فیل بال
چه زیباست که بازیکنی ناگهان پا به عرصه بگذارد و در لیگ نورافشانی کند، آن هم به شکلی غیرمنتظره و در جایی پیش‌بینی نشده. لازم نیست بگویم سانتاندر یا منطقه کانتابریا هرگز بازیکنی در چنین سطحی نپرورانده بود. درست زمانی که حال و هوای سقوط ورزشگاه «ال ساردنیرو» را فراگرفته بود ناگاه اشک‌ها جای خود را به لبخندهایی دادند که کودکی تازه به دنیا آمده با خود به این خانه ارمغان می‌آورد. اصلا بگذارید قضیه را خیلی احساسی نکنیم. فقط کافیست چند دقیقه‌ای از فیلم‌های مربوط به «سرخیو کانالس» را روی اینترنت تماشا کنید و خودتان به این نتیجه برسید که این مکاشفه‌ای بی‌ربط نیست. آن وقت این فرصت پیش می‌آید که دوباره روی بازیکنی دقیق شویم که حضورش هنوز آنقدر بکر است که به درستی بحث نشده آیا او امکان رسیدن به اوج را دارد یا نه؟ در عوض آنچه از ماه سپتامبر (آغاز لالیگا) تاکنون درباره‌اش صحبت شد بیشتر به ستاره‌های دیگر لالیگا مربوط بوده. همه می‌گویند او هم یکی از کاکاها، ابراهیموویچ‌ها، ژاوی‌ها یا رونالدوهایمان است و گرچه این مقایسه اشتیاق‌برانگیز است ولی هرگز حق مطلب را درباره حضور پسری نورسیده بر فرش سبز مختص ستاره‌ها ادا نمی‌کند، در تیمی که به نظر می‌رسید در سراشیبی سقوط تقلا می‌کند. کانالس این آخر هفته (شنبه) هم گلزنی کرد تا تیمش به تساوی خانگی
یک ـ یک مقابل وایادولید دست یابد که اگرچه نتیجه‌ای ناامیدکننده بود اما او دوباره گلی ممتاز به ثمر رساند که از غنای تکنیکی‌اش مشحون بود و آمیخته با جاه‌طلبی، بویژه که توسط پای راست ضعیف‌ترش به ثمر رسید. انگار هیچ‌یک از گل‌های او قرار نیست گل‌های عادی باشند ولی به هر حال روزی گلزنی برای او عادی خواهد شد. شاید بدبین‌ها بگویند اینها هم بخشی از افسانه‌بافی ما هستند و کانالس هنوز چیزی را ثابت نکرده و تازه ماهیت غیرعادی گل‌های او نقابی است بر این حقیقت که سطح عمومی بازی‌اش هنوز خیلی با آمال و آرزوها فاصله دارد. توجیه خوبی است ولی بی‌فایده. دست‌کم این پسر، من یکی را که سر وجد آورده. 5 گل تنها در 6 مسابقه! سرخیو کانالس فقط 18 سالش است و اگر همینطور ادامه دهد بعید نیست حتی برای خودش یک والکات شود و هر دویشان را به جام‌جهانی ببرند، هم برای تجربه‌اندوزی و هم به‌عنوان مهره‌ای شگفتی‌ساز. البته شاید این اتفاق برای کانالس روی ندهد چون یک روزنامه‌نگار اسپانیایی فردای آخرین روز گلزنی او (صبح یکشنبه) مقاله‌ای در مارکا نوشت مبنی بر اینکه این بندر شمالی اسپانیا (سانتاندر) اکراهی سنتی نسبت به حمایت از ستاره‌های جوانش در سنین خیلی پایین دارد. یعنی حرف سانتاندری‌ها این است که محصولات فوتبالشان وقتی به اندازه کافی می‌رسند که به قدر کافی رشد کرده باشند. این درست ولی شاید هم به خاطر این باشد که آنها از نظر فیزیکی به بلوغ زودرس نمی‌رسند و به همین خاطر هم هست که کانالس تا اینجای فصل به صورت یک خط در میان مورد استفاده قرار گرفته. ممکن است تغییر باشگاه برایش هنوز زود باشد ولی به هر حال او حالا بخشی از ویترین نقل و انتقالات زمستانی است و سوژه بسیاری از باشگاه‌ها، از میلان گرفته تا منچستریونایتد. کانالس نخستین بازی رسمی‌اش را فصل قبل انجام داد، در روزهایی که بهترین بازیکن اسپانیا در جریان قهرمانی رقابت‌های زیر 17 سال اروپا بود و این امید آفرینی برایش 6 بازی در لالیگا به ارمغان آورد.
این فصل تا وقتی خوان کارلوس ماندیا روی نیمکت می‌نشست فقط 2 بازی به او رسید اما سرمربی جدید «میگل آنخل پورتوگال» با سخاوت بیشتری به او فرصت خودنمایی داد. این پارادوکس (تناقض) ابدی فوتبال جوانان است. خیلی زود به آنها پروبال بدهی، پروبالشان زیر آفتاب می‌سوزد و اگر قدم به قدم به آنها شهامت بدهی، هرگز با سن کمشان به این استمرار تن نمی‌دهند تا واقعا متوجه شوند هفته به هفته چه نیازهایی (برای رشد کردن) دارند.
کانالس به جوانی‌های جولن گررو شباهت برده است. بازیکن آتلتیک بیلبائو که در دهه90 روی هر پوستری در هرگونه تبلیغاتی و در فهرست دلخواه هر مربی او را مشاهده می‌کردیم. او بسیار خوش‌قیافه بود و تعداد روزافزونی از پسربچه‌های 15 تا 17 ساله در سرزمین باسک را به افتخار او جولن صدا می‌کردند. حالا شاید ظرف چند سال آینده در کانتابریا (ایالت همجوار باسک) یا در هر جای دیگری که کانالس برای ادامه فوتبالش انتخاب می‌کند، موجی از پسر بچه‌هایی که سرخیو نامیده می‌شوند سربرآورند. اما تفاوت‌های آشکاری میان مدل او با گررو به چشم می‌خورد. در ابتدا گررو با اینکه مثل کانالس اولین بازی رسمی‌اش را در 18 سالگی تجربه کرد اما در همان فصل اول در 37 مسابقه برای بیلبائو به میدان رفت اما کانالس فقط در 6مسابقه. همچنین گررو از فصل دوم ملی‌پوش شد که حتی نزدیک بود ظرف یک سال مسافر جام جهانی آمریکای 94 هم بشود. گررو اساس بازی‌اش را بر سرعت و سختکوشی بی‌نظیرش قرار داده بود ولی هرگز تکنیک خدادادی کانالس را نداشت. تا اواخر دهه 90، ستاره او رو به افول گذاشت (که حتی در این راه به‌خاطر مسائل اخلاقی یک نیم فصل فوتبال حرفه‌ای را رها کرد) و سرانجام در سال 2006 کفش‌ها را آویخت، بدون آنکه حتی یک دقیقه در یکی از 4 جام جهانی دوران حرفه‌ای‌اش بازی کرده باشد. خلاصه! او هرگز آن بازیکنی نشد که نشان می‌داد. در 1998 که نقش انکارناشدنی در قرار گرفتن آتلتیک‌بیلبائو در کورس قهرمانی لالیگا ایفا کرد، پیشنهادهای بسیار وسوسه‌انگیزی از رئال‌مادرید و میلان دریافت کرد ولی در عوض او به قرارداد12 ساله‌ای که از اواسط دهه 90 با باشگاه باسکی امضا کرده بود، وفادار ماند، قراردادی که نه‌تنها طول زمان آن یک رکورد محسوب می‌شود بلکه یکی از دلایل افول گررو هم بود. تغییر محیط شاید او را تر و تازه نگاه می‌داشت و این شاید دقیقا همان چیزی باشد که امروز باید برای کانالس رخ بدهد تا او فرصت نفس تازه کردن برای جلوگیری از فرسوده شدن را از دست ندهد. کانالس مثل نمونه باسکی‌اش کانون توجه رسانه‌هاست. از آن بازیکنانی که هافبک را به خط حمله وصل می‌کنند که به قول آرسن ونگر دشوارترین پست فوتبال هم هست. ونگر این را خوب می‌داند چون به خاطر داشتن سسک فابرگاس حسابی مورد تمجید قرار گرفته است اما در عین حال حقیقتی در رابطه با این پست وجود دارد و آن اینکه بازی در آن آموختنی نیست ( ذاتی است) یعنی اگر نتوانستی کار را دربیاوری، دیگر نمی‌توانی. اما نکته فوق‌العاده‌ای که درباره کانالس وجود دارد، این است که او این فصل 3 گل (شامل دوگانه فراموش‌نشدنی مقابل سویا و نخستین گلش مقابل اسپانیول که باعث بر سر زبان‌افتادنش شد) را در قالب یک سانتر فوروارد سرعتی و با تکنیک ذاتی به ثمر رسانده، بدین شکل که به پشت آخرین خط دفاعی حریف رخنه کرده و سپس در فضای خالی به پیش تاخته تا پاس نهایی را به گل تبدیل کند. اینکه او نخستین گل هفته گذشته‌اش به سویا را به شکل قوسی از بالای آندرس پالوپ می‌زند و بعد در حرکتی ستایش‌آمیز با دریبلی لب به لب گل دوم را، حکایت از آن دارد که غریزه اصلی کانالس بیشتر با یک سانترفوروارد سنخیت دارد تا یک هافبک هجومی. البته سانترفورواردی که شاید هرگز به آن تبدیل نشود. با این وجود قابلیت او در قال گذاشتن دفاع مستقیم خود و آرامش مثال‌زدنی‌اش در کار تمام‌کنندگي، خوره‌ای به جان اجتماعی از بهترین مربیان اروپا انداخته که پای نمایشگر DVD نشسته‌اند و او را تماشا می‌کنند و پول‌هایشان را می‌شمارند. شاید بهتر این باشد که چند صباحی صبر کنند تا ببینند چه به‌عنوان یک بازیکن خلاق و چه به‌عنوان یک ستاره رسانه‌ای حقیقی، او چقدر دیگر رشد می‌کند ولی واقعیت این است که در حال حاضر هیچ‌کس نمی‌خواهد آن دیگری زودتر با او امضا کند. در دوران پست‌مدرن که با رسیدن بازیکنان جدید موجی از سر و صداها به راه می‌افتد، این ورودها همیشه هم ماهیت چشمگیری ندارند. جالب اینجاست که کانالس مدت‌هاست در سانتاندر بوده است، یعنی از 12 سالگی، پس طبیعتا باید برای بازیکن‌یاب‌های گرسنه چهره‌ای شناخته شده باشد. بنا به اطلاعاتی که از زبان مسؤول مطبوعاتی باشگاه سانتاندر درز کرد، استون‌ویلا، سویا، تاتنهام و منچستر یونایتد همگی افرادی را به بازی اول هفته در وایادولید فرستاده بودند و این تازه قسمت مرئی کوه یخی است. رئال مادرید رایزنی‌ها را شروع کرده است (هرچند هنوز رقم پیشنهادی‌شان مخفی مانده) و سابقه خوب راسینگ و رئال درباره انتقال اسکیل‌گارای حتماً در خاطر سانتاندری‌ها مانده است. رئال گارای را از راسینگ خرید ولی بعد به طور قرضی به سانتاندر بازگرداند تا رشد فوتبال این دفاع جوان کامل شود. اینکه روابط تاریخی گسترده‌ای بین راسینگ و رئال وجود دارد بر کسی مخفی نیست که مشهورترین مورد به «پاکوخنتو» بال چپ سرعتی كانتابريايي مربوط مي‌شود که در فتح 6 جام اروپایی دهه‌های 50 و 60 همراه مادریدی‌ها بود. ارتباطات سیاسی همواره مقبول‌ترند، دست‌کم از زمان جنگ‌های داخلی اسپانیا. زمانی که استان عمدتا جنگلی و ساحلی کانتابریا به خاطر بافت کمتر توسعه یافته دهقانی و صیادی‌اش، عاری از دیدگاه‌های روشنفکرانه یا آزادیخواهانه، تنها استان شمالی ايبريا بود که به پادشاهی اسپانیا و مدعی آن ژنرال فرانکو وفادار ماند. جیمی خیمنز آرنائو، نویسنده مارکا روزشنبه به وضوح توصیه‌هایی دریافت کرده بود تا مقاله‌ای را درباره پدر کانالس بنویسد و از زبان او از دوستی بین 2 باشگاه (که همواره ظن‌هایی را برانگیخته) تعریف و تمجید کند. کاملا می‌شد دید که این روزنامه‌نگار زانو زده است و به دوستان قدیمی التماس می‌کند تا مبادا این استعداد جوان به چنگ بدخواهان؛ نوکمپ، اولدترافورد یا... بیفتد و در عوض او را با یک روبان خوشگل به سرش به برنابئو بفرستند. اتفاقا این رفتار در اسپانیا جواب می‌دهد چرا که بسیاری از افراد روز یکشنبه درباره مقاله‌اش صحبت می‌کردند. انصافا خیمنز آرنائو هم قلم قشنگی دارد ولی به هر حال دستور، دستور است و مارکا ارگان رئال مادرید. قرارداد کانالس تا پایان ماه ژوئن اعتبار دارد و شرط فروش او 10 میلیون یورو است. حتی اگر او تمدید قراردادش را بپذیرد آنوقت می‌تواند هر جایی که این پول را بپردازد برود. بدین معنی که فلورنتیو می‌تواند کمی سر کیسه را شل کند و با استفاده از روابط سنتی 2 باشگاه، کاری کند که فعلا کانالس همان جا در سانتاندر بماند تا رئال مادرید هر وقت دلش خواست از خدمات او بهره‌مند شود. از طرف دیگر کانالس جوان که در این 6 سال ذره- ذره رشد کرده بعید نیست زیر فشار بازی در باشگاه‌های بزرگ دچار لغزش شود.
بارسلونا به طرز عجیبی درباره کانالس سکوت اختیار کرده است (به جز مقاله‌ای که کرویف، مرد پشت پرده بارسا در روزنامه ال پریودیکو، روزنامه سیاسی اول کاتالونیا نوشت و کانالس را به ماندن در باشگاهش تا 21 سالگی یا حتی بیشتر توصیه کرد). شاید کاتالان‌ها نقشه دیگری در سر دارند! ماركا براي آوردن كانالس به مادريد به التماس افتاده
كودك اميد كانتابر
هشدار کرویف به کانالس: زود به رئال نرو
اسطوره باشگاه کاتالان در صحبت‌هایی درباره احتمال پیوستن سرخیو کانالس، ستاره راسینگ سانتاندر به رئال مادرید، به او هشدار داده است. طبق گزارش منتشره در مارکا، یوهان کرویف،سرمربی هلندی تیم ملی کاتالونیا درباره یکی از مسائل روز دنیای فوتبال که انتقال بازیکنان کم سن و سال به تیم‌های بزرگ است، نکاتی را یادآور شده. در این صحبت‌ها که خطاب به سرخیو کانالس، ستاره جوان راسینگ سانتاندر منتشر شده، اسطوره سابق باشگاه کاتالان به فشاری که به این بازیکنان پس از پیوستن به ت
فیل بال
چه زیباست که بازیکنی ناگهان پا به عرصه بگذارد و در لیگ نورافشانی کند، آن هم به شکلی غیرمنتظره و در جایی پیش‌بینی نشده. لازم نیست بگویم سانتاندر یا منطقه کانتابریا هرگز بازیکنی در چنین سطحی نپرورانده بود. درست زمانی که حال و هوای سقوط ورزشگاه «ال ساردنیرو» را فراگرفته بود ناگاه اشک‌ها جای خود را به لبخندهایی دادند که کودکی تازه به دنیا آمده با خود به این خانه ارمغان می‌آورد. اصلا بگذارید قضیه را خیلی احساسی نکنیم. فقط کافیست چند دقیقه‌ای از فیلم‌های مربوط به «سرخیو کانالس» را روی اینترنت تماشا کنید و خودتان به این نتیجه برسید که این مکاشفه‌ای بی‌ربط نیست. آن وقت این فرصت پیش می‌آید که دوباره روی بازیکنی دقیق شویم که حضورش هنوز آنقدر بکر است که به درستی بحث نشده آیا او امکان رسیدن به اوج را دارد یا نه؟ در عوض آنچه از ماه سپتامبر (آغاز لالیگا) تاکنون درباره‌اش صحبت شد بیشتر به ستاره‌های دیگر لالیگا مربوط بوده. همه می‌گویند او هم یکی از کاکاها، ابراهیموویچ‌ها، ژاوی‌ها یا رونالدوهایمان است و گرچه این مقایسه اشتیاق‌برانگیز است ولی هرگز حق مطلب را درباره حضور پسری نورسیده بر فرش سبز مختص ستاره‌ها ادا نمی‌کند، در تیمی که به نظر می‌رسید در سراشیبی سقوط تقلا می‌کند. کانالس این آخر هفته (شنبه) هم گلزنی کرد تا تیمش به تساوی خانگی
یک ـ یک مقابل وایادولید دست یابد که اگرچه نتیجه‌ای ناامیدکننده بود اما او دوباره گلی ممتاز به ثمر رساند که از غنای تکنیکی‌اش مشحون بود و آمیخته با جاه‌طلبی، بویژه که توسط پای راست ضعیف‌ترش به ثمر رسید. انگار هیچ‌یک از گل‌های او قرار نیست گل‌های عادی باشند ولی به هر حال روزی گلزنی برای او عادی خواهد شد. شاید بدبین‌ها بگویند اینها هم بخشی از افسانه‌بافی ما هستند و کانالس هنوز چیزی را ثابت نکرده و تازه ماهیت غیرعادی گل‌های او نقابی است بر این حقیقت که سطح عمومی بازی‌اش هنوز خیلی با آمال و آرزوها فاصله دارد. توجیه خوبی است ولی بی‌فایده. دست‌کم این پسر، من یکی را که سر وجد آورده. 5 گل تنها در 6 مسابقه! سرخیو کانالس فقط 18 سالش است و اگر همینطور ادامه دهد بعید نیست حتی برای خودش یک والکات شود و هر دویشان را به جام‌جهانی ببرند، هم برای تجربه‌اندوزی و هم به‌عنوان مهره‌ای شگفتی‌ساز. البته شاید این اتفاق برای کانالس روی ندهد چون یک روزنامه‌نگار اسپانیایی فردای آخرین روز گلزنی او (صبح یکشنبه) مقاله‌ای در مارکا نوشت مبنی بر اینکه این بندر شمالی اسپانیا (سانتاندر) اکراهی سنتی نسبت به حمایت از ستاره‌های جوانش در سنین خیلی پایین دارد. یعنی حرف سانتاندری‌ها این است که محصولات فوتبالشان وقتی به اندازه کافی می‌رسند که به قدر کافی رشد کرده باشند. این درست ولی شاید هم به خاطر این باشد که آنها از نظر فیزیکی به بلوغ زودرس نمی‌رسند و به همین خاطر هم هست که کانالس تا اینجای فصل به صورت یک خط در میان مورد استفاده قرار گرفته. ممکن است تغییر باشگاه برایش هنوز زود باشد ولی به هر حال او حالا بخشی از ویترین نقل و انتقالات زمستانی است و سوژه بسیاری از باشگاه‌ها، از میلان گرفته تا منچستریونایتد. کانالس نخستین بازی رسمی‌اش را فصل قبل انجام داد، در روزهایی که بهترین بازیکن اسپانیا در جریان قهرمانی رقابت‌های زیر 17 سال اروپا بود و این امید آفرینی برایش 6 بازی در لالیگا به ارمغان آورد.
این فصل تا وقتی خوان کارلوس ماندیا روی نیمکت می‌نشست فقط 2 بازی به او رسید اما سرمربی جدید «میگل آنخل پورتوگال» با سخاوت بیشتری به او فرصت خودنمایی داد. این پارادوکس (تناقض) ابدی فوتبال جوانان است. خیلی زود به آنها پروبال بدهی، پروبالشان زیر آفتاب می‌سوزد و اگر قدم به قدم به آنها شهامت بدهی، هرگز با سن کمشان به این استمرار تن نمی‌دهند تا واقعا متوجه شوند هفته به هفته چه نیازهایی (برای رشد کردن) دارند.
کانالس به جوانی‌های جولن گررو شباهت برده است. بازیکن آتلتیک بیلبائو که در دهه90 روی هر پوستری در هرگونه تبلیغاتی و در فهرست دلخواه هر مربی او را مشاهده می‌کردیم. او بسیار خوش‌قیافه بود و تعداد روزافزونی از پسربچه‌های 15 تا 17 ساله در سرزمین باسک را به افتخار او جولن صدا می‌کردند. حالا شاید ظرف چند سال آینده در کانتابریا (ایالت همجوار باسک) یا در هر جای دیگری که کانالس برای ادامه فوتبالش انتخاب می‌کند، موجی از پسر بچه‌هایی که سرخیو نامیده می‌شوند سربرآورند. اما تفاوت‌های آشکاری میان مدل او با گررو به چشم می‌خورد. در ابتدا گررو با اینکه مثل کانالس اولین بازی رسمی‌اش را در 18 سالگی تجربه کرد اما در همان فصل اول در 37 مسابقه برای بیلبائو به میدان رفت اما کانالس فقط در 6مسابقه. همچنین گررو از فصل دوم ملی‌پوش شد که حتی نزدیک بود ظرف یک سال مسافر جام جهانی آمریکای 94 هم بشود. گررو اساس بازی‌اش را بر سرعت و سختکوشی بی‌نظیرش قرار داده بود ولی هرگز تکنیک خدادادی کانالس را نداشت. تا اواخر دهه 90، ستاره او رو به افول گذاشت (که حتی در این راه به‌خاطر مسائل اخلاقی یک نیم فصل فوتبال حرفه‌ای را رها کرد) و سرانجام در سال 2006 کفش‌ها را آویخت، بدون آنکه حتی یک دقیقه در یکی از 4 جام جهانی دوران حرفه‌ای‌اش بازی کرده باشد. خلاصه! او هرگز آن بازیکنی نشد که نشان می‌داد. در 1998 که نقش انکارناشدنی در قرار گرفتن آتلتیک‌بیلبائو در کورس قهرمانی لالیگا ایفا کرد، پیشنهادهای بسیار وسوسه‌انگیزی از رئال‌مادرید و میلان دریافت کرد ولی در عوض او به قرارداد12 ساله‌ای که از اواسط دهه 90 با باشگاه باسکی امضا کرده بود، وفادار ماند، قراردادی که نه‌تنها طول زمان آن یک رکورد محسوب می‌شود بلکه یکی از دلایل افول گررو هم بود. تغییر محیط شاید او را تر و تازه نگاه می‌داشت و این شاید دقیقا همان چیزی باشد که امروز باید برای کانالس رخ بدهد تا او فرصت نفس تازه کردن برای جلوگیری از فرسوده شدن را از دست ندهد. کانالس مثل نمونه باسکی‌اش کانون توجه رسانه‌هاست. از آن بازیکنانی که هافبک را به خط حمله وصل می‌کنند که به قول آرسن ونگر دشوارترین پست فوتبال هم هست. ونگر این را خوب می‌داند چون به خاطر داشتن سسک فابرگاس حسابی مورد تمجید قرار گرفته است اما در عین حال حقیقتی در رابطه با این پست وجود دارد و آن اینکه بازی در آن آموختنی نیست ( ذاتی است) یعنی اگر نتوانستی کار را دربیاوری، دیگر نمی‌توانی. اما نکته فوق‌العاده‌ای که درباره کانالس وجود دارد، این است که او این فصل 3 گل (شامل دوگانه فراموش‌نشدنی مقابل سویا و نخستین گلش مقابل اسپانیول که باعث بر سر زبان‌افتادنش شد) را در قالب یک سانتر فوروارد سرعتی و با تکنیک ذاتی به ثمر رسانده، بدین شکل که به پشت آخرین خط دفاعی حریف رخنه کرده و سپس در فضای خالی به پیش تاخته تا پاس نهایی را به گل تبدیل کند. اینکه او نخستین گل هفته گذشته‌اش به سویا را به شکل قوسی از بالای آندرس پالوپ می‌زند و بعد در حرکتی ستایش‌آمیز با دریبلی لب به لب گل دوم را، حکایت از آن دارد که غریزه اصلی کانالس بیشتر با یک سانترفوروارد سنخیت دارد تا یک هافبک هجومی. البته سانترفورواردی که شاید هرگز به آن تبدیل نشود. با این وجود قابلیت او در قال گذاشتن دفاع مستقیم خود و آرامش مثال‌زدنی‌اش در کار تمام‌کنندگي، خوره‌ای به جان اجتماعی از بهترین مربیان اروپا انداخته که پای نمایشگر DVD نشسته‌اند و او را تماشا می‌کنند و پول‌هایشان را می‌شمارند. شاید بهتر این باشد که چند صباحی صبر کنند تا ببینند چه به‌عنوان یک بازیکن خلاق و چه به‌عنوان یک ستاره رسانه‌ای حقیقی، او چقدر دیگر رشد می‌کند ولی واقعیت این است که در حال حاضر هیچ‌کس نمی‌خواهد آن دیگری زودتر با او امضا کند. در دوران پست‌مدرن که با رسیدن بازیکنان جدید موجی از سر و صداها به راه می‌افتد، این ورودها همیشه هم ماهیت چشمگیری ندارند. جالب اینجاست که کانالس مدت‌هاست در سانتاندر بوده است، یعنی از 12 سالگی، پس طبیعتا باید برای بازیکن‌یاب‌های گرسنه چهره‌ای شناخته شده باشد. بنا به اطلاعاتی که از زبان مسؤول مطبوعاتی باشگاه سانتاندر درز کرد، استون‌ویلا، سویا، تاتنهام و منچستر یونایتد همگی افرادی را به بازی اول هفته در وایادولید فرستاده بودند و این تازه قسمت مرئی کوه یخی است. رئال مادرید رایزنی‌ها را شروع کرده است (هرچند هنوز رقم پیشنهادی‌شان مخفی مانده) و سابقه خوب راسینگ و رئال درباره انتقال اسکیل‌گارای حتماً در خاطر سانتاندری‌ها مانده است. رئال گارای را از راسینگ خرید ولی بعد به طور قرضی به سانتاندر بازگرداند تا رشد فوتبال این دفاع جوان کامل شود. اینکه روابط تاریخی گسترده‌ای بین راسینگ و رئال وجود دارد بر کسی مخفی نیست که مشهورترین مورد به «پاکوخنتو» بال چپ سرعتی كانتابريايي مربوط مي‌شود که در فتح 6 جام اروپایی دهه‌های 50 و 60 همراه مادریدی‌ها بود. ارتباطات سیاسی همواره مقبول‌ترند، دست‌کم از زمان جنگ‌های داخلی اسپانیا. زمانی که استان عمدتا جنگلی و ساحلی کانتابریا به خاطر بافت کمتر توسعه یافته دهقانی و صیادی‌اش، عاری از دیدگاه‌های روشنفکرانه یا آزادیخواهانه، تنها استان شمالی ايبريا بود که به پادشاهی اسپانیا و مدعی آن ژنرال فرانکو وفادار ماند. جیمی خیمنز آرنائو، نویسنده مارکا روزشنبه به وضوح توصیه‌هایی دریافت کرده بود تا مقاله‌ای را درباره پدر کانالس بنویسد و از زبان او از دوستی بین 2 باشگاه (که همواره ظن‌هایی را برانگیخته) تعریف و تمجید کند. کاملا می‌شد دید که این روزنامه‌نگار زانو زده است و به دوستان قدیمی التماس می‌کند تا مبادا این استعداد جوان به چنگ بدخواهان؛ نوکمپ، اولدترافورد یا... بیفتد و در عوض او را با یک روبان خوشگل به سرش به برنابئو بفرستند. اتفاقا این رفتار در اسپانیا جواب می‌دهد چرا که بسیاری از افراد روز یکشنبه درباره مقاله‌اش صحبت می‌کردند. انصافا خیمنز آرنائو هم قلم قشنگی دارد ولی به هر حال دستور، دستور است و مارکا ارگان رئال مادرید. قرارداد کانالس تا پایان ماه ژوئن اعتبار دارد و شرط فروش او 10 میلیون یورو است. حتی اگر او تمدید قراردادش را بپذیرد آنوقت می‌تواند هر جایی که این پول را بپردازد برود. بدین معنی که فلورنتیو می‌تواند کمی سر کیسه را شل کند و با استفاده از روابط سنتی 2 باشگاه، کاری کند که فعلا کانالس همان جا در سانتاندر بماند تا رئال مادرید هر وقت دلش خواست از خدمات او بهره‌مند شود. از طرف دیگر کانالس جوان که در این 6 سال ذره- ذره رشد کرده بعید نیست زیر فشار بازی در باشگاه‌های بزرگ دچار لغزش شود.
بارسلونا به طرز عجیبی درباره کانالس سکوت اختیار کرده است (به جز مقاله‌ای که کرویف، مرد پشت پرده بارسا در روزنامه ال پریودیکو، روزنامه سیاسی اول کاتالونیا نوشت و کانالس را به ماندن در باشگاهش تا 21 سالگی یا حتی بیشتر توصیه کرد). شاید کاتالان‌ها نقشه دیگری در سر دارند! ارسال نظر
پربیننده