آزاده صالحی: اگر در دهه‌های 40 و 50 و به طور مشخص پیش از پیروزی انقلاب اسلامی تعداد نویسندگان زن به اندازه انگشتان یک دست بود، در دهه 70 این تعداد افزایش یافت و حضور نویسندگانی چون زویا پیرزاد، منیرو روانی‌پور، فریبا وفی، مه کامه رحیم‌زاده، فرخنده آقایی، سپیده شاملو و... موجب شد، خواننده طیف داستان‌نویسی با مسائل جامعه از نوع دیگری مواجه شود.سپیده شاملو در رمان نخست خود با عنوان «انگار گفته بودی لیلی» با در پیش گرفتن 3 روایت متقاطع و در عین حال موازی به روانکاوی 3 شخصیت«شراره»،«مستانه» و «علی» پرداخت. او در«انگار گفته بودی لیلی» از زنی سخن می‌گوید که با از دست دادن همسر خود در جنگ تحمیلی ناچار می‌شود، بار زندگی را به دوش کشد و بچه را به تنهایی بزرگ کند. ضمن اینکه هر چقدر که می‌خواهد، مقدرات پروردگار را برای رقم زدن زندگی بعد از «علی» بپذیرد، مناسبات رفتاری جامعه، خاصه دیدگاه عامیانه‌ای که از کار کردن به اصطلاح یک بیوه در جامعه نشأت می‌گیرد، مانع از این قضیه می‌شود. «علی وقتی که تو زنده بودی، زن آشنای قدیمی مرتب به من تلفن می‌زد. یک روز دستور کیک کشمشی را می‌گرفت و روز دیگر طرز تهیه سس سالاد را. حالا که تو نیستی، از اینکه هرازگاهی آشنای قدیمی حال من و سیاوش را بپرسد، ابا دارد.» (بخش‌های میانی رمان) نویسنده در دومین رمان خود یعنی «سرخی تو از من»، از کیس ویژه «دکتر لیلا خواجوی» یعنی «فرزانه» شروع می‌کند. دختری که مورد آزار پدر قرار گرفته و تا دکتر می‌آید او را از گرداب به پوچی رسیدن بیرون کشد، ناگهان خود را از برج میلاد به پایین پرت می‌کند و پرونده برای یافتن پدر دختر و تحقیقات بعدی ناتمام می‌ماند. «سرخی تو از من» نماد سرگردان بودن آدم‌ها در دایره باطل زندگی است. در تمام مدتی که دکترخواجوی- روانشناس- سعی در یافتن پدر دختر دارد، پدر که تمام سال‌های عمر خود را با عذاب وجدانی عمیق دست به گریبان بوده، اتفاقی برای انجام یک مشاوره یا اعتراف نزد دکتر خواجوی می‌آید!شاملو از آن دسته آدم‌هایی است که اعتقاد دارد، این گذشته است که زیربنای آینده آدم‌ها را می‌سازد؛ تصوری که اتفاقا در داستان جواب می‌دهد، زیرا اهمیت دادن به وقایع گذشته منجر به کشف حقایق دردناکی می‌شود.داستان با ورود«نگار» منشی تازه دکتر لیلا، سمت وسویی دیگر به خود می‌گیرد. مطلقه بودن نگار و کشمکش‌های او برای فراموش کردن کودکی‌هایش به ارتباط میان او و لیلا خواجوی منجر می‌شود و زمانی که لیلا، دختر را به تببین خاطرات گذشته وامی‌دارد، متوجه می‌شود او نیز در نوجوانی مورد تجاوز پدر قرار گرفته است. اگرچه، برخی بر این باورند که داستان در بخش‌هایی، دستخوش جریان‌های غیرمنطقی می‌شود و در مواقعی از نقطه نظر زبانی نمی‌تواند حق مطلب را بخوبی ادا کند. آشنایی نگار با «حسام» که بعدها کاشف به عمل می‌آید، همان پدر فرزانه است و تلاش دکتر لیلا برای جلوگیری از پیش رفتن رابطه عاشقانه میان این 2 و سعی در گفتن حقیقت به نگار همه و همه نشان از این دارد که نویسنده به وقوع اتفاقات تصادفی در زندگی ایمان دارد. فلاش‌بک‌های نگار به گذشته که جابه‌جا صورت می‌گیرد، منجر به افشا شدن چند شخصیتی بودن او می‌شود. انگار وجه تسمیه نام‌هایی چون«نگار» و«آزاده» در طول داستان به مثابه نقاب‌هایی برای«متین همتی» یا همان منشی دکتر به تلافی نسیان گذشته تاریک است.نقابی که با برملا شدن هویت«حسام» فرو می‌افتد و به نشستن چاقو در قلب او و انتقام گرفتن «متین» از گذشته خود، پدر فرزانه و جامعه ختم می‌شود.
سرخی تو ازمن/سپیده شاملو/1385/نشر مرکز نگاهی به کتاب«سرخی تو از من» نوشته سپیده شاملو
زردی من از تو
آزاده صالحی: اگر در دهه‌های 40 و 50 و به طور مشخص پیش از پیروزی انقلاب اسلامی تعداد نویسندگان زن به اندازه انگشتان یک دست بود، در دهه 70 این تعداد افزایش یافت و حضور نویسندگانی چون زویا پیرزاد، منیرو روانی‌پور، فریبا وفی، مه کامه رحیم‌زاده، فرخنده آقایی، سپیده شاملو و... موجب شد، خواننده طیف داستان‌نویسی با مسائل جامعه از نوع دیگری مواجه شود.سپیده شاملو در رمان نخست خود با عنوان «انگار گفته بودی لیلی» با در پیش گرفتن 3 روایت متقاطع و در عین حال موازی به روانکاوی 3 شخصیت«شراره»،«مستانه» و «علی» پرداخت. او در«انگار گفته بودی لیلی» از زنی سخن می‌گوید که با از دست دادن همسر خود در جنگ تحمیلی ناچار می‌شود، بار زندگی را به دوش کشد و بچه را به تنهایی بزرگ کند. ضمن اینکه هر چقدر که می‌خواهد، مقدرات پروردگار را برای رقم زدن زندگی بعد از «علی» بپذیرد، مناسبات رفتاری جامعه، خاصه دیدگاه عامیانه‌ای که از کار کردن به اصطلاح یک بیوه در جامعه نشأت می‌گیرد، مانع از این قضیه می‌شود. «علی وقتی که تو زنده بودی، زن آشنای قدیمی مرتب به من تلفن می‌زد. یک روز دستور کیک کشمشی را می‌گرفت و روز دیگر طرز تهیه سس سالاد را. حالا که تو نیستی، از اینکه هرازگاهی آشنای قدیمی حال من و سیاوش را بپرسد، ابا دارد.» (بخش‌های میانی رمان) نویسنده در دومین رمان خود یعنی «سرخی تو از من»، از کیس ویژه «دکتر لیلا خواجوی» یعنی «فرزانه» شروع می‌کند. دختری که مورد آزار پدر قرار گرفته و تا دکتر می‌آید او را از گرداب به پوچی رسیدن بیرون کشد، ناگهان خود را از برج میلاد به پایین پرت می‌کند و پرونده برای یافتن پدر دختر و تحقیقات بعدی ناتمام می‌ماند. «سرخی تو از من» نماد سرگردان بودن آدم‌ها در دایره باطل زندگی است. در تمام مدتی که دکترخواجوی- روانشناس- سعی در یافتن پدر دختر دارد، پدر که تمام سال‌های عمر خود را با عذاب وجدانی عمیق دست به گریبان بوده، اتفاقی برای انجام یک مشاوره یا اعتراف نزد دکتر خواجوی می‌آید!شاملو از آن دسته آدم‌هایی است که اعتقاد دارد، این گذشته است که زیربنای آینده آدم‌ها را می‌سازد؛ تصوری که اتفاقا در داستان جواب می‌دهد، زیرا اهمیت دادن به وقایع گذشته منجر به کشف حقایق دردناکی می‌شود.داستان با ورود«نگار» منشی تازه دکتر لیلا، سمت وسویی دیگر به خود می‌گیرد. مطلقه بودن نگار و کشمکش‌های او برای فراموش کردن کودکی‌هایش به ارتباط میان او و لیلا خواجوی منجر می‌شود و زمانی که لیلا، دختر را به تببین خاطرات گذشته وامی‌دارد، متوجه می‌شود او نیز در نوجوانی مورد تجاوز پدر قرار گرفته است. اگرچه، برخی بر این باورند که داستان در بخش‌هایی، دستخوش جریان‌های غیرمنطقی می‌شود و در مواقعی از نقطه نظر زبانی نمی‌تواند حق مطلب را بخوبی ادا کند. آشنایی نگار با «حسام» که بعدها کاشف به عمل می‌آید، همان پدر فرزانه است و تلاش دکتر لیلا برای جلوگیری از پیش رفتن رابطه عاشقانه میان این 2 و سعی در گفتن حقیقت به نگار همه و همه نشان از این دارد که نویسنده به وقوع اتفاقات تصادفی در زندگی ایمان دارد. فلاش‌بک‌های نگار به گذشته که جابه‌جا صورت می‌گیرد، منجر به افشا شدن چند شخصیتی بودن او می‌شود. انگار وجه تسمیه نام‌هایی چون«نگار» و«آزاده» در طول داستان به مثابه نقاب‌هایی برای«متین همتی» یا همان منشی دکتر به تلافی نسیان گذشته تاریک است.نقابی که با برملا شدن هویت«حسام» فرو می‌افتد و به نشستن چاقو در قلب او و انتقام گرفتن «متین» از گذشته خود، پدر فرزانه و جامعه ختم می‌شود.
سرخی تو ازمن/سپیده شاملو/1385/نشر مرکز ارسال نظر
پربیننده