گابریله مارکوتی
ادامه قسمت پنجم: آن گل ومبلی
ایتالیایی‌ها بعد از جام جهانی 1970 هیچ‌یک از بازی‌های رسمی خود را واگذار نکرده بودند. در حالی که دینو زوف در شرایط آرمانی بسر می‌برد، ایتالیایی‌ها از تاریخ 20 سپتامبر 1972 تا 19 ماه پس از آن همواره دروازه خود را بسته نگه داشتند. طی این مدت، آنها برابر تیم‌هایی همچون برزیل، آلمان غربی، سوئد و انگلیس هیچ گلی دریافت نکردند. ایتالیا از وجود چیناگلیای غیرقابل مهار خود در کنار ریورا مهاجم گلزن در خط حمله بهره می‌برد. جیانی ریورا؛ بازیکنی که پیش‌تر به عنوان مرد سال فوتبال اروپا انتخاب شده بود همراه با ساندرو ماتزولا زیبایی را برای لاجوردی‌پوشان به ارمغان می‌آوردند. این دو روی هم رفته 4 عنوان قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا را تجربه کرده بودند. پشت سر آنها، تارزیسیو بورگنیچ و جیاسینتو فاکتی 2 بازیکن وفادار تیم افسانه‌ای هررا حضور داشتند که یک خط دفاعی غیرقابل نفوذ را تشکیل می‌دادند. در درون دروازه هم که دینو زوف شکست ناپذیر حضور داشت. در حالی که تیم ملی ایتالیا روی کاغذ بسیار جذاب به نظر می‌رسید، مشکلات بسیاری در پس ماجرا به چشم می‌خورد. مصاحبه کاپلو یک سال قبل‌تر که در آن وی درباره اینکه بنا ساختن روحیه یک تیم ملی چقدر دشوارتر از تیم‌های باشگاهی است در اینجا یک پیش‌گویی به نظر آمد. ترکیب تیم ملی ایتالیا به چند طبقه مختلف تکه تکه شده بود. چیناگلیا دراین باره می‌گوید: «من همراه با لاتزیو بتازگی قهرمانی در سری A را تجربه کرده بودم، اما تنها 3 نفر از ما به تیم ملی دعوت شده بودیم، من، پینو ویلسون و لوچیانو رسسونی که به این دو نفر هیچ فرصتی در تیم ملی داده نشد. برخی باشگاه‌ها نفوذ به مراتب بیشتری داشتند و از طریق ساخت و پاخت بازیکنان خود را در تیم ملی جا می‌دادند». مهم‌تر از همه این بود که برخی اعتقاد داشتند اشتباهات بزرگی در آماده‌سازی تیم صورت گرفته است، به ویژه زمانی که مساله مربوط به آمادگی جسمانی بازیکنان می‌شد. اسپینوزی می‌گوید: «ما به عنوان یکی از تیم‌های مدعی قهرمانی عازم مسابقات شدیم، اما شرایط جسمانی ما به معنای واقعی وحشتناک بود. دیگر تیم‌ها همگی بیشتر از ما دوندگی داشتند. مهم‌تر اینکه همه آنها از جان مایه می‌گذاشتند. همه کسانی که برای تیم به میدان می‌رفتند از اینکه جایگاه خود را از دست بدهند هراس داشتند». احتمالا یک عامل مهم دیگر هم در این میان وجود داشت. بسیاری از بازیکنان در آن برهه زمانی افت محسوسی کرده بودند. ریورا، ماتزولا و فاکتی همگی بیش از 30 سال داشتند. بورگنیچ هم 35 ساله بود. اکثر این بازیکنان در این برهه اهل درگیری‌های فیزیکی نبودند. نخستین بازی ایتالیا مقابل جزیره هائیتی بود، تیمی که نخستین‌بار حضور در جام جهانی را تجربه می‌کرد. با این حال مشکلات ایتالیا خود را رفته رفته نمایان می‌کردند. با وجود 2 مهاجم در کنار ریورا و ماتزولا 2 بازیکن تکنیکی همچون ریورا و ماتزولا، بار زیادی بر دوش رومئو بونتی و کاپلو 2 هافبک میانی گذاشته شده بود. بازیکنان هائیتی چندان خوب نبودند، اما آنها از جثه‌های عظیمی بهره برده و دوندگی بی‌امانی از خود نشان می‌دادند. زمانی که کاپلو و هم تیمی هایش برای صحبت‌های میان 2 نیمه به رختکن رفتند نتیجه همچنان بدون گل بود و بسیاری از هواداران ایتالیایی شروع به ابراز گلایه کردند، اما شرایط خیلی زود از بد به بدتر تبدیل شد. در نخستین دقیقه از نیمه دوم، مانو سانون مهاجم حریف دروازه ایتالیا را باز کرد تا دینو زوف پس از هزار و 147 دقیقه بسته نگه داشتن دروازه‌اش سرانجام دروازه خود را بازشده ببیند. ایتالیایی‌ها حیرت‌زده شده بودند. با این حال، آنها در نهایت بازی را با نتیجه 3 بر یک به سود خود پایان بردند، اما گلی که هائیتی به ثمر رسانده بود کار خود را کرد. رسانه‌های ایتالیایی به دنبال سپر بلا بودند. یکی از گزینه‌های مسلم چیناگلیا بود که به محض تعویض در دقیقه 70 بازی حرکت ناپسندی از خود خطاب به کادر مربیگری نشان داد. ریورا و ماتزولا هم دیگر گزینه‌ها به شمار می‌رفتند. با وجود پیروزی در دیدار نخست، جو حاکم بر تیم ملی ایتالیا سنگین به نظر می‌رسید و بعدها با فشار بیشتری هم همراه شد. ایتالیا در بازی دوم باید به مصاف آرژانتین می‌رفت؛ تیمی که از بابت شکست برابر لهستان شوکه شده بود.
مترجم: رشید سعدلو کاپلو؛ تصویری از یک برنده
گابریله مارکوتی
ادامه قسمت پنجم: آن گل ومبلی
ایتالیایی‌ها بعد از جام جهانی 1970 هیچ‌یک از بازی‌های رسمی خود را واگذار نکرده بودند. در حالی که دینو زوف در شرایط آرمانی بسر می‌برد، ایتالیایی‌ها از تاریخ 20 سپتامبر 1972 تا 19 ماه پس از آن همواره دروازه خود را بسته نگه داشتند. طی این مدت، آنها برابر تیم‌هایی همچون برزیل، آلمان غربی، سوئد و انگلیس هیچ گلی دریافت نکردند. ایتالیا از وجود چیناگلیای غیرقابل مهار خود در کنار ریورا مهاجم گلزن در خط حمله بهره می‌برد. جیانی ریورا؛ بازیکنی که پیش‌تر به عنوان مرد سال فوتبال اروپا انتخاب شده بود همراه با ساندرو ماتزولا زیبایی را برای لاجوردی‌پوشان به ارمغان می‌آوردند. این دو روی هم رفته 4 عنوان قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا را تجربه کرده بودند. پشت سر آنها، تارزیسیو بورگنیچ و جیاسینتو فاکتی 2 بازیکن وفادار تیم افسانه‌ای هررا حضور داشتند که یک خط دفاعی غیرقابل نفوذ را تشکیل می‌دادند. در درون دروازه هم که دینو زوف شکست ناپذیر حضور داشت. در حالی که تیم ملی ایتالیا روی کاغذ بسیار جذاب به نظر می‌رسید، مشکلات بسیاری در پس ماجرا به چشم می‌خورد. مصاحبه کاپلو یک سال قبل‌تر که در آن وی درباره اینکه بنا ساختن روحیه یک تیم ملی چقدر دشوارتر از تیم‌های باشگاهی است در اینجا یک پیش‌گویی به نظر آمد. ترکیب تیم ملی ایتالیا به چند طبقه مختلف تکه تکه شده بود. چیناگلیا دراین باره می‌گوید: «من همراه با لاتزیو بتازگی قهرمانی در سری A را تجربه کرده بودم، اما تنها 3 نفر از ما به تیم ملی دعوت شده بودیم، من، پینو ویلسون و لوچیانو رسسونی که به این دو نفر هیچ فرصتی در تیم ملی داده نشد. برخی باشگاه‌ها نفوذ به مراتب بیشتری داشتند و از طریق ساخت و پاخت بازیکنان خود را در تیم ملی جا می‌دادند». مهم‌تر از همه این بود که برخی اعتقاد داشتند اشتباهات بزرگی در آماده‌سازی تیم صورت گرفته است، به ویژه زمانی که مساله مربوط به آمادگی جسمانی بازیکنان می‌شد. اسپینوزی می‌گوید: «ما به عنوان یکی از تیم‌های مدعی قهرمانی عازم مسابقات شدیم، اما شرایط جسمانی ما به معنای واقعی وحشتناک بود. دیگر تیم‌ها همگی بیشتر از ما دوندگی داشتند. مهم‌تر اینکه همه آنها از جان مایه می‌گذاشتند. همه کسانی که برای تیم به میدان می‌رفتند از اینکه جایگاه خود را از دست بدهند هراس داشتند». احتمالا یک عامل مهم دیگر هم در این میان وجود داشت. بسیاری از بازیکنان در آن برهه زمانی افت محسوسی کرده بودند. ریورا، ماتزولا و فاکتی همگی بیش از 30 سال داشتند. بورگنیچ هم 35 ساله بود. اکثر این بازیکنان در این برهه اهل درگیری‌های فیزیکی نبودند. نخستین بازی ایتالیا مقابل جزیره هائیتی بود، تیمی که نخستین‌بار حضور در جام جهانی را تجربه می‌کرد. با این حال مشکلات ایتالیا خود را رفته رفته نمایان می‌کردند. با وجود 2 مهاجم در کنار ریورا و ماتزولا 2 بازیکن تکنیکی همچون ریورا و ماتزولا، بار زیادی بر دوش رومئو بونتی و کاپلو 2 هافبک میانی گذاشته شده بود. بازیکنان هائیتی چندان خوب نبودند، اما آنها از جثه‌های عظیمی بهره برده و دوندگی بی‌امانی از خود نشان می‌دادند. زمانی که کاپلو و هم تیمی هایش برای صحبت‌های میان 2 نیمه به رختکن رفتند نتیجه همچنان بدون گل بود و بسیاری از هواداران ایتالیایی شروع به ابراز گلایه کردند، اما شرایط خیلی زود از بد به بدتر تبدیل شد. در نخستین دقیقه از نیمه دوم، مانو سانون مهاجم حریف دروازه ایتالیا را باز کرد تا دینو زوف پس از هزار و 147 دقیقه بسته نگه داشتن دروازه‌اش سرانجام دروازه خود را بازشده ببیند. ایتالیایی‌ها حیرت‌زده شده بودند. با این حال، آنها در نهایت بازی را با نتیجه 3 بر یک به سود خود پایان بردند، اما گلی که هائیتی به ثمر رسانده بود کار خود را کرد. رسانه‌های ایتالیایی به دنبال سپر بلا بودند. یکی از گزینه‌های مسلم چیناگلیا بود که به محض تعویض در دقیقه 70 بازی حرکت ناپسندی از خود خطاب به کادر مربیگری نشان داد. ریورا و ماتزولا هم دیگر گزینه‌ها به شمار می‌رفتند. با وجود پیروزی در دیدار نخست، جو حاکم بر تیم ملی ایتالیا سنگین به نظر می‌رسید و بعدها با فشار بیشتری هم همراه شد. ایتالیا در بازی دوم باید به مصاف آرژانتین می‌رفت؛ تیمی که از بابت شکست برابر لهستان شوکه شده بود.
مترجم: رشید سعدلو ارسال نظر
پربیننده