادداشت که تمام شد خبری عجیب روي خروجی خبرگزاری فارس قرار گرفت: «درگذشت استاد زبان فارسی در خانه سالمندان». اصل خبر را بخوانید و خود قضاوت کنید: «خبر درگذشت خسرو فرشیدورد استاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تهران در حالی منتشر می‌شود که وی 10 روز قبل در خانه سالمندان درگذشته است. خسرو فرشیدورد 10 روز قبل در تنهایی و بیماری در «سرای سالمندان نیکان» در تهران درگذشت و تا امروز هیچ خبری درباره درگذشت این استاد زبان و ادبیات فارسی منتشر نشد. فرشیدورد از استادان پیشکسوت دانشکده ادبیات دانشگاه تهران و دارای شهرت جهانی است که دارای دیدگاه‌های ویژه در عرصه دستور زبان، نقد و تحقیقات ادبی بود. نگاه
احمد رنجبر
به بهانه ورود «ستاره بود» به شبکه نمایش خانگی
افسوس!
شاید بیشتر از خود فریدون جیرانی، کسانی از اکران نشدن «ستاره بود» افسوس می‌خورند که دوست داشتند بار دیگر تصویر خسرو شکیبایی را بر پرده سینما ببینند.برای من دیدن نمای گریه شکیبایی (که از کم‌‌نظیرترین نماهای سینمای ایران به لحاظ انتقال مفهوم یک حس است) با آن چشمان پراشک و صورت پرغم، تبدیل به یک آرزو شده و هنوز نمی‌دانم چرا چنین فیلمی حتی نباید یک اکران محدود داشته باشد! در شرایطی که شورای صنفی نمایش به طرزی عجیب فیلم‌های کم‌مایه را برای مدتی محدود روانه اکران و به سینما ظلم می‌کند، ورود مستقیم فیلم جیرانی به شبکه نمایش خانگی قدری عجیب می‌نماید. البته هنوز نمی‌دانم که انگیزه خود جیرانی و تهیه‌کننده فیلم از این اقدام چه بوده ولی قطعا کیفیت اکران 2 جلد پیشین مجموعه ستاره‌ها در چگونگی توزیع «ستاره بود» بی‌تاثیر نیست. هر 3 فیلم برای اکران مشمول ممیزی شدند، به گونه‌ای که جیرانی در زمان اکران «ستاره می‌شود» برای اعتراض اعلام کرد که دیگر سراغ سینما نخواهد رفت. «ستاره است»، «ستاره می‌شود» و «ستاره بود» فیلم‌هایی است که جیرانی درباره سینما ساخته. با اینکه فیلمسازان دیگری هم پیش‌تر سینما را دستمایه ساخت فیلم قرار داده بودند اما جیرانی روایت و دغدغه خودش را داشته است. این کارگردان هم البته به سیاق غالب دیگر کارگردان‌ها بیشتر بر «بی‌رحمی» سینما تکیه دارد. نمای ماندگار گریه خسرو شکیبایی گویاترین و رساترین تصویر برای انتقال منظور جیرانی است، گریه بر کسی که زمانی یکه تاز تئاتر بوده و الان بی‌هیچ کس و کاری در گوشه‌ای از این سالن مخروبه مرده و حتی بازیگران قدیمی هم او را نمی‌شناسند. مشابه این نما و حس پر قدرت را عزت‌الله انتظامی در جلد دوم یعنی «ستاره می‌شود» منتقل می‌کند، آنجا که بعد از سال‌ها دوری از بازیگری تئاتر برای حضور در یک فیلم انتخاب شده اما به دلیل عدم توانایی و نداشتن اعتماد به نفس با بی‌مهری تمام طرد می‌شود. آن نگاه و آن بغض نترکیده واگویه‌ای است از بی‌رحمی‌های سینما. «ستاره بود» یک تلنگر است. و اتفاقا روی سخن کارگردان بیشتر با خود اهالی سینما است و بعدا مردم و مسؤولان. این فیلم اگرچه آخرین جلد ستاره‌ها محسوب می‌شود اما کارگردان نقطه پایانی‌اش را نمی‌گذارد... . خیابان خلوت لاله‌زار در سکانس آخر علاوه بر اینکه تاکیدی است بر بی‌کسی و انزوای قهرمان قدیمی، بازگوکننده حکایت دنباله‌دار تلخ تنهایی و فراموشی است. در همین سکانس دوربین آرام‌آرام با كلوزآپ روزنامه‌نگار فیلم که حامل خبر مهم و اندوه‌باری است، حرکت می‌کند و چند لحظه بعد شتاب می‌گیرد. در واقع کارگردان با این تمهید می‌خواهد بگوید ستاره دیگری در جایی دیگر در تنهایی جان می‌دهد. راستی در مراسم تشییع مهین بزرگی چند نفر حضور داشتند؟!
انتشار خبر درگذشت استاد زبان‌فارسی در خانه سالمندان پس از 10 روز
این خبر مصداق مثل«شاهد از غیب رسید» شد.سطر آخر یادداشت که تمام شد خبری عجیب روي خروجی خبرگزاری فارس قرار گرفت: «درگذشت استاد زبان فارسی در خانه سالمندان». اصل خبر را بخوانید و خود قضاوت کنید: «خبر درگذشت خسرو فرشیدورد استاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تهران در حالی منتشر می‌شود که وی 10 روز قبل در خانه سالمندان درگذشته است. خسرو فرشیدورد 10 روز قبل در تنهایی و بیماری در «سرای سالمندان نیکان» در تهران درگذشت و تا امروز هیچ خبری درباره درگذشت این استاد زبان و ادبیات فارسی منتشر نشد. فرشیدورد از استادان پیشکسوت دانشکده ادبیات دانشگاه تهران و دارای شهرت جهانی است که دارای دیدگاه‌های ویژه در عرصه دستور زبان، نقد و تحقیقات ادبی بود. ارسال نظر
پربیننده