قرمز

علی آبان افتلتی رنگ‌ها در روانشناسی موجوداتي قابل احترامند، به همین جهت از روی علاقه فرد به یکی از رنگ‌ها او را روانکاوی و خصوصیات او را شناسایی می‌کنند. از جمله رنگ‌هایی که خیلی پرسرو صدا و هیجان‌برانگیز و گاه خطرناک است، قرمز را باید نام برد. البته نگارنده الحمدلله جز به رنگ‌های ادبی یعنی در شعر و نثر ادبی به هیچ گروه یا دسته‌ای نه تعلق خاطر دارد نه خصومت، بنابراین انتخاب این رنگ هیچ ربطی به مثلا فوتبال یا والیبال یا واترپلو و امثالهم ندارد که وقت آنقدر اندک است که به چنین بازی‌های سرگرم‌کننده‌ای نرسد. معمولا قرمز، رنگ هیجان و ضدآرامش است البته اگر به افراط برسد، خون اگر از حالت نرمالش خارج شود (طبق 4 عنصر بدن، دم، سودا، بلغم و صفرا) یعنی دم (خون) از جریان طبیعی‌اش منحرف شود بیماری‌های فراوانی ایجاد می‌شود. اگر آسمان قرمز بشود پشت سرش معمولا برف و باران و توفان ظهور می‌کند یا اگر کسی از چراغ قرمز عبور کند، یا تصادف می‌کند یا کسی را می‌کشد و خیلی هم اقبال داشته باشد ناسزا از دیگران می‌شنود. در ادبیات عرفانی ما هم قرمز، رنگ مثبت و عاشق‌پسندی است، چهره سرخ معشوق در نظر عارف و عاشق قابل پرستش است. مولانا، شمس خود را با چهره و لباسی قرمز توصیف می‌کند. در فرهنگ عامه و اجتماعی خودمان معمولا کسی که در نهایت عصبانیت و خروج از مدار عقلی واقع می‌شود باز از چیزی نام می‌برند که قرمز است. مثلا چشم‌هاش شده یک کاسه خون یا از سبیل‌هایش خون می‌چکه! عرض شد که قرمز نشانه هیجان و گاه خودآزاری و خون‌خوری نیز هست، می‌گفتند در یکی از کشورها زنی جوان اتاقش را کاملا با نور شدید قرمز رنگین کرده بود و پوسترهای قرمز روی دیوارهایش پر بود و تمام ابزار و دکور و عروسک‌هایش به رنگ غلیظ قرمز، این خانم هرگاه که هیجان بر او غالب می‌شد، با چاقویی جایی از بدنش را می‌برید و خون می‌زد بیرون. تمام صورتش را خونی می‌کرد و با هیجان خطرناک جیغ می‌کشید و پس از نیم‌ساعتی آرام می‌شد. این عمل شده بود کار همیشه او تا آن که در پی خون‌خوری و قرمزپرستی و هیجانات به جنون کشیده شد و مرد. اما مقابل این همه خشونت، نرما و لطافت فراوانی در برخی از قرمزهاست. مثل گل‌های قرمز که حیاتی دوباره به انسان می‌دهند. لباس‌های قرمز که برای تمرکز ذهن و چشم و حواس مفید است. خون سرخ یک مبارز و وطنخواه و دین‌پرست که مقابل دشمن بر خاک می‌ریزد و نشانه عظمت و عزت و جاودانگی است یا خون سرخ عاشقی مثل فرهاد که با تیشه‌ای که بر سرش می‌زند در کوه جاری می‌شود و از آن، گل لاله می‌روید. بنابراین هیچ رنگی در جای خود بد نیست بلکه ما هستیم که می‌توانیم آن را خوب یا بد جلوه دهیم اما «بی‌رنگی» بهترین «رنگ» است.