رها داوودی: فکرش را بکنید در یک بعد از ظهر زمستانی ابری روی یک صندلی کنج دیوار روبه‌روی یک پنجره قدی رو به یک خیابان دراز و ساکت نشسته‌اید و منتظرید تا چایتان که از بهترین مزارع لاهیجان چیده شده، خنک شود. همه چیز جز یک موسیقی آرام و گوش‌نواز برای گذران یک روز خاطره‌انگیز مهیاست. پیشنهاد نگارنده برای یادآوری لحظات نوستالژیک در این بعدازظهر زمستانی گوش سپردن به آلبوم موسیقی «زرمان» ساخته کیاوش صاحب نسق، آهنگساز مقیم اتریش است. این آلبوم که آوای باربد آن را منتشر کرده، از 2 سی دی تشکیل شده است. سی دی اول متشکل از 3 قطعه ارکسترال به نام‌های کو، ده، حصار و سی دی دوم متشکل از 3 تکنوازی با ساز‌های کنترباس و
ابواست که زرمان، منیدان و Deja Vuنام دارند. آلبوم زرمان تعامل و تقابلی در روح و جان ایجاد می‌کند که حالتی مشابه خلسه به فرد می‌دهد. قطعه اول گذاری است از مرز واقعیت به محال. این قطعه انگار در حال گذر مداوم از یک جا به جای دیگر است. شور، چهارگاه، افشاری و... و بعد در نهایت فرود در سه‌گاه را شاهدیم که همان بخش میانی قطعه و طولانی‌ترین بخش آن است. حضور مسعود شعاری با سه‌تارش در این آلبوم، دلیل دیگری است بر تجلی دوباره هنر در موسیقی. شعاری با تارش فضایی را ایجاد می‌کند که بی‌شباهت به فضای انتزاعی حاصل از دیدن یک نقاشی اکسپرسیونیسم نیست. به نظر می‌رسد گفتن از اثر آهنگسازی که 3 آلبوم «لالایی زیر آوار»،«...و اینجا در سکوت» و «لحظه ها» را در کارنامه خود دارد، تا همین جا کافی است. ادامه‌اش را به خود شما می‌سپاریم که مطمئناً با شنیدن آن و فضای عجیبی که در ذهن تصویر می‌کند به این نتیجه خواهید رسید که واقعاً سکوت، سرشار از ناگفته هاست... .
نگاهی به آلبوم «زرمان» ساخته کیاوش صاحب‌نسق
سکوت، سرشار از ناگفته‌هاست...
رها داوودی: فکرش را بکنید در یک بعد از ظهر زمستانی ابری روی یک صندلی کنج دیوار روبه‌روی یک پنجره قدی رو به یک خیابان دراز و ساکت نشسته‌اید و منتظرید تا چایتان که از بهترین مزارع لاهیجان چیده شده، خنک شود. همه چیز جز یک موسیقی آرام و گوش‌نواز برای گذران یک روز خاطره‌انگیز مهیاست. پیشنهاد نگارنده برای یادآوری لحظات نوستالژیک در این بعدازظهر زمستانی گوش سپردن به آلبوم موسیقی «زرمان» ساخته کیاوش صاحب نسق، آهنگساز مقیم اتریش است. این آلبوم که آوای باربد آن را منتشر کرده، از 2 سی دی تشکیل شده است. سی دی اول متشکل از 3 قطعه ارکسترال به نام‌های کو، ده، حصار و سی دی دوم متشکل از 3 تکنوازی با ساز‌های کنترباس و
ابواست که زرمان، منیدان و Deja Vuنام دارند. آلبوم زرمان تعامل و تقابلی در روح و جان ایجاد می‌کند که حالتی مشابه خلسه به فرد می‌دهد. قطعه اول گذاری است از مرز واقعیت به محال. این قطعه انگار در حال گذر مداوم از یک جا به جای دیگر است. شور، چهارگاه، افشاری و... و بعد در نهایت فرود در سه‌گاه را شاهدیم که همان بخش میانی قطعه و طولانی‌ترین بخش آن است. حضور مسعود شعاری با سه‌تارش در این آلبوم، دلیل دیگری است بر تجلی دوباره هنر در موسیقی. شعاری با تارش فضایی را ایجاد می‌کند که بی‌شباهت به فضای انتزاعی حاصل از دیدن یک نقاشی اکسپرسیونیسم نیست. به نظر می‌رسد گفتن از اثر آهنگسازی که 3 آلبوم «لالایی زیر آوار»،«...و اینجا در سکوت» و «لحظه ها» را در کارنامه خود دارد، تا همین جا کافی است. ادامه‌اش را به خود شما می‌سپاریم که مطمئناً با شنیدن آن و فضای عجیبی که در ذهن تصویر می‌کند به این نتیجه خواهید رسید که واقعاً سکوت، سرشار از ناگفته هاست... .
ارسال نظر
پربیننده