محمد صابری: این روزها آنقدر سرعت روی پرده رفتن فیلم‌های رنگ و وارنگ بالا رفته که واقعاً دشوار است رصد یک فیلم خوب و از آن سخت‌تر پیشنهادش به دیگری برای تماشا. آستانه جشنواره فجر است و گویی کمتر کسی حواسش به جدول اکران سینماها و تراکم غریب فیلم‌های عجیب نیست. فهرست کردن نام‌های دم‌دستی و تأثرناک(!) این فیلم‌ها هم برایم دشوار است، چه رسد به نوشتن درباره‌شان. اما خالی از لطف ندیدم افسوس بازماندن فیلمی محترم از موهبت اکران را از معبر یادآوری همین اتفاق نامیمون ابراز کنم. فصل، فصل محصولات پرزرق و برق سینمایی است و فعلاً «کمیت» (تحقق شعار رئیس شورای صنفی اکران درباره رکوردشکنی و اکران بیش از 60 فیلم تا پایان امسال!) همان حداقل جای «کیفیت» را هم در جدول خروجی از شورا (که در اتفاقی نادر نه به صورت زمانبندی شده و فهرست‌وار، که به صورت تک‌فیلم و تقریباً هفتگی به‌روز می‌شود!) تنگ کرده است و شاید همین تنگی جاست که فیلم‌هایی چون «سینه سرخ»، «شبانه»، «تنها دوبار زندگی می‌کنیم» و... را محدود به سالن‌ها و سئانس‌های «اکران فرهنگی» کرده و فیلمی چون «ستاره بود» را روانه شبکه نمایش خانگی. «ستاره بود» که قرار بود 4سال پس از ساخت، به‌عنوان سومین مجلد از سه‌گانه پرحاشیه فریدون جیرانی درباره سینما (پس از «ستاره است» و «ستاره می‌شود») همین روزها روانه اکران شود، سرانجام بی‌سر و صدا سر از شبکه نمایش خانگی درآورده است. گویی تقدیر این سومین نسخه، این بود که از حاشیه‌های حین اکران (که دامنگیر 2 نسخه قبل شده بود) مصون بماند و در اتفاقی تأسف‌برانگیز رنگ پرده را به خود نبیند.
«ستاره بود» شاهکار نیست و حتی در لحظه‌هایی رنگ و بوی یک تله‌فیلم را به خود می‌گیرد، اما ارزشمند است. محترم است و چنان خبر از دغدغه‌ای در پس پشت خود می‌دهد که با خود همراهتان می‌کند، می‌برد و دستان خود را سایه‌بان چشمانتان می‌کند برای تماشای دریچه‌ای از شهرفرنگ؛ اینجا ایران است، پایتخت ایران. زنگ تلفن تحریریه روزنامه‌ای به صدا درمی‌آید و خبری به خبرنگاری می‌رسد: «روح انگیز مرد». او به دنبال کسب اعتباری برای جایگاه کاری‌اش به صید خبری می‌شتابد که می‌پندارد «درگذشت نخستین بازیگر زن سینمای ایران» است. داستان فیلم شروع شده و همین بهانه‌ای است برای مرور جایگاه ستاره‌های فرهنگ در این شهر هزاررنگ.
خبرنگار در‌به‌در از طریق کتاب‌ها، فرهنگنامه‌ها و لینک‌های خبری خود در جستجوی سرنخی برای تأیید خبر است اما هربار جز حداقلی از حدس‌و گمان نصیبش نمی‌شود تا دوست سینماخوانی(!) که آب‌پاکی را روی دستش ریخته و می‌گوید: «این قدیمیا چیه از من می‌پرسی، من به‌روزم(!) از من درباره تارانتینو بپرس، می‌خوای بگم شماره پاش چنده، با کی ازدواج کرده و با کی به هم زده...(!!)».
در شهر شب است؛ روح‌انگیزی که احتمال می‌رود سامی‌نژاد یا همان بازیگر نقش دختر لر باشد، در کنج اتاق نموری در تئاتر پارس آرمیده است. ابراهیم (ابی مشرقی) به دنبال قبری خالی و خبرنگار به‌دنبال اعتبار است. شهر هم در شب است... اصلاً داستان را فراموش کنید. در این فیلم جیرانی، دنبال شکار لحظه‌ها باشید. بیشتر بشنوید؛ مرور سالیان تلخ رفته بر ستارگانی را که یک به یک بر زبان شخصیت‌های فیلم جاری می‌شود. به خاطره‌ها دقت کنید. اینجا شهر فرنگ است؛ انگار.
دیدن فیلم جیرانی نه لذت سینمایی، که لذتی کاملاً انسانی از یک افسوس همگانی را برای مخاطب خود به‌همراه دارد. لذت تماشای نمناک بازی پراحساس خسرو شکیبایی عزیز در نقش «ابی‌شرقی» را مگر می‌توان نادیده گرفت. درددل همراه با خنده‌های تلخ نسلی از پیشکسوتان سینما را مگر می‌توان ناشنیده گذاشت. «ستاره بود» را باید دید به‌حرمت همه این لحظه‌های ناب؛ این آینه‌ای است در برابر ما. ما ساکنان این شهر هزاررنگ، شهری که روح‌انگیز سامی‌نژاد روزگاری از زبان دختر لر درباره‌اش گفت: «تهران، که می‌گن شهر قشنگیه، اما آدماش...». افسوس که «ستاره بود» بدون اکران، خانگی شد
آدم‌های به‌روز این شهر قشنگ
محمد صابری: این روزها آنقدر سرعت روی پرده رفتن فیلم‌های رنگ و وارنگ بالا رفته که واقعاً دشوار است رصد یک فیلم خوب و از آن سخت‌تر پیشنهادش به دیگری برای تماشا. آستانه جشنواره فجر است و گویی کمتر کسی حواسش به جدول اکران سینماها و تراکم غریب فیلم‌های عجیب نیست. فهرست کردن نام‌های دم‌دستی و تأثرناک(!) این فیلم‌ها هم برایم دشوار است، چه رسد به نوشتن درباره‌شان. اما خالی از لطف ندیدم افسوس بازماندن فیلمی محترم از موهبت اکران را از معبر یادآوری همین اتفاق نامیمون ابراز کنم. فصل، فصل محصولات پرزرق و برق سینمایی است و فعلاً «کمیت» (تحقق شعار رئیس شورای صنفی اکران درباره رکوردشکنی و اکران بیش از 60 فیلم تا پایان امسال!) همان حداقل جای «کیفیت» را هم در جدول خروجی از شورا (که در اتفاقی نادر نه به صورت زمانبندی شده و فهرست‌وار، که به صورت تک‌فیلم و تقریباً هفتگی به‌روز می‌شود!) تنگ کرده است و شاید همین تنگی جاست که فیلم‌هایی چون «سینه سرخ»، «شبانه»، «تنها دوبار زندگی می‌کنیم» و... را محدود به سالن‌ها و سئانس‌های «اکران فرهنگی» کرده و فیلمی چون «ستاره بود» را روانه شبکه نمایش خانگی. «ستاره بود» که قرار بود 4سال پس از ساخت، به‌عنوان سومین مجلد از سه‌گانه پرحاشیه فریدون جیرانی درباره سینما (پس از «ستاره است» و «ستاره می‌شود») همین روزها روانه اکران شود، سرانجام بی‌سر و صدا سر از شبکه نمایش خانگی درآورده است. گویی تقدیر این سومین نسخه، این بود که از حاشیه‌های حین اکران (که دامنگیر 2 نسخه قبل شده بود) مصون بماند و در اتفاقی تأسف‌برانگیز رنگ پرده را به خود نبیند.
«ستاره بود» شاهکار نیست و حتی در لحظه‌هایی رنگ و بوی یک تله‌فیلم را به خود می‌گیرد، اما ارزشمند است. محترم است و چنان خبر از دغدغه‌ای در پس پشت خود می‌دهد که با خود همراهتان می‌کند، می‌برد و دستان خود را سایه‌بان چشمانتان می‌کند برای تماشای دریچه‌ای از شهرفرنگ؛ اینجا ایران است، پایتخت ایران. زنگ تلفن تحریریه روزنامه‌ای به صدا درمی‌آید و خبری به خبرنگاری می‌رسد: «روح انگیز مرد». او به دنبال کسب اعتباری برای جایگاه کاری‌اش به صید خبری می‌شتابد که می‌پندارد «درگذشت نخستین بازیگر زن سینمای ایران» است. داستان فیلم شروع شده و همین بهانه‌ای است برای مرور جایگاه ستاره‌های فرهنگ در این شهر هزاررنگ.
خبرنگار در‌به‌در از طریق کتاب‌ها، فرهنگنامه‌ها و لینک‌های خبری خود در جستجوی سرنخی برای تأیید خبر است اما هربار جز حداقلی از حدس‌و گمان نصیبش نمی‌شود تا دوست سینماخوانی(!) که آب‌پاکی را روی دستش ریخته و می‌گوید: «این قدیمیا چیه از من می‌پرسی، من به‌روزم(!) از من درباره تارانتینو بپرس، می‌خوای بگم شماره پاش چنده، با کی ازدواج کرده و با کی به هم زده...(!!)».
در شهر شب است؛ روح‌انگیزی که احتمال می‌رود سامی‌نژاد یا همان بازیگر نقش دختر لر باشد، در کنج اتاق نموری در تئاتر پارس آرمیده است. ابراهیم (ابی مشرقی) به دنبال قبری خالی و خبرنگار به‌دنبال اعتبار است. شهر هم در شب است... اصلاً داستان را فراموش کنید. در این فیلم جیرانی، دنبال شکار لحظه‌ها باشید. بیشتر بشنوید؛ مرور سالیان تلخ رفته بر ستارگانی را که یک به یک بر زبان شخصیت‌های فیلم جاری می‌شود. به خاطره‌ها دقت کنید. اینجا شهر فرنگ است؛ انگار.
دیدن فیلم جیرانی نه لذت سینمایی، که لذتی کاملاً انسانی از یک افسوس همگانی را برای مخاطب خود به‌همراه دارد. لذت تماشای نمناک بازی پراحساس خسرو شکیبایی عزیز در نقش «ابی‌شرقی» را مگر می‌توان نادیده گرفت. درددل همراه با خنده‌های تلخ نسلی از پیشکسوتان سینما را مگر می‌توان ناشنیده گذاشت. «ستاره بود» را باید دید به‌حرمت همه این لحظه‌های ناب؛ این آینه‌ای است در برابر ما. ما ساکنان این شهر هزاررنگ، شهری که روح‌انگیز سامی‌نژاد روزگاری از زبان دختر لر درباره‌اش گفت: «تهران، که می‌گن شهر قشنگیه، اما آدماش...». ارسال نظر
پربیننده