چیستا یثربی
اداره هنری ـ صبح
شاید زود آمده‌ام. تا فردا برای گرفتن مجوز کارم وقت دارم. پشت میز‌ها خالی است. به ساعت نگاه می‌کنم، 8:35 دقیقه! نه زود نیست. این اداره ساعت 8 باز می‌شود، شاید فکر کرده‌اند هنرمندان صبح‌ها می‌خوابند و در نتیجه ارباب‌رجوعی ندارند! چه فکر بیهوده‌ای... این همه هنرمند،صبح‌ها می‌نویسند، تمرین میکنند، فیلم می‌سازند و... از آبدارچی مؤدبانه می‌پرسم: ببخشین، کسی نیامده؟ در حالی که چایش را می‌نوشد، می‌گوید: «رفتن صبحونه... نیم ساعت دیگه میان...» می‌روم دنبال کار دیگر، تا نیم ساعت دیگر...
خوشبختانه کارمندان بانک نوبتی صبحانه می‌خورند، برای همین کارم چند ساعتی در بانک طول می‌کشد، وقتی به اداره هنری بازمی‌گردم ساعت نزديك 12 است.
اداره هنری ـ ظهر
دوان‌دوان از پله‌ها بالا می‌روم. در اتاق بسته است. در می‌زنم، قفل است، آبدارچی از کنارم رد می‌شود، زیرلبی می‌گوید: «رفتن ناهار، یه ساعت دیگه بیایین». با تعجب می‌پرسم: «مگر ساعت ناهار دوازده و نیم نیست؟» با نگاه عاقل اندر سفیهی می‌گوید: «ناهار که ساعت نداره، هر وقت آماده بشه می‌رن می‌خورن دیگه». با خودم می‌گویم: «آخر چرا همه با هم؟ من فقط تا فردا برای گرفتن مجوزم وقت دارم و امروز هم سرکارم نرفتم تا این مجوز را بگیرم». چاره‌ای نیست، باید یک ساعت همان دور و بر‌ها پرسه بزنم، اما این‌بار از ترس پایم را از ساختمان بیرون نمی‌گذارم، چندین‌بار از پله‌ها بالا و پایین می‌روم، به‌طوری که دیگر همه را شمرده‌ام، 97تا. ساعت نزدیک یک و نیم است. از جمع کارمندان اتاق خبری نیست. در اتاق بغلی را می‌زنم، خانمی بی‌آنکه سرش را بلند کند، می‌گوید: «رفتن مراسم ختم یکی از همکارا، نیم ساعت دیگه میان» خدا رحمتش کند. نیم‌ساعت می‌گذرد. حالا دو و نیم است.53:2دقیقه همه پشت میز‌هایشان هستند. خانمی که مسؤول پاسخگویی به من است، مشغول حرف زدن با تلفن است و برای میهمانی فردایش، کسی را دعوت می‌کند. تلفن که تمام می‌شود کش و قوسی به کمرش می‌دهد و دوباره مشغول تایپ می‌شود. خسته به نظر می‌رسد. مجوزم را از او می‌خواهم. می‌گوید: فردا! می‌گویم: چرا؟» تابلویی را بر دیوار نشان می‌دهد. «ساعت گرفتن مجوز تا 2:30 هر روز». می‌گویم: «من از صبح اینجا معطلم» می‌گوید: «ما هم از صبح اینجا هستیم، مشکل شماست که حتما ساعتی آمدید که وقت صبحانه یا ناهار ما بود». بیرون می‌روم. چاره دیگری ندارم. از التماس کردن خسته‌ام.
اداره هنری ـ روز بعد
دیگر مطمئنم که ساعت اداری 8:30 تا 4 است. من اشتباه نکرده‌ام، اما حالا ساعت 9 صبح است و آن خانم پشت میزش نیست. همکارش می‌گوید: «رفته مهد اداره، یک سری به بچه‌اش بزند».
البته قابل درک است... وقتی می‌آید مجوز مرا جلویم می‌گذارد، اما در بخش دیگر همان اداره، از من قبول نمی‌کنند؛ می‌گویند مهلت تا دیروز بود! مهم نیست... حالا مگر بدون مجوز چه می‌شود؟ هیچ! یک سال نمی‌توانم کار کنم، حالا مگر یک سال کار نکنیم چه می‌شود؟! هیچ! استراحت می‌کنیم، حالا بعد از یک سال دوباره می‌رویم و مجوز می‌گیریم، اما این‌بار فقط یک مشکل کوچک وجود دارد! در این یک سال، آدم‌های زیادی آمده و رفته‌اند. با مجوز و بی‌مجوز، دیگر تو را به یاد نمی‌آورند! «شما؟!» حالا باید از اول ثابت کنی که هنرمندی و سال‌هاست که در این رشته می‌نویسی و پارسال به خاطر یک اشتباه کوچک در وقت اداری، نتوانستی مجوز کارت نويسندگي‌ات را بگیری... راستی خیلی مهم نیست. اگر ثابت نکنی هنرمندی، مگر چه می‌شود؟ در خانه می‌نشینی، اخبار صفحه حوادث را می‌خوانی و مردم فکر میکنند که تمام شده‌ای، به همین سادگی... بر اثر چند اشتباه کوچک در وقت اداری... کمتر کسی دلش برای کسی که یک روز بود و دیگر نیست،
تنگ می‌شود. کدام وقت اداری؟!
چیستا یثربی
اداره هنری ـ صبح
شاید زود آمده‌ام. تا فردا برای گرفتن مجوز کارم وقت دارم. پشت میز‌ها خالی است. به ساعت نگاه می‌کنم، 8:35 دقیقه! نه زود نیست. این اداره ساعت 8 باز می‌شود، شاید فکر کرده‌اند هنرمندان صبح‌ها می‌خوابند و در نتیجه ارباب‌رجوعی ندارند! چه فکر بیهوده‌ای... این همه هنرمند،صبح‌ها می‌نویسند، تمرین میکنند، فیلم می‌سازند و... از آبدارچی مؤدبانه می‌پرسم: ببخشین، کسی نیامده؟ در حالی که چایش را می‌نوشد، می‌گوید: «رفتن صبحونه... نیم ساعت دیگه میان...» می‌روم دنبال کار دیگر، تا نیم ساعت دیگر...
خوشبختانه کارمندان بانک نوبتی صبحانه می‌خورند، برای همین کارم چند ساعتی در بانک طول می‌کشد، وقتی به اداره هنری بازمی‌گردم ساعت نزديك 12 است.
اداره هنری ـ ظهر
دوان‌دوان از پله‌ها بالا می‌روم. در اتاق بسته است. در می‌زنم، قفل است، آبدارچی از کنارم رد می‌شود، زیرلبی می‌گوید: «رفتن ناهار، یه ساعت دیگه بیایین». با تعجب می‌پرسم: «مگر ساعت ناهار دوازده و نیم نیست؟» با نگاه عاقل اندر سفیهی می‌گوید: «ناهار که ساعت نداره، هر وقت آماده بشه می‌رن می‌خورن دیگه». با خودم می‌گویم: «آخر چرا همه با هم؟ من فقط تا فردا برای گرفتن مجوزم وقت دارم و امروز هم سرکارم نرفتم تا این مجوز را بگیرم». چاره‌ای نیست، باید یک ساعت همان دور و بر‌ها پرسه بزنم، اما این‌بار از ترس پایم را از ساختمان بیرون نمی‌گذارم، چندین‌بار از پله‌ها بالا و پایین می‌روم، به‌طوری که دیگر همه را شمرده‌ام، 97تا. ساعت نزدیک یک و نیم است. از جمع کارمندان اتاق خبری نیست. در اتاق بغلی را می‌زنم، خانمی بی‌آنکه سرش را بلند کند، می‌گوید: «رفتن مراسم ختم یکی از همکارا، نیم ساعت دیگه میان» خدا رحمتش کند. نیم‌ساعت می‌گذرد. حالا دو و نیم است.53:2دقیقه همه پشت میز‌هایشان هستند. خانمی که مسؤول پاسخگویی به من است، مشغول حرف زدن با تلفن است و برای میهمانی فردایش، کسی را دعوت می‌کند. تلفن که تمام می‌شود کش و قوسی به کمرش می‌دهد و دوباره مشغول تایپ می‌شود. خسته به نظر می‌رسد. مجوزم را از او می‌خواهم. می‌گوید: فردا! می‌گویم: چرا؟» تابلویی را بر دیوار نشان می‌دهد. «ساعت گرفتن مجوز تا 2:30 هر روز». می‌گویم: «من از صبح اینجا معطلم» می‌گوید: «ما هم از صبح اینجا هستیم، مشکل شماست که حتما ساعتی آمدید که وقت صبحانه یا ناهار ما بود». بیرون می‌روم. چاره دیگری ندارم. از التماس کردن خسته‌ام.
اداره هنری ـ روز بعد
دیگر مطمئنم که ساعت اداری 8:30 تا 4 است. من اشتباه نکرده‌ام، اما حالا ساعت 9 صبح است و آن خانم پشت میزش نیست. همکارش می‌گوید: «رفته مهد اداره، یک سری به بچه‌اش بزند».
البته قابل درک است... وقتی می‌آید مجوز مرا جلویم می‌گذارد، اما در بخش دیگر همان اداره، از من قبول نمی‌کنند؛ می‌گویند مهلت تا دیروز بود! مهم نیست... حالا مگر بدون مجوز چه می‌شود؟ هیچ! یک سال نمی‌توانم کار کنم، حالا مگر یک سال کار نکنیم چه می‌شود؟! هیچ! استراحت می‌کنیم، حالا بعد از یک سال دوباره می‌رویم و مجوز می‌گیریم، اما این‌بار فقط یک مشکل کوچک وجود دارد! در این یک سال، آدم‌های زیادی آمده و رفته‌اند. با مجوز و بی‌مجوز، دیگر تو را به یاد نمی‌آورند! «شما؟!» حالا باید از اول ثابت کنی که هنرمندی و سال‌هاست که در این رشته می‌نویسی و پارسال به خاطر یک اشتباه کوچک در وقت اداری، نتوانستی مجوز کارت نويسندگي‌ات را بگیری... راستی خیلی مهم نیست. اگر ثابت نکنی هنرمندی، مگر چه می‌شود؟ در خانه می‌نشینی، اخبار صفحه حوادث را می‌خوانی و مردم فکر میکنند که تمام شده‌ای، به همین سادگی... بر اثر چند اشتباه کوچک در وقت اداری... کمتر کسی دلش برای کسی که یک روز بود و دیگر نیست،
تنگ می‌شود. ارسال نظر
پربیننده