گروه فرهنگ و هنر: مراسم تشییع پیکر زنده‌یاد محمد ایوبی، نویسنده اهوازی صبح روزگذشته از مقابل خانه هنرمندان ایران برگزار شد. پس از این مراسم که روزگذشته با حضور جمعی از اهالی ادب برگزار شد پیکر این نویسنده در قطعه هنرمندان و درکنار هنرمندانی چون نیکو خردمند، فرامرز پایور و ... آرام گرفت.
گوش شنوایی برای صدای مردم داشت
در مراسم تشییع این نویسنده معاصر جنوبی، ناصر تقوایی- فیلمساز و کارگردان- با اشاره به تاثیر صنعتی بودن شهر آبادان بر نویسندگان آن گفت: در آن فضا نوعی ادبیات کارگری صنعتی وارد ادبیات ما شده بود و اساساً نسلی وارد ادبیات ما شد که زبان تازه‌ای داشتند و البته استعدادشان در شعر بیشتر از نثر بود. اسدالله امرايي (مترجم) از دیگر سخنرانان این مراسم نیز گفت: ایوبی همواره گوش شنوایی برای شنیدن صدای مردم و انعکاس آنها در آثارش داشت و عشق و علاقه‌اش به اين مملكت موجب شد كه اينجا بماند و بنويسد. هرچند تنش رنجور بود و در چاپ آثارش زحمت داشت و دشواري‌هايي را كه همه ما با آن روبه‌رو هستيم داشت، اما تحمل كرد و توانست به خلق آثار مطلوبی بپردازد.
برای نگارش یک رمان از مادر خود الهام گرفت
سيدمحمود سجادي نيز در اين مراسم گفت: با ايوبي همشهري، همسايه و در همه دوران تحصيل همكلاس بودم و دوستي ما تا قبل از مرگش حفظ شد. وي گفت: گاهي هنگامي كه قرار بود درس بخوانيم با هم بحث‌هاي ادبي مي‌كرديم كه مادرش به ما مي‌گفت اينها درس نمي‌شود، اما سير همين بحث‌ها بود كه ايوبي را نويسنده كرد. ردپاي مادر محمد ايوبي را در كتاب «پايي براي دويدن» مي‌بينيم. حمزه موسوي نیز از دوستان قديمي ايوبي متذكر شد: الهام گرفتن از مشکلات جنوب از مولفه‌های اصلی ایوبی در نوشته‌هایش به شمار می‌رفت. او همواره به مشکلات خود لبخند می‌زد و صبوری پیشه می‌کرد. در اين مراسم كه با اجراي رسول آباديان همراه بود، نسرين ايوبي (همسر محمد ايوبي) نيز در سخناني گفت: شب آخر آرزوي مرگ كرد، گفت خسته شده‌ام از اين همه درد. دهانش را گرفتم و گفتم، نه. گفت، اگر بتوانم سال 88 را تمام كنم، در رفته‌ام. او بوي مرگ را احساس كرد. در بيمارستان چهره مرگ روي صورتش بود و نمی‌توانست نفس بکشد.
همان‌طور نوشت که زندگی کرد
رسول آباديان، نويسنده نيز در اين مراسم گفت: ايوبي يك عمر با تمام رنج‌هايي كه كشيد، همان‌طور نوشت كه زندگي كرد و همان‌طور زندگي كرد كه از دنيا رفت. پس از برگزاری مراسم، پیکر زنده‌یاد ایوبی به سمت بهشت‌زهرا(س) تشییع و در قطعه هنرمندان به خاک سپرده شد.
قباد آذرآیین، محمد جعفری‌قنواتی، میترا الیاتی، رضا عامری و یوسف علیخانی از دیگر نویسندگانی بودند که در این مراسم حضور داشتند.
محمد ایوبی یکی از نویسندگان معاصر بود که در طول سال‌های حیات خود توانست آثار مطلوبی در حیطه ادبیات داستانی از خود برجای بگذارد که از این میان می‌توان به «گزیده اشعار نیما یوشیج»، «آواز طولانی جنوب»، «غمزه مردگان»، «سفر سقوط»، «زیتون تلخ، خرمای گس»، «راه شیری»، «صورتک‌های تسلیم»، «زیر چتر شیطان»، «راه گراز»، «مراثی بی‌پایان»، «پایی برای دویدن»، «شکفتن سنگ» و... اشاره کرد. همچنین 2 اثر «مرد تشویش همیشه» و «آب بازی» این نویسنده نیز قرار است بزودی وارد پیشخوان کتابفروشی‌ها شود. او پس از تحمل کردن یک دوره طولانی بیماری ریوی سرانجام جان به جان آفرین تسلیم کرد. ایوبی، روز شنبه ۱۹ دی ۱۳۸۸ در ۶۷ سالگی و بر اثر بیماری ریوی در بیمارستان ابن‌سینای تهران از دنیا رفت. مرگ او شبیه زندگی‌اش بود
پیکر نویسنده سه‌گانه «آواز طولانی جنوب» تشییع شد
گروه فرهنگ و هنر: مراسم تشییع پیکر زنده‌یاد محمد ایوبی، نویسنده اهوازی صبح روزگذشته از مقابل خانه هنرمندان ایران برگزار شد. پس از این مراسم که روزگذشته با حضور جمعی از اهالی ادب برگزار شد پیکر این نویسنده در قطعه هنرمندان و درکنار هنرمندانی چون نیکو خردمند، فرامرز پایور و ... آرام گرفت.
گوش شنوایی برای صدای مردم داشت
در مراسم تشییع این نویسنده معاصر جنوبی، ناصر تقوایی- فیلمساز و کارگردان- با اشاره به تاثیر صنعتی بودن شهر آبادان بر نویسندگان آن گفت: در آن فضا نوعی ادبیات کارگری صنعتی وارد ادبیات ما شده بود و اساساً نسلی وارد ادبیات ما شد که زبان تازه‌ای داشتند و البته استعدادشان در شعر بیشتر از نثر بود. اسدالله امرايي (مترجم) از دیگر سخنرانان این مراسم نیز گفت: ایوبی همواره گوش شنوایی برای شنیدن صدای مردم و انعکاس آنها در آثارش داشت و عشق و علاقه‌اش به اين مملكت موجب شد كه اينجا بماند و بنويسد. هرچند تنش رنجور بود و در چاپ آثارش زحمت داشت و دشواري‌هايي را كه همه ما با آن روبه‌رو هستيم داشت، اما تحمل كرد و توانست به خلق آثار مطلوبی بپردازد.
برای نگارش یک رمان از مادر خود الهام گرفت
سيدمحمود سجادي نيز در اين مراسم گفت: با ايوبي همشهري، همسايه و در همه دوران تحصيل همكلاس بودم و دوستي ما تا قبل از مرگش حفظ شد. وي گفت: گاهي هنگامي كه قرار بود درس بخوانيم با هم بحث‌هاي ادبي مي‌كرديم كه مادرش به ما مي‌گفت اينها درس نمي‌شود، اما سير همين بحث‌ها بود كه ايوبي را نويسنده كرد. ردپاي مادر محمد ايوبي را در كتاب «پايي براي دويدن» مي‌بينيم. حمزه موسوي نیز از دوستان قديمي ايوبي متذكر شد: الهام گرفتن از مشکلات جنوب از مولفه‌های اصلی ایوبی در نوشته‌هایش به شمار می‌رفت. او همواره به مشکلات خود لبخند می‌زد و صبوری پیشه می‌کرد. در اين مراسم كه با اجراي رسول آباديان همراه بود، نسرين ايوبي (همسر محمد ايوبي) نيز در سخناني گفت: شب آخر آرزوي مرگ كرد، گفت خسته شده‌ام از اين همه درد. دهانش را گرفتم و گفتم، نه. گفت، اگر بتوانم سال 88 را تمام كنم، در رفته‌ام. او بوي مرگ را احساس كرد. در بيمارستان چهره مرگ روي صورتش بود و نمی‌توانست نفس بکشد.
همان‌طور نوشت که زندگی کرد
رسول آباديان، نويسنده نيز در اين مراسم گفت: ايوبي يك عمر با تمام رنج‌هايي كه كشيد، همان‌طور نوشت كه زندگي كرد و همان‌طور زندگي كرد كه از دنيا رفت. پس از برگزاری مراسم، پیکر زنده‌یاد ایوبی به سمت بهشت‌زهرا(س) تشییع و در قطعه هنرمندان به خاک سپرده شد.
قباد آذرآیین، محمد جعفری‌قنواتی، میترا الیاتی، رضا عامری و یوسف علیخانی از دیگر نویسندگانی بودند که در این مراسم حضور داشتند.
محمد ایوبی یکی از نویسندگان معاصر بود که در طول سال‌های حیات خود توانست آثار مطلوبی در حیطه ادبیات داستانی از خود برجای بگذارد که از این میان می‌توان به «گزیده اشعار نیما یوشیج»، «آواز طولانی جنوب»، «غمزه مردگان»، «سفر سقوط»، «زیتون تلخ، خرمای گس»، «راه شیری»، «صورتک‌های تسلیم»، «زیر چتر شیطان»، «راه گراز»، «مراثی بی‌پایان»، «پایی برای دویدن»، «شکفتن سنگ» و... اشاره کرد. همچنین 2 اثر «مرد تشویش همیشه» و «آب بازی» این نویسنده نیز قرار است بزودی وارد پیشخوان کتابفروشی‌ها شود. او پس از تحمل کردن یک دوره طولانی بیماری ریوی سرانجام جان به جان آفرین تسلیم کرد. ایوبی، روز شنبه ۱۹ دی ۱۳۸۸ در ۶۷ سالگی و بر اثر بیماری ریوی در بیمارستان ابن‌سینای تهران از دنیا رفت. ارسال نظر
پربیننده