قهرمان من سفارشی است!

چیستا یثربی قهرمان داستان من سفارشی است، زندگی او را برایم گفته‌اند و از من خواسته‌اند که قصه‌ای درباره او بنویسم. قرار است قهرمان من عاشق باشد، به دنبال شهرت و ثروت باشد و برای همین تلاش کند... به همین دلیل قهرمان من در یک روز دی‌ماه سرد سوار اتوبوس می‌شود تا به مهد شهرت و ثروت بیاید؛ تهران... اتوبوس اردبیل – تهران حالا قهرمان من سوار اتوبوس اردبیل به مقصد تهران است، از خوشحالی در پوستش نمی‌گنجد، بلیت اتوبوس را براحتی به دست آورده است و ساک کوچکش روی زانوانش است، این ساک از جانش برایش عزیزتر است، چون طرح اختراع جدیدی است که می‌خواهد در تهران به ثبت برساند، سرش را به پنجره اتوبوس تکیه داده و به دختر مورد علاقه‌اش فکر می‌کند؛ به همان دخترک چشم‌عسلی همسایه که قرار است یک روز همسرش شود. قهرمان من عاشق است و خواب می‌بیند که ازدواج کرده و به خانه می‌آید و آن دخترک چشم‌عسلی با ابروانی به رنگ گندم، در را به روی او باز می‌کند و مرد جوان با خوشحالی، ورقه ثبت و خرید اختراع خود را به او نشان می‌دهد و دخترک فریادی از شادی می‌کشد... اتوبوس اردبیل- تهران، یک ساعت بعد سرنوشت قهرمان مرا پیش‌خرید کرده‌اند، من نمی‌توانم داستان او را به دلخواه خودم به پایان ببرم، آخر قهرمان من سفارشی است، هنوز دارد خواب می‌بیند، خواب می‌بیند که دستش را چند بار سوزانده و از بوی زباله، همسایه‌ها از او شکایت کرده‌اند. دهانش را با ماسکی بسته است و باز هم با اسیدهای اختراع خودش مشغول بازیافت زباله‌هاست؛ بالاخره دستگاهی را طراحی می‌کند که در آن اسید مخصوص، زباله را به یک پلاستیک‌ ارزان‌قیمت تبدیل می‌کند. او شاد است و دختر مورد علاقه‌اش پشت پنجره خانه همسایه بزرگ می‌شود و این اختراع، جوان را به همسر آینده‌اش نزدیک‌تر می‌کند. خواب می‌بیند که در تهران اختراع او را به قیمت مناسب خریده‌اند و عکس او را در همه روزنامه‌ها چاپ کرده‌اند، خواب می‌بیند که دخترک چشم‌عسلی عکس جوانک را در روزنامه، به همه اقوامش نشان می‌دهد، خواب می‌بیند که مشهور و ثروتمند شده و اتوبوس اردبیل- تهران او را به آرزویش می‌رساند. من نمی‌توانم سرنوشت قهرمانم را عوض کنم حتی وقتی که خواب می‌بیند که بیدار شده است... او عاشق است و می‌خواهد اسم فرزند اولش را گندم بگذارد. اتوبوس اردبیل – تهران، 3 ساعت بعد نه من و نه شما و نه هیچ‌کس دیگر نمی‌توانیم قهرمان قصه مرا از خواب بیدار کنیم، او هرگز بیدار نمی‌شود و هرگز تهران را نمی‌بیند، گفتم که... سرنوشت او را از پیش به من داده‌اند. در میان راه، یکی از مسافران به او و چند نفر دیگر چای تعارف می‌کند و قهرمان من از مهربانی مردم خوشحال می‌شود و چای را یک‌نفس می‌نوشد و دوباره به خواب دخترک چشم‌عسلی می‌رود، قهرمان من دیگر بیدار نمی‌شود، صبح فردا تمام روزنامه‌ها ماجرا را نوشته‌اند: «در اتوبوس اردبیل – تهران، یک سارق همه را با چای سمی، مسموم کرد و اموالشان را ربود، حال 3 نفر از مسمومان این حادثه وخیم است و یک نفر از آنها به کما رفته است؛ جوانی که از اردبیل به تهران می‌آمد تا اختراعش را ثبت کند...».