بهناز شیربانی
«تنها دوبار زندگی می‌کنیم» فیلم تامل‌برانگیزی است و شاید درباره نقش سیامک بیشترین بازخورد بين مخاطبان درباره نوع زندگی او است. اینکه هرکس به فراخور برداشت خود از فیلم، زندگی سیامک را تفسیر می‌کند. شما به‌عنوان بازیگر این نقش چگونه او را برای خود تعریف کردید؟
سیامک به لحاظ بازیگری شخصیت سختی بود؛ یک شخصیت چند لایه. خصوصیاتی داشت که تا به حال در کمتر فیلمی شاهد آن بوده‌ایم. بنابراین برای من به‌عنوان کسی که تا به حال تجربه بازیگری نداشم طبعا نقش سختی بود بویژه که حین فیلمبرداری آقای بهزادی اصرار داشتند نقش سیامک بازی نشود (اکت نداشته باشد). اما خوشحالم که در نقشی حاضر شدم که توانسته است مخاطب را به فکر وادارد.
پروسه تبدیل شدن علیرضا آقاخانی به سیامک چقدر زمان برد؟
تقریبا از یک سال و نیم قبل از شروع فیلمبرداری با بهنام بهزادی آشنا شدم و دقیقا بعد از اینکه بحث حضورم در فیلم قطعی شد، آقای بهزادی روز به روز سیامک را بیشتر به من معرفی کرد. طبیعتا برای اینکه به سیامک فیلم «تنها دوبار زندگی می‌کنیم» تبدیل شوم یکسری عادت‌ها را باید از من می‌گرفت؛ فاکتورهایی که با علیرضا بسیار متفاوت بود. مثل نوع حرف زدن من که اغلب تند صحبت می‌کنم، اما سیامک هیچ‌وقت تند حرف نمی‌زند و اصلاً یکی از نقاط قوت شخصیت‌پردازی او دیالوگ‌های کم است. بهزادی من را به جایی رساند که حال و هوای سیامک، من را گرفت. من به جرات می‌توانم بگویم که سیامک را زندگی کردم. اگر به گفته کسانی که این فیلم را می‌بینند، شخصیت سیامک واقعی به نظر می‌رسد به خاطر این است که سیامک «زندگی شد» و نه «بازی». نکته‌ای که برای من بسیار جذاب است، اینکه نه‌تنها مخاطب ایرانی که غیرایرانی‌ها هم با این فیلم و شخصیت‌هایش همذات‌پنداری می‌کنند. این موضوع را به‌واسطه اکران فیلم در چند کشور خارجی درک کردم و احساس می‌کنم دلیل این موضوع این است که سیامک مثل هر آدم دیگری طبیعتا حسرت‌هایی را از زمان گذشته با خود دارد و حالا فرصتی به دست آورده تا آنها را جبران کند و از این لحاظ اصلا برای مخاطب دور از ذهن و بعید نیست.
درباره نحوه کار بهزادی، گفته می‌شود که او فیلمنامه را از ابتدا به شما نداده بود، آیا این بی‌اطلاعی از سرانجام کاراکترها در نقش‌آفرینی بهتر شما موثر بود؟
صددرصد. این روش منحصر به فرد بهنام بهزادی است که بسیار هم فوق‌العاده بود. اگر از همان ابتدا سیامک را به‌طور کامل می‌شناختم نمی‌توانستم به این خوبی با او ارتباط برقرار کنم. اینکه من به‌عنوان بازیگر نمی‌دانستم در انتها چه اتفاقی برای شخصیت‌ها رخ می‌دهد، جذاب بود. هنوز هم به عنوان مخاطب نمی‌توانم بگویم که فیلم روایت یک انسان مرده بود یا خیر. اصلا اینکه هرکس تعبیری از نام «تنها دوبار زندگی می‌کنیم» دارد، زیباست. در کل شیوه خاصی به لحاظ کارگردانی و فیلمنامه‌نویسی در این کار اعمال شد که صددرصد موفق بود.
چقدر با سیامک درگیر بودی؟
من در طول فیلمبرداری این کار کاملا با سیامک عجین شده بودم. سیامک یک دانشجو از طبقه روشنفکر جامعه بود و بعد از بریدن از آن فضا به شغل رانندگی رو می‌آورد؛ شغلی که تنها وسیله ارتباطش با مردم است، راننده‌ای که بسیار تنهاست و این تنهایی خیلی خوب احساس می‌شود. حتی نگاهی که سیامک در یک سکانس به راننده‌ای دارد که با او همراه است، برای من جذاب بود. سیامک شاید خودش را می‌بیند و اگر سیامک در فیلم می‌گوید: «من یه مُرده‌ام» باید تمام حرکاتش شبیه یک مرده می‌شد.
گاهی در بعضی از صحنه‌های فیلم مثل سکانسی که سیامک عکس‌ها و یادگاری‌هایش را در اتاق آتش می‌زند کمتر از حرکت بدن استفاده کرده‌اید، این هم برآمده از همین نکته بود؟
خوشبختانه بعد از گذشت 2 سال از ساخت فیلم حالا بهتر می‌توانم راجع به سیامک قضاوت کنم. نقش من دیالوگ زیادی نداشت. از این جهت که تصور کنیم یک آدم مرده با چهره و صورتش حرف می‌زند کاملا درست است، اما جذابیت داستان در این است که اگر مخاطب از ابتدا با این تصور داستان را دنبال کند که سیامک مرده است در همه طول داستان، برای این تعبیر نشانه‌هایی خواهد یافت و اگر تصور کند که تنها همه‌چیز در ذهن او نقش بسته یا حتی یک رویاست باز هم نشانه‌هایی وجود دارد. اگر فکر می‌کنید سیامک چون مرده است حرکات بدن ندارد تعبیر مناسبی است. اگر راه رفتن من، دقیقا راه رفتن یک مرده بود این یکی از خصوصیات سیامک بود و از ابتدا تا انتها باید این فاکتور حفظ می‌شد. حتی جایی در فیلم گفته می‌شود مگر مرده‌ها غذا می‌خورند. خب اینها دقیقا نشانه‌هایی است که مخاطب را درگیر می‌کند. این فیلم پر از نشانه است، برای تحلیل‌های متفاوت که شاید همه آنها نیز در جای خود درست باشد.
شاید به تعبیری بتوان گفت هنر فیلمنامه بهزادی نشانه‌هایی است که در فیلم به مخاطب کد می‌دهد، مثل سکانسی که سیامک فقط نیمی از مینی‌بوس را می‌شوید و نیم دیگر آن مثل سابق است، این نکته‌های ظریف چقدر برای علیرضا آقاخانی جذاب بود؟
دقیقا همین سکانس برای خود من هم جالب بود یا دقیقا صحنه فرار سیامک با مینی‌بوس از محل قرار. احساس می‌کنم مخاطب لحظه‌ای فکر می‌کند که دلیل فرار سیامک چیست؟ من احساس می‌کنم سیامک دقیقا همانجا احساس می‌کند شاید در جایگاهی نیست که بتواند با شهرزاد ارتباط عاطفی داشه باشد و پا پس می‌کشد. درباره سکانس شسته‌شدن ماشین هم تصور می‌کنم دقیقا مطابق با افکار سیامک است که نیمی از ذهن سیامک افکار مثبتی دارد و پذیرفته است زندگی‌اش رنگ و بوی دیگری پیدا کرده و از طرفی هنوز با حسرت‌های گذشته درگیر است. من بندرت فیلم ایرانی تماشا می‌کنم چون احساس می‌کنم فیلم‌ها آنقدر به یکدیگر شبیهند که براحتی می‌توان انتهای داستان را حدس زد و خوشحالم که «تنها دو بار زندگی می‌کنیم»، عادت‌های معمول سینمای ایران را شکسته است.
بعد از گذشت 2 سال از حضور مقابل دوربین بهنام بهزادی، «تنها دو بار زندگی می‌کنیم» را چطور می‌بینید؟
من بعد از «تنها دو بار زندگی می‌کنیم» برخی از تکنیک‌های بازیگری را یاد گرفتم که شاید در آن زمان چیز زیادی از آنها نمی‌دانستم اما من سیامک را زندگی کردم؛ سیامکی که در روز هزاران بار از کنار آن عبور می‌کنیم. شاید اگر دوباره از من خواسته شود نقش سیامک را بازی کنم این‌بار نپذیرم؛ نه اینکه دوستش نداشته باشم، به این خاطر که نقش بسیار سختی است. 2 سال پیش من شب و روز با او زندگی می‌کردم اما کم‌کم از سیامک فاصله گرفتم و علیرضا شدم. شاید امروز اگر دوباره آن نقش را بازی کنم چیزهایی را به سیامک اضافه کنم که زیبایی نقش را کم کند. اما «تنها دو بار زندگی می‌کنیم» نمونه استاندارد بازی، کارگردانی، فیلمنامه و... بود.
در این فیلم روبه‌روی یک بازیگر قرار گرفتید، بازی زیبای نگار جواهریان بخوبی 2 وجه از شخصیت یک آدم را تصویر کرده بود؛ کودکی و زنانگی‌ای که در فیلم به ضرورت فیلمنامه هر کدام از این خصوصیات پررنگ‌تر می‌شد. شهرزاد «تنها دو بار...» را چطور دیدید؟
شهرزاد شخصیت جالبی دارد. سیامک به نوعی می‌خواهد حسرت‌های گذشته‌اش را جبران کند و ناخودآگاه پای شهرزاد به زندگی سیامک باز می‌شود. به واسطه یک کوله‌پشتی که به‌زعم من در این فیلم یک شخصیت است مثل دیالوگی که شهرزاد می‌گوید «کوله‌پشتی من یه کم شیطونه، شما رو هم اذیت کرده» من به شهرزاد به عنوان شخص نگاه نمی‌کنم، دقیقا شهرزاد یک روش زندگی است. شهرزاد نیمه پر لیوان را می‌بیند. احساس می‌کنم تقابل شهرزاد و سیامک مثل ابر و آفتاب است. ما در «تنها دو بار...» شخصیت‌های متفاوتی داریم مثل ناصر اما نوع نگاه ناصر یک روش نیست. شخصیت شهرزاد را دوست داشتم. شهرزاد نقش تاثیرگذاری روی شخصیت سیامک بود.
دقیقا در سکانس‌های پایانی فیلم این تاثیرگذاری بیشتر نمود پیدا می‌کند، مثل سکانسی که سیامک منتظر تلفن شهرزاد است و احساس می‌کنم سیامک چقدر از سیامک سابق فاصله گرفته است .
دقیقا، سیامک چند بار از نظر حسی تنش پیدا می‌کند. سیامک قبل از حضور شهرزاد به جای کلمه «خوبم» می‌گوید «هستم». در حین همان تماس تلفنی چندین بار شخصیت سیامک به قبل از حضور شهرزاد پرتاب می‌شود اما در نهایت زندگی سیامک رنگ و بوی دیگری
گرفته است.
یکی از ویژگی‌های «تنها دو بار...» و کارگردانی بهنام بهزادی توجه مثال‌زدنی او به جزئیات در فیلم است، مثل سکانس سوار شدن خانم دکتر به مینی‌بوس و بک‌گراند تصویر او که از تاریکی به روشنایی حرکت می‌کند، اما بک‌گراند سیامک تمام مدت تاریک است. این جزئیات چقدر در بازی علیرضا آقاخانی رعایت شد؟
به جرات می‌توانم بگویم که تمام محیط اعم از طراحی صحنه، نور و... به حس سیامک کمک می‌کرد. گاهی بهنام بهزادی به من می‌گفت هر طور که راحت‌تری دیالوگت را بگو اما همیشه به جزئیات رفتار سیامک دقیق بود. دقیقا مثل مثالی که زدید، جزئیات نقش سیامک برای من اهمیت زیادی داشت و همه آنها به تکمیل نقش سیامک کمک کرد.
«تنها دو بار...» تقابل اطمینان بهنام بهزادی به شما و بالعکس است. این موضوع چقدر در پیشنهادهای بعدی بهنام بهزادی به شما برای بازیگری در کارهای بعدی‌اش تاثیرگذار است؟
شاید این بار فکر نکرده قبول کنم (باخنده). من بعد از تنها دو بار زندگی می‌کنیم یک تله‌فیلم با آقای بهزادی کار کردم که چند دلیل داشت؛ اول از همه حضور خود آقای بهزادی در مقام کارگردان بود، بعد هم اینکه شخصیت داستان این تله‌فیلم با سیامک متفاوت بود و «تنها دو بار...» هم هنوز اکران نشده بود. اگر فیلمی برای عموم اکران نشود، انگار ساخته نشده است. خوشبختانه من بار دیگر با آقای بهزادی همراه شدم. دوستی 5 ساله من و آقای بهزادی ما را بیشتر به هم نزدیک کرده است. بهنام بهزادی، هم به‌عنوان یک دوست و هم یک هنرمند برای من قابل اعتماد است. بارها خودش این جمله را گفته که من خواستم بپرم و تو چتربازی بلد نبودی، خودت را به من بستی و پرواز کردی. من حاضرم دوباره پرواز کنم، اگر با گروه بهنام بهزادی باشد.
علیرضا آقاخانی بعد از 2 سال از دیدن کدام‌یک از صحنه‌های «تنها دو بار...» لذت می‌برد؟
من دیالوگ‌های ساده که در عین سادگی بسیار عمیق است را دوست دارم. نحوه روایت فیلم مثال‌زدنی است و این فاکتورها لذت دیدن فیلم را برای من صدچندان می‌کند. نخستین‌بار که فیلم را دیدم فقط می‌خواستم ببینم که نتیجه کار چیست ولی دفعات بعد خود علیرضا آقاخانی فیلم را دید و از نگاه مخاطب با فیلم درگیر شد. در این فیلم براحتی می‌توان خود را به جای شخصیت‌های فیلم تصور کرد و با آنها همراه شد. «تنها دو بار...» برای من در حکم تجربه‌ای تکرارنشدنی است. گفت‌وگو با علیرضا آقاخانی بازیگر فیلم «تنها دوبار زندگی می‌کنیم»
حاضرم دوباره پرواز کنم
«تنها دوبار زندگی می‌کنیم» فیلمی است که دیدنش را می‌توان به همه توصیه کرد؛ فیلمی خوش‌ساخت که علاوه بر کارگردانی حرفه‌ای و مثال‌زدنی بهنام بهزادی، بازیگران هم با بازی روان و باورپذیر خود لذت دیدنش را صدچندان می‌کنند. علیرضا آقاخانی بازیگر نقش اصلی این فیلم است که شاید به جرأت بتوان گفت در نخستین تجربه بازیگری خود یکی از دشوارترین نقش‌های سینمایی را تصویر کرده است؛ یک انسان مرده. تجربه‌ای که بعد از 2 سال هنوز شیرینی‌هایش در ذهن او باقی است، هرچند شاید گاهی به‌خاطر دشواری‌های نقش، از سرزدن دوباره ب
بهناز شیربانی
«تنها دوبار زندگی می‌کنیم» فیلم تامل‌برانگیزی است و شاید درباره نقش سیامک بیشترین بازخورد بين مخاطبان درباره نوع زندگی او است. اینکه هرکس به فراخور برداشت خود از فیلم، زندگی سیامک را تفسیر می‌کند. شما به‌عنوان بازیگر این نقش چگونه او را برای خود تعریف کردید؟
سیامک به لحاظ بازیگری شخصیت سختی بود؛ یک شخصیت چند لایه. خصوصیاتی داشت که تا به حال در کمتر فیلمی شاهد آن بوده‌ایم. بنابراین برای من به‌عنوان کسی که تا به حال تجربه بازیگری نداشم طبعا نقش سختی بود بویژه که حین فیلمبرداری آقای بهزادی اصرار داشتند نقش سیامک بازی نشود (اکت نداشته باشد). اما خوشحالم که در نقشی حاضر شدم که توانسته است مخاطب را به فکر وادارد.
پروسه تبدیل شدن علیرضا آقاخانی به سیامک چقدر زمان برد؟
تقریبا از یک سال و نیم قبل از شروع فیلمبرداری با بهنام بهزادی آشنا شدم و دقیقا بعد از اینکه بحث حضورم در فیلم قطعی شد، آقای بهزادی روز به روز سیامک را بیشتر به من معرفی کرد. طبیعتا برای اینکه به سیامک فیلم «تنها دوبار زندگی می‌کنیم» تبدیل شوم یکسری عادت‌ها را باید از من می‌گرفت؛ فاکتورهایی که با علیرضا بسیار متفاوت بود. مثل نوع حرف زدن من که اغلب تند صحبت می‌کنم، اما سیامک هیچ‌وقت تند حرف نمی‌زند و اصلاً یکی از نقاط قوت شخصیت‌پردازی او دیالوگ‌های کم است. بهزادی من را به جایی رساند که حال و هوای سیامک، من را گرفت. من به جرات می‌توانم بگویم که سیامک را زندگی کردم. اگر به گفته کسانی که این فیلم را می‌بینند، شخصیت سیامک واقعی به نظر می‌رسد به خاطر این است که سیامک «زندگی شد» و نه «بازی». نکته‌ای که برای من بسیار جذاب است، اینکه نه‌تنها مخاطب ایرانی که غیرایرانی‌ها هم با این فیلم و شخصیت‌هایش همذات‌پنداری می‌کنند. این موضوع را به‌واسطه اکران فیلم در چند کشور خارجی درک کردم و احساس می‌کنم دلیل این موضوع این است که سیامک مثل هر آدم دیگری طبیعتا حسرت‌هایی را از زمان گذشته با خود دارد و حالا فرصتی به دست آورده تا آنها را جبران کند و از این لحاظ اصلا برای مخاطب دور از ذهن و بعید نیست.
درباره نحوه کار بهزادی، گفته می‌شود که او فیلمنامه را از ابتدا به شما نداده بود، آیا این بی‌اطلاعی از سرانجام کاراکترها در نقش‌آفرینی بهتر شما موثر بود؟
صددرصد. این روش منحصر به فرد بهنام بهزادی است که بسیار هم فوق‌العاده بود. اگر از همان ابتدا سیامک را به‌طور کامل می‌شناختم نمی‌توانستم به این خوبی با او ارتباط برقرار کنم. اینکه من به‌عنوان بازیگر نمی‌دانستم در انتها چه اتفاقی برای شخصیت‌ها رخ می‌دهد، جذاب بود. هنوز هم به عنوان مخاطب نمی‌توانم بگویم که فیلم روایت یک انسان مرده بود یا خیر. اصلا اینکه هرکس تعبیری از نام «تنها دوبار زندگی می‌کنیم» دارد، زیباست. در کل شیوه خاصی به لحاظ کارگردانی و فیلمنامه‌نویسی در این کار اعمال شد که صددرصد موفق بود.
چقدر با سیامک درگیر بودی؟
من در طول فیلمبرداری این کار کاملا با سیامک عجین شده بودم. سیامک یک دانشجو از طبقه روشنفکر جامعه بود و بعد از بریدن از آن فضا به شغل رانندگی رو می‌آورد؛ شغلی که تنها وسیله ارتباطش با مردم است، راننده‌ای که بسیار تنهاست و این تنهایی خیلی خوب احساس می‌شود. حتی نگاهی که سیامک در یک سکانس به راننده‌ای دارد که با او همراه است، برای من جذاب بود. سیامک شاید خودش را می‌بیند و اگر سیامک در فیلم می‌گوید: «من یه مُرده‌ام» باید تمام حرکاتش شبیه یک مرده می‌شد.
گاهی در بعضی از صحنه‌های فیلم مثل سکانسی که سیامک عکس‌ها و یادگاری‌هایش را در اتاق آتش می‌زند کمتر از حرکت بدن استفاده کرده‌اید، این هم برآمده از همین نکته بود؟
خوشبختانه بعد از گذشت 2 سال از ساخت فیلم حالا بهتر می‌توانم راجع به سیامک قضاوت کنم. نقش من دیالوگ زیادی نداشت. از این جهت که تصور کنیم یک آدم مرده با چهره و صورتش حرف می‌زند کاملا درست است، اما جذابیت داستان در این است که اگر مخاطب از ابتدا با این تصور داستان را دنبال کند که سیامک مرده است در همه طول داستان، برای این تعبیر نشانه‌هایی خواهد یافت و اگر تصور کند که تنها همه‌چیز در ذهن او نقش بسته یا حتی یک رویاست باز هم نشانه‌هایی وجود دارد. اگر فکر می‌کنید سیامک چون مرده است حرکات بدن ندارد تعبیر مناسبی است. اگر راه رفتن من، دقیقا راه رفتن یک مرده بود این یکی از خصوصیات سیامک بود و از ابتدا تا انتها باید این فاکتور حفظ می‌شد. حتی جایی در فیلم گفته می‌شود مگر مرده‌ها غذا می‌خورند. خب اینها دقیقا نشانه‌هایی است که مخاطب را درگیر می‌کند. این فیلم پر از نشانه است، برای تحلیل‌های متفاوت که شاید همه آنها نیز در جای خود درست باشد.
شاید به تعبیری بتوان گفت هنر فیلمنامه بهزادی نشانه‌هایی است که در فیلم به مخاطب کد می‌دهد، مثل سکانسی که سیامک فقط نیمی از مینی‌بوس را می‌شوید و نیم دیگر آن مثل سابق است، این نکته‌های ظریف چقدر برای علیرضا آقاخانی جذاب بود؟
دقیقا همین سکانس برای خود من هم جالب بود یا دقیقا صحنه فرار سیامک با مینی‌بوس از محل قرار. احساس می‌کنم مخاطب لحظه‌ای فکر می‌کند که دلیل فرار سیامک چیست؟ من احساس می‌کنم سیامک دقیقا همانجا احساس می‌کند شاید در جایگاهی نیست که بتواند با شهرزاد ارتباط عاطفی داشه باشد و پا پس می‌کشد. درباره سکانس شسته‌شدن ماشین هم تصور می‌کنم دقیقا مطابق با افکار سیامک است که نیمی از ذهن سیامک افکار مثبتی دارد و پذیرفته است زندگی‌اش رنگ و بوی دیگری پیدا کرده و از طرفی هنوز با حسرت‌های گذشته درگیر است. من بندرت فیلم ایرانی تماشا می‌کنم چون احساس می‌کنم فیلم‌ها آنقدر به یکدیگر شبیهند که براحتی می‌توان انتهای داستان را حدس زد و خوشحالم که «تنها دو بار زندگی می‌کنیم»، عادت‌های معمول سینمای ایران را شکسته است.
بعد از گذشت 2 سال از حضور مقابل دوربین بهنام بهزادی، «تنها دو بار زندگی می‌کنیم» را چطور می‌بینید؟
من بعد از «تنها دو بار زندگی می‌کنیم» برخی از تکنیک‌های بازیگری را یاد گرفتم که شاید در آن زمان چیز زیادی از آنها نمی‌دانستم اما من سیامک را زندگی کردم؛ سیامکی که در روز هزاران بار از کنار آن عبور می‌کنیم. شاید اگر دوباره از من خواسته شود نقش سیامک را بازی کنم این‌بار نپذیرم؛ نه اینکه دوستش نداشته باشم، به این خاطر که نقش بسیار سختی است. 2 سال پیش من شب و روز با او زندگی می‌کردم اما کم‌کم از سیامک فاصله گرفتم و علیرضا شدم. شاید امروز اگر دوباره آن نقش را بازی کنم چیزهایی را به سیامک اضافه کنم که زیبایی نقش را کم کند. اما «تنها دو بار زندگی می‌کنیم» نمونه استاندارد بازی، کارگردانی، فیلمنامه و... بود.
در این فیلم روبه‌روی یک بازیگر قرار گرفتید، بازی زیبای نگار جواهریان بخوبی 2 وجه از شخصیت یک آدم را تصویر کرده بود؛ کودکی و زنانگی‌ای که در فیلم به ضرورت فیلمنامه هر کدام از این خصوصیات پررنگ‌تر می‌شد. شهرزاد «تنها دو بار...» را چطور دیدید؟
شهرزاد شخصیت جالبی دارد. سیامک به نوعی می‌خواهد حسرت‌های گذشته‌اش را جبران کند و ناخودآگاه پای شهرزاد به زندگی سیامک باز می‌شود. به واسطه یک کوله‌پشتی که به‌زعم من در این فیلم یک شخصیت است مثل دیالوگی که شهرزاد می‌گوید «کوله‌پشتی من یه کم شیطونه، شما رو هم اذیت کرده» من به شهرزاد به عنوان شخص نگاه نمی‌کنم، دقیقا شهرزاد یک روش زندگی است. شهرزاد نیمه پر لیوان را می‌بیند. احساس می‌کنم تقابل شهرزاد و سیامک مثل ابر و آفتاب است. ما در «تنها دو بار...» شخصیت‌های متفاوتی داریم مثل ناصر اما نوع نگاه ناصر یک روش نیست. شخصیت شهرزاد را دوست داشتم. شهرزاد نقش تاثیرگذاری روی شخصیت سیامک بود.
دقیقا در سکانس‌های پایانی فیلم این تاثیرگذاری بیشتر نمود پیدا می‌کند، مثل سکانسی که سیامک منتظر تلفن شهرزاد است و احساس می‌کنم سیامک چقدر از سیامک سابق فاصله گرفته است .
دقیقا، سیامک چند بار از نظر حسی تنش پیدا می‌کند. سیامک قبل از حضور شهرزاد به جای کلمه «خوبم» می‌گوید «هستم». در حین همان تماس تلفنی چندین بار شخصیت سیامک به قبل از حضور شهرزاد پرتاب می‌شود اما در نهایت زندگی سیامک رنگ و بوی دیگری
گرفته است.
یکی از ویژگی‌های «تنها دو بار...» و کارگردانی بهنام بهزادی توجه مثال‌زدنی او به جزئیات در فیلم است، مثل سکانس سوار شدن خانم دکتر به مینی‌بوس و بک‌گراند تصویر او که از تاریکی به روشنایی حرکت می‌کند، اما بک‌گراند سیامک تمام مدت تاریک است. این جزئیات چقدر در بازی علیرضا آقاخانی رعایت شد؟
به جرات می‌توانم بگویم که تمام محیط اعم از طراحی صحنه، نور و... به حس سیامک کمک می‌کرد. گاهی بهنام بهزادی به من می‌گفت هر طور که راحت‌تری دیالوگت را بگو اما همیشه به جزئیات رفتار سیامک دقیق بود. دقیقا مثل مثالی که زدید، جزئیات نقش سیامک برای من اهمیت زیادی داشت و همه آنها به تکمیل نقش سیامک کمک کرد.
«تنها دو بار...» تقابل اطمینان بهنام بهزادی به شما و بالعکس است. این موضوع چقدر در پیشنهادهای بعدی بهنام بهزادی به شما برای بازیگری در کارهای بعدی‌اش تاثیرگذار است؟
شاید این بار فکر نکرده قبول کنم (باخنده). من بعد از تنها دو بار زندگی می‌کنیم یک تله‌فیلم با آقای بهزادی کار کردم که چند دلیل داشت؛ اول از همه حضور خود آقای بهزادی در مقام کارگردان بود، بعد هم اینکه شخصیت داستان این تله‌فیلم با سیامک متفاوت بود و «تنها دو بار...» هم هنوز اکران نشده بود. اگر فیلمی برای عموم اکران نشود، انگار ساخته نشده است. خوشبختانه من بار دیگر با آقای بهزادی همراه شدم. دوستی 5 ساله من و آقای بهزادی ما را بیشتر به هم نزدیک کرده است. بهنام بهزادی، هم به‌عنوان یک دوست و هم یک هنرمند برای من قابل اعتماد است. بارها خودش این جمله را گفته که من خواستم بپرم و تو چتربازی بلد نبودی، خودت را به من بستی و پرواز کردی. من حاضرم دوباره پرواز کنم، اگر با گروه بهنام بهزادی باشد.
علیرضا آقاخانی بعد از 2 سال از دیدن کدام‌یک از صحنه‌های «تنها دو بار...» لذت می‌برد؟
من دیالوگ‌های ساده که در عین سادگی بسیار عمیق است را دوست دارم. نحوه روایت فیلم مثال‌زدنی است و این فاکتورها لذت دیدن فیلم را برای من صدچندان می‌کند. نخستین‌بار که فیلم را دیدم فقط می‌خواستم ببینم که نتیجه کار چیست ولی دفعات بعد خود علیرضا آقاخانی فیلم را دید و از نگاه مخاطب با فیلم درگیر شد. در این فیلم براحتی می‌توان خود را به جای شخصیت‌های فیلم تصور کرد و با آنها همراه شد. «تنها دو بار...» برای من در حکم تجربه‌ای تکرارنشدنی است. ارسال نظر
پربیننده