محمد منتجب نيا
شاید تاکنون چندین‌بار این پرسش بسیار مهم در افکار عمومی مطرح شده باشد که چرا جماعت ضددین حامی موسوی در روز عاشورا اقدام به آن اشتباه بسیار بزرگ و حماقت‌آمیز کرده و منویات درونی خود را شفاف کردند تا تومار آنها در 9 دی توسط مردم پیچیده شود؟ ویژگی بارز فتنه استتار اهداف در پشت نقاب نفاق است اما این رفتار جماعت لائیک همه آنچه در 6 ماه به حربه‌های مختلف مستتر شده بود را نمایان ساخت. اگرچه همین آشکار شدن اهداف پشت‌پرده موجبات آگاهی مردم و حضور ماندگار آنها در راهپیمایی 9 دی را فراهم ساخت اما براستی هتاکی روز عاشورا چرا رخ داد؟
شاید برخی بر این باور باشند که بازماندگان حامی موسوی که عمدتا سوسیالیست‌ها و لیبرال‌ها هستند، دیگر وقعی به موسوی نمی‌نهند یا اینکه معتقدند موسوی به دلایلی نمی‌تواند آنها را به‌طور مستقیم و علنی دعوت به آشوب کند؛ لذا خود در تجمعات غیرقانونی شرکت می‌کنند و بهانه این آشوب نیز حمایت از موسوی است. اگر این تحلیل تداوم یابد، این موضوع نیز مطرح می‌شود که موسوی نیز از این حضور –آشوب‌های خیابانی- راضی است و در خفا خواستار تداوم آن است. می‌توان برخی از آشوب‌های قبل از عاشورا را براساس همین گمانه پذیرفت اما قطعا نمی‌توان به سادگی پذیرفت که موسوی نسبت به حساسیت ملت نسبت به مقوله عاشورا بی‌اعتنا بوده و هتاکی حامیانش در این روز را فاقد هزینه می‌پنداشته است!
اما گمانه‌های دیگری مطرح است که این تحلیل را درباره هتاکی بی‌شرمانه بازماندگان حامیان موسوی به عاشورای حسینی تا حدودی به حاشیه می‌برد.
شاخص‌ترین این گمانه‌ها اما حاکی از یک توافق خطرناک و البته خائنانه است. این تحلیل از سوی برخی کارشناسان و افراد مطلع مطرح شده ولی تاکنون سخنی از آن به میان نیامده است. به اعتقاد این کارشناسان در هفته‌های اخیر وضعیت موسوی در افکار عمومی ایران بشدت نزول داشته و وی به واسطه افشای کذب بودن ادعای تقلب که عامل اصلی اعتراض حامیان وی بوده، دچار رکود شدید سیاسی شد. به اعتقاد این کارشناسان در چنین شرایطی هتاکی روز عاشورا به منزله پایان حیات سیاسی وی تلقی می‌شود. اما این همه ماجرا نیست چرا که وی با وقوع این اتفاق وارد فاز جدیدی از مقابله با نظام شده است. در همین راستاست که تحلیل اصلی این ماجرا شکل می‌گیرد. اندک حامیان موسوی طی ماه‌های اخیر همه تمرکز خود را به خارج از کشور و مسیر‌های القایی رسانه‌ها و چهره‌های ضدنظام خارجی معطوف کرده‌اند؛ به همین واسطه این افراد پس از مدتی عملا توسط این رسانه‌ها و افراد هدایت می‌شوند و دست به اقدامات ضدانقلابی می‌زدنند. موسوی نیز با حمایت از این افراد که عامل چهره‌های بیگانه شده‌اند، به تقابل خود با نظام ادامه داده است.
به نظر می‌رسد حادثه هتاکی این افراد به ارزش‌های عاشورایی، اما خواست خارج از کشور
ـ با طراحی آمریکا و انگلیس و صهیونیست‌ها ـ برای تعیین تکلیف موسوی با این جریان بوده است. سکولار‌ها و لائیک‌های ضدنظام با این اقدام عملا به موسوی پیغام داده‌اند هدایت و کنترل این افراد را در اختیار دارند و هرگونه بخواهند آنان را به حرکت وادار می‌کنند. بنابراین موسوی باید تکلیف خود را با این شرایط مشخص کند، از همین‌رو بود که در هفته‌های قبل از این حادثه طی مقالاتی پیام‌گونه در نشریات غربی نسبت به توانایی موسوی برای رهبری جریان معارض ابراز تردید کرده بودند تا به نوعی منتظر اقدامات بعدی موسوی باشند.
و اما پاسخ موسوی؛ موسوی در بیانیه 17 خود به این پرسش پاسخ داده است. وی از تجمعات غیرقانونی که بدون دعوت وی برگزار شده حمایت کرد، آشوبگران تحت کنترل ضدانقلاب را «مردم خداجو» نامید و تا آنجا که توانست بر نظام تاخت. در واقع به‌رغم اینکه آشوبگران با هتاکی به عاشورا مرز خود را به طور مشخص با تشیع مشخص کردند اما رفتار موسوی نشان داد وی آمادگی حمایت از این وضع را دارد.
بنابراین می‌توان گفت، موسوی به درخواست یا پیام آمریکا و انگلیس پاسخ مثبت داد. هرچند تلاش خود را برای چشم‌پوشی نظام از برخورد قانونی با خود به کار بسته است. در چنین شرایطی می‌توان گفت، اینک دشمنان جمهوری اسلامی با هدایت برخی افراد ضددین اقدام به آشوبگری می‌کنند و موسوی نیز پذیرفته در این مسیر همراه آنان شود تا مورد حمایت‌شان قرار گیرد. در همین راستاست که لائیک‌ها و سکولارهایی چون سروش،کدیور و گنجی بلافاصله پس از بیانیه موسوی، بیانیه می‌دهند و ايجاد اتاق تصمیم‌گیری برای جماعت اوباش را اعلام می‌کنند. در واقع ادبیات و موضع‌گیری عجیب موسوی در بیانیه 17، اوج تقلای وی برای آشکار نشدن تنهایی‌اش به قیمت همراهی با مخالفان دین و تشیع است. باید دید با به‌وجود آمدن این شرایط، مخالفان خارج‌نشین جمهوری اسلامی تا چه زمان وی را در جمع خود می‌پذیرند. امتحان آمریکا از موسوی
محمد منتجب نيا
شاید تاکنون چندین‌بار این پرسش بسیار مهم در افکار عمومی مطرح شده باشد که چرا جماعت ضددین حامی موسوی در روز عاشورا اقدام به آن اشتباه بسیار بزرگ و حماقت‌آمیز کرده و منویات درونی خود را شفاف کردند تا تومار آنها در 9 دی توسط مردم پیچیده شود؟ ویژگی بارز فتنه استتار اهداف در پشت نقاب نفاق است اما این رفتار جماعت لائیک همه آنچه در 6 ماه به حربه‌های مختلف مستتر شده بود را نمایان ساخت. اگرچه همین آشکار شدن اهداف پشت‌پرده موجبات آگاهی مردم و حضور ماندگار آنها در راهپیمایی 9 دی را فراهم ساخت اما براستی هتاکی روز عاشورا چرا رخ داد؟
شاید برخی بر این باور باشند که بازماندگان حامی موسوی که عمدتا سوسیالیست‌ها و لیبرال‌ها هستند، دیگر وقعی به موسوی نمی‌نهند یا اینکه معتقدند موسوی به دلایلی نمی‌تواند آنها را به‌طور مستقیم و علنی دعوت به آشوب کند؛ لذا خود در تجمعات غیرقانونی شرکت می‌کنند و بهانه این آشوب نیز حمایت از موسوی است. اگر این تحلیل تداوم یابد، این موضوع نیز مطرح می‌شود که موسوی نیز از این حضور –آشوب‌های خیابانی- راضی است و در خفا خواستار تداوم آن است. می‌توان برخی از آشوب‌های قبل از عاشورا را براساس همین گمانه پذیرفت اما قطعا نمی‌توان به سادگی پذیرفت که موسوی نسبت به حساسیت ملت نسبت به مقوله عاشورا بی‌اعتنا بوده و هتاکی حامیانش در این روز را فاقد هزینه می‌پنداشته است!
اما گمانه‌های دیگری مطرح است که این تحلیل را درباره هتاکی بی‌شرمانه بازماندگان حامیان موسوی به عاشورای حسینی تا حدودی به حاشیه می‌برد.
شاخص‌ترین این گمانه‌ها اما حاکی از یک توافق خطرناک و البته خائنانه است. این تحلیل از سوی برخی کارشناسان و افراد مطلع مطرح شده ولی تاکنون سخنی از آن به میان نیامده است. به اعتقاد این کارشناسان در هفته‌های اخیر وضعیت موسوی در افکار عمومی ایران بشدت نزول داشته و وی به واسطه افشای کذب بودن ادعای تقلب که عامل اصلی اعتراض حامیان وی بوده، دچار رکود شدید سیاسی شد. به اعتقاد این کارشناسان در چنین شرایطی هتاکی روز عاشورا به منزله پایان حیات سیاسی وی تلقی می‌شود. اما این همه ماجرا نیست چرا که وی با وقوع این اتفاق وارد فاز جدیدی از مقابله با نظام شده است. در همین راستاست که تحلیل اصلی این ماجرا شکل می‌گیرد. اندک حامیان موسوی طی ماه‌های اخیر همه تمرکز خود را به خارج از کشور و مسیر‌های القایی رسانه‌ها و چهره‌های ضدنظام خارجی معطوف کرده‌اند؛ به همین واسطه این افراد پس از مدتی عملا توسط این رسانه‌ها و افراد هدایت می‌شوند و دست به اقدامات ضدانقلابی می‌زدنند. موسوی نیز با حمایت از این افراد که عامل چهره‌های بیگانه شده‌اند، به تقابل خود با نظام ادامه داده است.
به نظر می‌رسد حادثه هتاکی این افراد به ارزش‌های عاشورایی، اما خواست خارج از کشور
ـ با طراحی آمریکا و انگلیس و صهیونیست‌ها ـ برای تعیین تکلیف موسوی با این جریان بوده است. سکولار‌ها و لائیک‌های ضدنظام با این اقدام عملا به موسوی پیغام داده‌اند هدایت و کنترل این افراد را در اختیار دارند و هرگونه بخواهند آنان را به حرکت وادار می‌کنند. بنابراین موسوی باید تکلیف خود را با این شرایط مشخص کند، از همین‌رو بود که در هفته‌های قبل از این حادثه طی مقالاتی پیام‌گونه در نشریات غربی نسبت به توانایی موسوی برای رهبری جریان معارض ابراز تردید کرده بودند تا به نوعی منتظر اقدامات بعدی موسوی باشند.
و اما پاسخ موسوی؛ موسوی در بیانیه 17 خود به این پرسش پاسخ داده است. وی از تجمعات غیرقانونی که بدون دعوت وی برگزار شده حمایت کرد، آشوبگران تحت کنترل ضدانقلاب را «مردم خداجو» نامید و تا آنجا که توانست بر نظام تاخت. در واقع به‌رغم اینکه آشوبگران با هتاکی به عاشورا مرز خود را به طور مشخص با تشیع مشخص کردند اما رفتار موسوی نشان داد وی آمادگی حمایت از این وضع را دارد.
بنابراین می‌توان گفت، موسوی به درخواست یا پیام آمریکا و انگلیس پاسخ مثبت داد. هرچند تلاش خود را برای چشم‌پوشی نظام از برخورد قانونی با خود به کار بسته است. در چنین شرایطی می‌توان گفت، اینک دشمنان جمهوری اسلامی با هدایت برخی افراد ضددین اقدام به آشوبگری می‌کنند و موسوی نیز پذیرفته در این مسیر همراه آنان شود تا مورد حمایت‌شان قرار گیرد. در همین راستاست که لائیک‌ها و سکولارهایی چون سروش،کدیور و گنجی بلافاصله پس از بیانیه موسوی، بیانیه می‌دهند و ايجاد اتاق تصمیم‌گیری برای جماعت اوباش را اعلام می‌کنند. در واقع ادبیات و موضع‌گیری عجیب موسوی در بیانیه 17، اوج تقلای وی برای آشکار نشدن تنهایی‌اش به قیمت همراهی با مخالفان دین و تشیع است. باید دید با به‌وجود آمدن این شرایط، مخالفان خارج‌نشین جمهوری اسلامی تا چه زمان وی را در جمع خود می‌پذیرند. ارسال نظر
پربیننده