جعفر کاشانی: زمانی که به‌عنوان رئیس سازمان فوتبال یا عضو هیات مدیره باشگاه پرسپولیس فعالیت می‌کردم، بارها از ایجاد «رفورم فرهنگی» حرف زدم؛ اما هیچ‌کس از من نپرسید مگر در پرسپولیس و استقلال یا فوتبال ایران مشکلی فرهنگی وجود دارد که به ایجاد رفورم فرهنگی تاکید دارید. آیا نباید وقتی تا این حد از حاشیه‌ها و بلند شدن یا خوابیدن یک فوتبالیست حرف زده می‌شود، به اندازه 5 درصد هم به مسائل و معضلات فرهنگی این تیم‌ها پرداخته شود؟! هنوز هم معتقدم پرسپولیس، استقلال و بسیاری از باشگاه‌های ایرانی فقط تیم فوتبال هستند و نه باشگاه. واقعا چرا برای این تیم‌ها از واژه «باشگاه» استفاده می‌شود. وقتی پرسپولیس و استقلال زمین تمرین هم ندارند، می‌توان به آنها گفت باشگاه؟! آدم به عنوان یک فوتبالیست یا مدیر سابق پرسپولیس، دلش می‌سوزد؛ احساس می‌کند اگر حقایق را نگوید، خیانت کرده است. در این سال‌ها کشورهایی مثل ترکیه و ژاپن از طریق ورزش چه کردند و ما چه کرده‌ایم؟! چرا از نخبه‌های ورزشی استفاده نمی‌شود؟! چرا همیشه به نیمه خالی لیوان نگاه می‌کنیم؟! چرا مدیران ورزش کشور این همه تغییر می‌کنند. آیا توقع داریم آنها در کوتاه مدت معجزه کنند؟! چرا اسیر خود‌بزرگ‌نمایی‌ها شده‌ایم و منیت ها، ورزش فوتبال ما را گرفتار خودش کرده است.چرا فوتبال ما به محله برو،بیا تبدیل شده و از مدیر گرفته تا مربیان هیچ کس از ثبات لازم برخوردار نیست. آیا وقت آن نرسیده که خصوصی سازی باشگاه‌های دولتی را از شعار به عمل تبدیل کرده و خون تازه‌ای به رگ‌های این فوتبال بیمار تزریق کنیم. چرا بودجه دولت باید اینگونه هدر برود؟! چرا با حل مشکل حق پخش تلویزیونی، تبلیغات دور زمین و اعطای وام‌های کلان به باشگاه‌ها، زمینه ورود صحیح بخش خصوصی را فراهم نمی‌کنیم.چرا کاری می‌کنیم که معدود باشگاه‌های خصوصی هم به جای باشگاهداری اسیر تیمداری شوند؟! ما از کدام فوتبال صحبت می‌کنیم؟! از فوتبالی که پرسپولیس و استقلال‌آن سال‌هاست یک زمین تمرین ندارند.از کدام فوتبال حرف می‌زنیم؟! فوتبالی که بسیاری از بازیکنان آن در حد تیم‌های بزرگی مثل پرسپولیس و استقلال نیستند و پول‌های کلان و بی‌حساب و کتاب آن را اسیر خود کرده است. کی می‌خواهیم به خودمان بیاییم و حقایق را آنطوری که هست بپذیریم.چرا پرسپولیس، که تاکید می‌کنم به معنای واقعی یک تیم است نه باشگاه، نباید هیات مدیره داشته باشد؟!
چرا تیمی مثل پرسپولیس تا این حد باید اسیر بحران‌های متعدد شود یا استقلال همواره آبستن حوادث باشد. چرا مشکلات این 2 تیم به شکل ریشه‌ای حل نمی‌شود؟! سال‌هاست می‌گوییم سهام پرسپولیس و استقلال به مردم واگذار شده و سایر تیم‌های دولتی به بخش خصوصی واگذار می‌شوند. بیایید یک بار هم که شده این تصمیم اصولی و درست را شجاعانه عملی کنیم و بعد ببینیم که فوتبال ما چگونه احیا می‌شود. نگران چه چیزی هستیم؟
فوتبال «رفورم فرهنگی» می‌خواهد
جعفر کاشانی: زمانی که به‌عنوان رئیس سازمان فوتبال یا عضو هیات مدیره باشگاه پرسپولیس فعالیت می‌کردم، بارها از ایجاد «رفورم فرهنگی» حرف زدم؛ اما هیچ‌کس از من نپرسید مگر در پرسپولیس و استقلال یا فوتبال ایران مشکلی فرهنگی وجود دارد که به ایجاد رفورم فرهنگی تاکید دارید. آیا نباید وقتی تا این حد از حاشیه‌ها و بلند شدن یا خوابیدن یک فوتبالیست حرف زده می‌شود، به اندازه 5 درصد هم به مسائل و معضلات فرهنگی این تیم‌ها پرداخته شود؟! هنوز هم معتقدم پرسپولیس، استقلال و بسیاری از باشگاه‌های ایرانی فقط تیم فوتبال هستند و نه باشگاه. واقعا چرا برای این تیم‌ها از واژه «باشگاه» استفاده می‌شود. وقتی پرسپولیس و استقلال زمین تمرین هم ندارند، می‌توان به آنها گفت باشگاه؟! آدم به عنوان یک فوتبالیست یا مدیر سابق پرسپولیس، دلش می‌سوزد؛ احساس می‌کند اگر حقایق را نگوید، خیانت کرده است. در این سال‌ها کشورهایی مثل ترکیه و ژاپن از طریق ورزش چه کردند و ما چه کرده‌ایم؟! چرا از نخبه‌های ورزشی استفاده نمی‌شود؟! چرا همیشه به نیمه خالی لیوان نگاه می‌کنیم؟! چرا مدیران ورزش کشور این همه تغییر می‌کنند. آیا توقع داریم آنها در کوتاه مدت معجزه کنند؟! چرا اسیر خود‌بزرگ‌نمایی‌ها شده‌ایم و منیت ها، ورزش فوتبال ما را گرفتار خودش کرده است.چرا فوتبال ما به محله برو،بیا تبدیل شده و از مدیر گرفته تا مربیان هیچ کس از ثبات لازم برخوردار نیست. آیا وقت آن نرسیده که خصوصی سازی باشگاه‌های دولتی را از شعار به عمل تبدیل کرده و خون تازه‌ای به رگ‌های این فوتبال بیمار تزریق کنیم. چرا بودجه دولت باید اینگونه هدر برود؟! چرا با حل مشکل حق پخش تلویزیونی، تبلیغات دور زمین و اعطای وام‌های کلان به باشگاه‌ها، زمینه ورود صحیح بخش خصوصی را فراهم نمی‌کنیم.چرا کاری می‌کنیم که معدود باشگاه‌های خصوصی هم به جای باشگاهداری اسیر تیمداری شوند؟! ما از کدام فوتبال صحبت می‌کنیم؟! از فوتبالی که پرسپولیس و استقلال‌آن سال‌هاست یک زمین تمرین ندارند.از کدام فوتبال حرف می‌زنیم؟! فوتبالی که بسیاری از بازیکنان آن در حد تیم‌های بزرگی مثل پرسپولیس و استقلال نیستند و پول‌های کلان و بی‌حساب و کتاب آن را اسیر خود کرده است. کی می‌خواهیم به خودمان بیاییم و حقایق را آنطوری که هست بپذیریم.چرا پرسپولیس، که تاکید می‌کنم به معنای واقعی یک تیم است نه باشگاه، نباید هیات مدیره داشته باشد؟!
چرا تیمی مثل پرسپولیس تا این حد باید اسیر بحران‌های متعدد شود یا استقلال همواره آبستن حوادث باشد. چرا مشکلات این 2 تیم به شکل ریشه‌ای حل نمی‌شود؟! سال‌هاست می‌گوییم سهام پرسپولیس و استقلال به مردم واگذار شده و سایر تیم‌های دولتی به بخش خصوصی واگذار می‌شوند. بیایید یک بار هم که شده این تصمیم اصولی و درست را شجاعانه عملی کنیم و بعد ببینیم که فوتبال ما چگونه احیا می‌شود. نگران چه چیزی هستیم؟
ارسال نظر
پربیننده