بهناز شیربانی: بالاخره«تردید» یکی از پرحاشیه‌ترین فیلم‌های سال گذشته سینمای ایران هم راهی شبکه نمایش خانگی شد، فیلمی با امضای واروژ کریم‌مسیحی؛ کارگردانی که سال‌ها پیش «پرده آخر»، را از او دیدیم و سال گذشته با ساخت «تردید» غافلگیرمان کرد. تردید اقتباسی از نمایشنامه «هملت» اثر شکسپیر است. شاید اگر با همین پیش‌زمینه ذهنی به دیدن تردید بنشینیم شخصیت‌ها و روابط داستان را بهتر بشناسیم و طبیعتاً سریع‌تر با آنها ارتباط برقرار کنیم، اما هنر کریم‌مسیحی در پرداخت شخصیت‌ها ایرانی کردن آنهاست. تردید با فیلمنامه‌ای به زعم من بسیار قوی ساخته شده است؛ فیلمنامه‌ای که تا پایان فیلم تک‌تک شخصیت‌هایش را به خوبی معرفی می‌کند. در ابتدای داستان با فضای ذهنی سیاوش روبه‌رو می‌شویم؛ شخصی که از یک سو در کابوس مرگ پدرش شاهد ازدواج مجدد مادر با عمویش است و همین فضای ذهنی مخاطب را با ابعاد دیگری از فیلم و شخصیت‌هایش آشنا می‌کند.بهرام رادان در نقش قهرمان یا هملت داستان حاضر شده است. حضور این بازیگر همانند دیگر شخصیت‌های فیلم کمی تامل‌برانگیز است چرا که در اواسط فیلم با بازی‌های انتزاعی که گاهی حس و حال صحنه‌های تئاتر را تداعی می‌کند روبه‌رو می‌شویم؛ نکته‌ای که یکی از ویژگی‌های آثار کریم‌مسیحی است و شاید کمی در برقراری ارتباط با عامه مردم کمی مشکل‌زاست. حامد کمیلی نخستین حضور سینمایی‌اش را با این فیلم تجربه کرد؛ حضوری که به فراخور نوع نقشش (کاوه دوست سیاوش) توانایی این بازیگر را بیشتر نمایان کرد. ترانه علیدوستی نیز از جمله چهره‌های جوان این فیلم است که همراه با بهرام رادان خلق صحنه‌های دراماتیک فیلم را به دوش می‌کشد. در کنار این چهره‌های جوان نباید از بازی محمد مطیع و علیرضا شجاع‌نوری غافل بود؛ بازی‌های روانی که باورپذیری شخصیت‌ها را امکان‌پذیر می‌کرد. اما فارغ از خط اصلی روایت فیلم باید به نکات بارز این فیلم همانند فیلمبرداری زیبای بهرام بدخشانی و تدوین کریم‌مسیحی اشاره کرد.همچنین نحوه استفاده کریم‌مسیحی از موسیقی در این فیلم از نکات حائز اهمیت تردید است. نامزدی فیلم تردید در 10 رشته و کسب عنوان بهترین فیلم جشنواره بیست و هفتم نشان داد که گذشت زمان نمی‌تواند موجب توانایی و خلاقیت کارگردانی مثل کریم‌مسیحی شود. تردید را می‌توان در نوع خود فیلمی خاص و متفاوت در سینمای ایران دانست که به فراخور مخاطبانش توانست آغازگر بینشی جدید در سینمای ایران باشد.هرچند تردید علاوه بر نظرات متضاد مخاطبانش در میان منتقدان نیز با انتقادهایی روبه‌رو بود، از جمله زمان بلند فیلم که در جشنواره سال گذشته اندکی همراهی مخاطب با آن را دچار اختلال کرده بود و در تدوین مجدد برای اکران در سینماها دقایقی از فیلم حذف شد؛ صحنه‌های متعلق به حضور ترانه علیدوستی و انوشیروان ارجمند در افغانستان که شاید می‌توان خلق آن صحنه‌ها را یکی از جذابیت‌های فیلم هم توصیف کرد اما همین تدوین مجدد در کنار منطقی کردن زمان فیلم موجب تعدیل کیفیت فیلم هم شده است. تردید با همان تدوین مجدد در حال حاضر راهی شبكه خانگی شده است و باید دید آیا این فیلم می‌تواند از این طریق، اکران تا حدودی ناموفق چند ماه گذشته خود را جبران کند؟
به بهانه ورود«تردید» به شبکه نمایش خانگی
بودن یا نبودن...
بهناز شیربانی: بالاخره«تردید» یکی از پرحاشیه‌ترین فیلم‌های سال گذشته سینمای ایران هم راهی شبکه نمایش خانگی شد، فیلمی با امضای واروژ کریم‌مسیحی؛ کارگردانی که سال‌ها پیش «پرده آخر»، را از او دیدیم و سال گذشته با ساخت «تردید» غافلگیرمان کرد. تردید اقتباسی از نمایشنامه «هملت» اثر شکسپیر است. شاید اگر با همین پیش‌زمینه ذهنی به دیدن تردید بنشینیم شخصیت‌ها و روابط داستان را بهتر بشناسیم و طبیعتاً سریع‌تر با آنها ارتباط برقرار کنیم، اما هنر کریم‌مسیحی در پرداخت شخصیت‌ها ایرانی کردن آنهاست. تردید با فیلمنامه‌ای به زعم من بسیار قوی ساخته شده است؛ فیلمنامه‌ای که تا پایان فیلم تک‌تک شخصیت‌هایش را به خوبی معرفی می‌کند. در ابتدای داستان با فضای ذهنی سیاوش روبه‌رو می‌شویم؛ شخصی که از یک سو در کابوس مرگ پدرش شاهد ازدواج مجدد مادر با عمویش است و همین فضای ذهنی مخاطب را با ابعاد دیگری از فیلم و شخصیت‌هایش آشنا می‌کند.بهرام رادان در نقش قهرمان یا هملت داستان حاضر شده است. حضور این بازیگر همانند دیگر شخصیت‌های فیلم کمی تامل‌برانگیز است چرا که در اواسط فیلم با بازی‌های انتزاعی که گاهی حس و حال صحنه‌های تئاتر را تداعی می‌کند روبه‌رو می‌شویم؛ نکته‌ای که یکی از ویژگی‌های آثار کریم‌مسیحی است و شاید کمی در برقراری ارتباط با عامه مردم کمی مشکل‌زاست. حامد کمیلی نخستین حضور سینمایی‌اش را با این فیلم تجربه کرد؛ حضوری که به فراخور نوع نقشش (کاوه دوست سیاوش) توانایی این بازیگر را بیشتر نمایان کرد. ترانه علیدوستی نیز از جمله چهره‌های جوان این فیلم است که همراه با بهرام رادان خلق صحنه‌های دراماتیک فیلم را به دوش می‌کشد. در کنار این چهره‌های جوان نباید از بازی محمد مطیع و علیرضا شجاع‌نوری غافل بود؛ بازی‌های روانی که باورپذیری شخصیت‌ها را امکان‌پذیر می‌کرد. اما فارغ از خط اصلی روایت فیلم باید به نکات بارز این فیلم همانند فیلمبرداری زیبای بهرام بدخشانی و تدوین کریم‌مسیحی اشاره کرد.همچنین نحوه استفاده کریم‌مسیحی از موسیقی در این فیلم از نکات حائز اهمیت تردید است. نامزدی فیلم تردید در 10 رشته و کسب عنوان بهترین فیلم جشنواره بیست و هفتم نشان داد که گذشت زمان نمی‌تواند موجب توانایی و خلاقیت کارگردانی مثل کریم‌مسیحی شود. تردید را می‌توان در نوع خود فیلمی خاص و متفاوت در سینمای ایران دانست که به فراخور مخاطبانش توانست آغازگر بینشی جدید در سینمای ایران باشد.هرچند تردید علاوه بر نظرات متضاد مخاطبانش در میان منتقدان نیز با انتقادهایی روبه‌رو بود، از جمله زمان بلند فیلم که در جشنواره سال گذشته اندکی همراهی مخاطب با آن را دچار اختلال کرده بود و در تدوین مجدد برای اکران در سینماها دقایقی از فیلم حذف شد؛ صحنه‌های متعلق به حضور ترانه علیدوستی و انوشیروان ارجمند در افغانستان که شاید می‌توان خلق آن صحنه‌ها را یکی از جذابیت‌های فیلم هم توصیف کرد اما همین تدوین مجدد در کنار منطقی کردن زمان فیلم موجب تعدیل کیفیت فیلم هم شده است. تردید با همان تدوین مجدد در حال حاضر راهی شبكه خانگی شده است و باید دید آیا این فیلم می‌تواند از این طریق، اکران تا حدودی ناموفق چند ماه گذشته خود را جبران کند؟
ارسال نظر
پربیننده