امید حسینی
روز 26 خرداد از قزوین عازم قم بودم که متوجه شدم قرار است راهپیمایی وحدت در تهران برگزار شود. به تهران رفتم و خودم را به میدان ولی‌عصر رساندم. تریبون رسما اعلام می‌کرد و از مردم هم می‌خواست که شعارهای انحرافی ندهند و به کسی توهین نکنند. مردم هم به خاطر رعایت شأن سرمایه‌های نظام دندان روی جگر گذاشتند و
شعار ندادند!
دقت کنید، من از 26 خرداد صحبت می‌کنم یعنی چند روز بعد از انتخابات و بعد از دروغ بزرگ تقلب! روز قبلش هم حامیان میرحسین موسوی در همان خیابان راهپیمایی به اصطلاح سکوت داشتند، اما موقع برگشتن به پایگاه بسیج حمله کردند و از دیوارش بالا رفتند و آنجا را به آتش کشیدند، آن وقت دنیا را پر کردند که به ما تیراندازی شده است! اینجا بود که موسوی دروغگو، بعد از دروغ بزرگ تقلب به دروغ‌های جدیدتری متوسل شد و همه آشوب‌ها را گردن بسیجی‌ها انداخت! و کسی یادش نمی‌آید که هر جنایتی و هر حادثه تلخی که در این چند ماه گذشته اتفاق افتاده، زیر سر آن دروغگوی بزرگ است و باید یقه او را گرفت!
مراسم تمام شد، مردم در مسیر برگشت همچنان در دفاع از نظام و انقلاب و رهبری، شعار می‌دادند. من هم با آنها حرکت کردم. وارد خیابان انقلاب شدیم. از میدان انقلاب رد شدیم و به سمت آزادی رفتیم و خبر نداشتیم که یک مشت آدم وحشی، ببخشید حیوان وحشی، حوالی میدان آزادی منتظر مردم هستند! به آزادی رسیدیم، باران سنگ و شیشه بود که روی سر و صورت مردم می‌بارید. کیفم را روی سرم گذاشتم تا در امان باشم، اما آدم‌هایی را دیدم که بر اثر سنگباران چماق به دستان سبز، زخمی شده بودند. پیرمردی را دیدم که تمام سر و صورتش خونین بود، اما کسی جرات کمک کردن به او را نداشت؛ چرا که همه درحال فرار بودند. سبزهای چماق به دست، به صورت دسته جمعی با چوب و چماق به جان مرد و زن و پیر و جوان افتاده بودند… (فیلمی کوتاه از آن روز گرفتم که 20 یا 30 چماق به دست سبزپوش را نشان می‌دهد که با چوب و چماق بر سر و صورت یک بنده خدا می‌زنند).
نیمه‌های شب به قم رسیدم. به دوستان خبرنگارم در … و … و … زنگ زدم و پرسیدم: «عکسی، تصویری، فیلمی از میدان آزادی دارید؟» عجیب اینجا بود که دوستان خبرنگار ما اصلا از ماجرا خبر نداشتند! خیلی‌ها هم به خاطر ترس از دست دادن دوربین و … جرات تصویربرداری نداشتند.
درد ما این بود که مثل طرف مقابل حرفه‌ای نبودیم! مثل آنها نبودیم که فکر همه چیز را بکنیم. آنها موقع آشوب و بلوا، یک تیم عکاسی را مامور می‌کردند که در پشت صحنه بایستند و فقط عکس و فیلم تهیه کنند. از جنایات ماموران رژیم مدرک جمع کنند، از بسیجیان قاتل و جنایتکار عکس و فیلم تهیه کنند و بعد هم، این تصاویر را به شبکه‌های خبری دنیا بفرستند و مثلا آبروی ما را ببرند!
آن وقت ما از دوستان خود و از مسؤولان مملکت خواهش می‌کردیم که به جان هر کسی که دوست دارید، لااقل یک عکس، فقط یک عکس از زخمی‌ها و مجروحانی که همین الان در بیمارستان خوابیده‌اند به ما بدهید تا این دروغگویان را رسوا کنیم. لااقل اجازه بدهید ما از زخمی‌های داخل بیمارستان عکس بگیریم، چون با چشم خود بدن‌های خونین و زخمی دوستان خود را می‌دیدیم که در بیمارستان و راهروهای بیمارستان افتاده بودند، اما اجازه عکسبرداری نداشتیم! چون دوربین را از ما می‌گرفتند! اعتراض می‌کردیم و جواب می‌شنیدیم که فعلا مصلحت نیست! می‌گفتند این عکس‌ها فضا را متشنج‌تر می‌کند و خون مردم و بسیجی‌ها را به جوش می‌آورد. آن وقت دیگر نمی‌شود جلوی عکس‌العمل آنها را گرفت!
من البته این دلایل مصلحتی و مسخره را هرگز قبول نداشته و ندارم. حرف من این بود که باید جواب دروغگوها را با همان شیوه خودشان داد. باید جواب آن موسوی متوهم و دروغگو و آن کروبی مفلوک و از کار افتاده را محکم داد. حرف من این بود که وقتی می‌بینید آن موسوی دروغگو همه آتش‌زدن‌ها و جنایات را به بسیجی‌ها نسبت می‌دهد، فیلم جنایات حامیانش را پخش کنید. وقتی کروبی از خدا بی‌خبر، نظام را متهم می‌کند و مدعی تجاوز می‌شود، دروغش را افشا کنید تا امروز از ما طلبکار نشود، اما دریغ...
دریغ که امروز کار به جایی رسیده است که جنایتکاران روز عاشورا هم مردم خداجو می‌شوند! نتیجه این شده است که موسوی متوهم، تنها با دیدن یک عکس از جوانمردی حامیانش می‌گوید که بله «مردم خداجو، مانع ضرب و شتم ماموران شدند!» اما به مغزش زحمت نمی‌دهد که بیندیشد پس آن ماموران توسط چه کسانی کتک خوردند؟ این همه آتش‌سوزی توسط چه کسانی صورت گرفت؟ لابد مثل همیشه جواب می‌دهد توسط خود رژیم!
فیلمی را که 2 روز پیش در وبلاگم گذاشتم، تنها نمونه کوچکی از وحشیگری این جماعت مزدور بود. قبل از آن خیلی با خودم کلنجار رفتم، حقیقتا قصد انتشارش را نداشتم، اما وقتی مظلومیت بسیجی‌ها را دیدم که ناجوانمردانه هم کتک می‌خورند و هم انواع و اقسام اهانت‌ها را تحمل می‌کنند، وقتی مفت‌خورهایی را دیدم که قلبشان از خوردن مال حرام سنگین شده و قدرت درک واقعیات را ندارند، وقتی کری و کوری موسوی و کروبی را دیدم که رسما همه واقعیات را دارند برعکس نشان می‌دهند و اراذل و اوباش را مردم خداجو می‌نامند، تصمیمم را گرفتم و فیلم این جنایت وحشیانه را در وبلاگم منتشر کردم و مسؤولیت همه عواقب آن را هم به گردن گرفتم. فیلم‌های دیگری هم از ادب و شعور این جماعت متمدن دارم که به مرور زمان منتشر می‌کنم.
* وبلاگ آهستان
توضیحی بر فیلم برهنه کردن...
امید حسینی
روز 26 خرداد از قزوین عازم قم بودم که متوجه شدم قرار است راهپیمایی وحدت در تهران برگزار شود. به تهران رفتم و خودم را به میدان ولی‌عصر رساندم. تریبون رسما اعلام می‌کرد و از مردم هم می‌خواست که شعارهای انحرافی ندهند و به کسی توهین نکنند. مردم هم به خاطر رعایت شأن سرمایه‌های نظام دندان روی جگر گذاشتند و
شعار ندادند!
دقت کنید، من از 26 خرداد صحبت می‌کنم یعنی چند روز بعد از انتخابات و بعد از دروغ بزرگ تقلب! روز قبلش هم حامیان میرحسین موسوی در همان خیابان راهپیمایی به اصطلاح سکوت داشتند، اما موقع برگشتن به پایگاه بسیج حمله کردند و از دیوارش بالا رفتند و آنجا را به آتش کشیدند، آن وقت دنیا را پر کردند که به ما تیراندازی شده است! اینجا بود که موسوی دروغگو، بعد از دروغ بزرگ تقلب به دروغ‌های جدیدتری متوسل شد و همه آشوب‌ها را گردن بسیجی‌ها انداخت! و کسی یادش نمی‌آید که هر جنایتی و هر حادثه تلخی که در این چند ماه گذشته اتفاق افتاده، زیر سر آن دروغگوی بزرگ است و باید یقه او را گرفت!
مراسم تمام شد، مردم در مسیر برگشت همچنان در دفاع از نظام و انقلاب و رهبری، شعار می‌دادند. من هم با آنها حرکت کردم. وارد خیابان انقلاب شدیم. از میدان انقلاب رد شدیم و به سمت آزادی رفتیم و خبر نداشتیم که یک مشت آدم وحشی، ببخشید حیوان وحشی، حوالی میدان آزادی منتظر مردم هستند! به آزادی رسیدیم، باران سنگ و شیشه بود که روی سر و صورت مردم می‌بارید. کیفم را روی سرم گذاشتم تا در امان باشم، اما آدم‌هایی را دیدم که بر اثر سنگباران چماق به دستان سبز، زخمی شده بودند. پیرمردی را دیدم که تمام سر و صورتش خونین بود، اما کسی جرات کمک کردن به او را نداشت؛ چرا که همه درحال فرار بودند. سبزهای چماق به دست، به صورت دسته جمعی با چوب و چماق به جان مرد و زن و پیر و جوان افتاده بودند… (فیلمی کوتاه از آن روز گرفتم که 20 یا 30 چماق به دست سبزپوش را نشان می‌دهد که با چوب و چماق بر سر و صورت یک بنده خدا می‌زنند).
نیمه‌های شب به قم رسیدم. به دوستان خبرنگارم در … و … و … زنگ زدم و پرسیدم: «عکسی، تصویری، فیلمی از میدان آزادی دارید؟» عجیب اینجا بود که دوستان خبرنگار ما اصلا از ماجرا خبر نداشتند! خیلی‌ها هم به خاطر ترس از دست دادن دوربین و … جرات تصویربرداری نداشتند.
درد ما این بود که مثل طرف مقابل حرفه‌ای نبودیم! مثل آنها نبودیم که فکر همه چیز را بکنیم. آنها موقع آشوب و بلوا، یک تیم عکاسی را مامور می‌کردند که در پشت صحنه بایستند و فقط عکس و فیلم تهیه کنند. از جنایات ماموران رژیم مدرک جمع کنند، از بسیجیان قاتل و جنایتکار عکس و فیلم تهیه کنند و بعد هم، این تصاویر را به شبکه‌های خبری دنیا بفرستند و مثلا آبروی ما را ببرند!
آن وقت ما از دوستان خود و از مسؤولان مملکت خواهش می‌کردیم که به جان هر کسی که دوست دارید، لااقل یک عکس، فقط یک عکس از زخمی‌ها و مجروحانی که همین الان در بیمارستان خوابیده‌اند به ما بدهید تا این دروغگویان را رسوا کنیم. لااقل اجازه بدهید ما از زخمی‌های داخل بیمارستان عکس بگیریم، چون با چشم خود بدن‌های خونین و زخمی دوستان خود را می‌دیدیم که در بیمارستان و راهروهای بیمارستان افتاده بودند، اما اجازه عکسبرداری نداشتیم! چون دوربین را از ما می‌گرفتند! اعتراض می‌کردیم و جواب می‌شنیدیم که فعلا مصلحت نیست! می‌گفتند این عکس‌ها فضا را متشنج‌تر می‌کند و خون مردم و بسیجی‌ها را به جوش می‌آورد. آن وقت دیگر نمی‌شود جلوی عکس‌العمل آنها را گرفت!
من البته این دلایل مصلحتی و مسخره را هرگز قبول نداشته و ندارم. حرف من این بود که باید جواب دروغگوها را با همان شیوه خودشان داد. باید جواب آن موسوی متوهم و دروغگو و آن کروبی مفلوک و از کار افتاده را محکم داد. حرف من این بود که وقتی می‌بینید آن موسوی دروغگو همه آتش‌زدن‌ها و جنایات را به بسیجی‌ها نسبت می‌دهد، فیلم جنایات حامیانش را پخش کنید. وقتی کروبی از خدا بی‌خبر، نظام را متهم می‌کند و مدعی تجاوز می‌شود، دروغش را افشا کنید تا امروز از ما طلبکار نشود، اما دریغ...
دریغ که امروز کار به جایی رسیده است که جنایتکاران روز عاشورا هم مردم خداجو می‌شوند! نتیجه این شده است که موسوی متوهم، تنها با دیدن یک عکس از جوانمردی حامیانش می‌گوید که بله «مردم خداجو، مانع ضرب و شتم ماموران شدند!» اما به مغزش زحمت نمی‌دهد که بیندیشد پس آن ماموران توسط چه کسانی کتک خوردند؟ این همه آتش‌سوزی توسط چه کسانی صورت گرفت؟ لابد مثل همیشه جواب می‌دهد توسط خود رژیم!
فیلمی را که 2 روز پیش در وبلاگم گذاشتم، تنها نمونه کوچکی از وحشیگری این جماعت مزدور بود. قبل از آن خیلی با خودم کلنجار رفتم، حقیقتا قصد انتشارش را نداشتم، اما وقتی مظلومیت بسیجی‌ها را دیدم که ناجوانمردانه هم کتک می‌خورند و هم انواع و اقسام اهانت‌ها را تحمل می‌کنند، وقتی مفت‌خورهایی را دیدم که قلبشان از خوردن مال حرام سنگین شده و قدرت درک واقعیات را ندارند، وقتی کری و کوری موسوی و کروبی را دیدم که رسما همه واقعیات را دارند برعکس نشان می‌دهند و اراذل و اوباش را مردم خداجو می‌نامند، تصمیمم را گرفتم و فیلم این جنایت وحشیانه را در وبلاگم منتشر کردم و مسؤولیت همه عواقب آن را هم به گردن گرفتم. فیلم‌های دیگری هم از ادب و شعور این جماعت متمدن دارم که به مرور زمان منتشر می‌کنم.
* وبلاگ آهستان
ارسال نظر
پربیننده