عبدالباری عطوان*: سفر ژنرال عبدالفتاح السیسی، وزیر دفاع مصر در راس یک هیات عالیرتبه به روسیه، خشم واشنگتن را برانگیخته و به برافروخته‌شدن جنگ سرد بین 2 قدرت بزرگ منجر شده است؛ جنگی که در زمان مصر جمال عبدالناصر و قبل از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی سابق نیز وجود داشته و بخش عمده تحولات منطقه بود. ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهوری روسیه انگشت روی حساس‌ترین رگ آمریکا گذاشت و به میهمان مصری خود گفت: می‌دانم که شما تصمیم به شرکت در انتخابات ریاست‌جمهوری مصر گرفته‌اید، این یک تصمیم مسؤولانه است که از سوی ملت مصر بر دوش شما گذاشته شده است. من به نمایندگی از خودم و ملت روسیه برای شما آرزوی موفقیت می‌کنم. این در چارچوب تعارفات و شکستن یخ روابط بین این دو شخصیت سیاسی که برای اولین بار ملاقات کردند، یک سخن عادی است اما در این میان خشم آمریکا از این اظهارات، غیرعادی است؛ جایی که ماری هارف، سخنگوی وزارت خارجه آمریکا گفت: انتخاب رئیس‌جمهور مصر به ملت این کشور بازمی‌گردد و به هیچ شخص دیگری در خارج از مصر مربوط نمی‌شود. این سخن بسیار زیبایی است و ما با تمام حرف‌های هارف در این موضوع موافقیم اما آیا حق ما نیست که این نکته را به یاد وی و رئیس وی و دولت آمریکا بیندازیم که این آمریکاست که کمترین توجه را به مفاد این اظهارات می‌کند و کمتر از کشورهای دیگر این اصل را رعایت می‌کند. از سوی دیگر چه کسی گفته رئیس‌جمهور روسیه، رئیس‌جمهور مصر را تعیین می‌کند؟ اگر این ملت‌ها هستند که باید حکام خود را انتخاب کنند، پس چرا آمریکا در عراق مداخله کرد و هزاران هواپیما، بمب‌افکن و نیروی نظامی برای براندازی صدام، رئیس‌جمهوری معدوم عراق به این کشور روانه و آن را 10 سال اشغال کرد؟ چرا آمریکا در لیبی دخالت کرد و معمر القذافی، رئیس‌جمهور این کشور را سرنگون کرد و آن را به کشوری شکست خورده همراه با هرج و مرج و ناآرامی و نیز حضور گسترده شبه‌نظامیان تبدیل کرد؟ آمریکا حتی به تغییر نظام سابق این کشور با توسل به زور اکتفا نکرد بلکه یک میلیون نفر از مردم این کشور را به قتل رساند و بذر جنگ فرقه‌ای و طایفه‌ای را در آن پاشید و آن را از یک کشور امن و باثبات به کشوری شکست خورده تبدیل کرد که دستخوش حاکمیت محلی و طایفه‌ای قرار گرفته و از فاسدترین کشورهای جهان محسوب می‌شود. ما نه آمریکا، نه روسیه و نه هیچ قدرت جهانی دیگری را که بخواهد رئیس‌جمهورمان را انتخاب کند، نمی‌خواهیم. این ماموریت ملت ماست که از طریق یک انتخابات سالم و شفاف و با نظارت بین‌المللی و مشارکت تمام طیف‌های سیاسی و مردمی این کشور و دور از سیاست سرکوب و انزوای جریان‌های سیاسی انجام می‌شود. ما اظهارات مسؤولان و سخنگویان آمریکا درباره دموکراسی را نمی‌خواهیم، این کشور خود همچنان از دیکتاتورهای فاسد در منطقه عربی حمایت و تلاش می‌کندئ اسرائیل را به عنوان یک دولت نژادپرست یهودی به دیگران تحمیل کرده و آنها را به تسلیم در برابر اسرائیل و به رسمیت شناختن آن وادارد. این سخن من دال بر دفاع از السیسی و نیز پیروزی پوتین در برابر هجمه‌های آمریکا نیست بلکه رسوا کردن معیارهای دوگانه آمریکا را هدف قرار داده است که از 50 سال قبل با آن مواجه هستیم و از آن رنج می‌بریم. خشم آمریکا از این اظهارات پوتین از روی علاقه به ملت و دولت مصر نیست بلکه به علت نگرانی از خروج مصر از قفس آمریکا و اسرائیل از طریق گذرگاه روسیه است. آمریکا از زمان امضای توافقنامه کمپ دیوید تاکنون بیش از 50 میلیارد دلار در موسسات نظامی مصر سرمایه‌گذاری کرده تا این توافقنامه را تثبیت کند و مصر را به احترام و حمایت از اسرائیل و سیاست‌های تجاوزطلبانه و اشغالگرایانه این رژیم علیه کشورهای عربی وادار کند. من نمی‌خواهم معامله سلاح مصر با جمهوری چک در زمان جمال عبدالناصر، رئیس‌جمهوری سابق مصر بعد از انقلاب نظامیان در این کشور در سال 1952 که نقطه تحول تاریخی برای خروج مصر از اردوگاه وابستگی به غرب بود، با معامله تسلیحاتی 3 میلیارد دلاری که السیسی با حمایت‌های امارات و عربستان امضا کرد، مقایسه کنم زیرا ما هنوز درباره میزان جدیت این گام السیسی اطمینانی حاصل نکرده‌ایم و نمی‌دانیم این اقدام یک مانور تاکتیکی است یا یک تحول راهبردی که ممکن است در آینده به سیاست‌های آشکار و قاطع این کشور بویژه درباره معاهده کمپ دیوید و پیامدهای فاجعه‌بار آن بر امت عربی تبدیل شود. ما همچنین با کاندیداتوری عبدالفتاح السیسی در انتخابات ریاست‌جمهوری مصر مخالف هستیم؛ زیرا برای مصر دولتی غیرنظامی و مدنی را می‌خواهیم، نه دولتی نظامی. ما می‌خواهیم ارتش در پادگان‌ها بماند و از سیاست دوری کند. ما می‌خواهیم مصر به عنوان دولتی قوی و با تمامیت ارضی مستقل و استقلال در تصمیم‌گیری‌ها و با کرامت ملی به آغوش امت عربی بازگردد و این امر تنها با انجام برخی مسائل بنیادین میسر است، اولین این اقدامات سازش ملی و انتخابات آزاد و سالم و رهایی از قید و بند معاهداتی نظیر کمپ‌دیوید است که سیطره بر مصر را حاکم کرده است. همچنان‌که زندان‌های مصر خالی شوند و تمام انواع سرکوب‌ها و حاکمیت یک دیدگاه واحد در این کشور کنار گذاشته شود.