ناقوس جنگ صليبي

فصل پنجم از مجلس سوگواری تا جنگ مقدس به‌ندرت کسی وارد جنگ می‌شود و خدا را طرف دیگر معامله قرار می‌دهد ولی پس از حوادث 11 سپتامبر واعظان آمریکایی از طرف استراتژیست‌های نظامی به استودیوهای تلویزیونی یورش می‌برند. همه آنها تهاجم را نشانه‌ای آسمانی تفسیر می‌کردند که آمریکا را به تغییر و دگرگونی فرامی‌خواند؛ «خداوند متعال حمایت خود را از ما دریغ کرده است» عالیجناب پات رابرتسون (Pat Robertson) رهبر اتحادیه کلیساهای مسیحی (Christion Coalition) نوشت: «زیرا ما در لذات دنیوی و جنسی غوطه می‌خوریم». پیشوا رابرتسون دوست خود پیشوا جری فالول (Jerry Falwell) را در برنامه معروف خود700 کلوب (کانال فاکس) به گرمی پذیرا شد. 2 مبشر انجیلی تلویزیون حوادثی که آمریکا را در سوگ فرو برده بود، مورد تجزیه و تحلیل قرار دادند. فالول گفت: «خداوند پرده‌ها را کنار می‌زند و به دشمنان آمریکا اجازه می‌دهد تا آنچه شایسته‌اش بوده‌ایم، بر ما ارزانی بدارند». رابرتسون پاسخ داد: جری! احساس من این است. من فکر می‌کنم که تنها پیش‌درآمد ترور را دیده‌ایم، ما هنوز نخواسته‌ایم ببینیم که در حق این ملت چه می‌توانستند بکنند». سپس فالول اتحادیه آزادی‌های مدنی آمریکا (ای.‌سی.‌ال.‌یو)، دادگاه‌های فدرال و تمام کسانی را که «خدا را از جامعه طرد می‌کنند» مورد سرزنش قرار داد و گفت: کسانی که دست به سقط جنین می‌زنند، از این حادثه مسؤولیتی بر دوش دارند زیرا خداوند استهزا نخواهد شد. وقتی ما جان 40 میلیون نوزاد بی‌گناه را می‌گیریم، خدا را خشمگين می‌کنیم. من در واقع بر این باورم که کفار، ساقطان جنین، طرفداران برابری زنان و مردان (Feminists)، همجنس‌بازانی که فعالانه در تلاشند سبک زندگی دیگری را جایگزین کنند و ای.سی.ال.یو و همه کسانی که تلاش کرده‌اند آمریکا را به دنیاپرستی سوق دهند، همه را طرف خطاب قرار می‌دهم و می‌گویم شما کمک کردید این اتفاق بیفتد. در فضایی که ادبیات مذهبی در خدمت خواسته‌های نظامی و سیاسی قرار می‌گیرد رئیس‌جمهور بوش با برعهده گرفتن نقش مقام روحانی آمریکا و جهان متمدن فرمان زیر را صادر کرد: قلب همه ما به خاطر گرفته شدن ناگهانی و دور از احساس جان‌های بی‌گناه داغدار است. ما برای التیام این قلب‌های داغدیده و به دست آوردن توان خدمت و تشویق همدیگر به داشتن امید و ایمان دعا می‌کنیم. کتاب مقدس می‌فرماید: «قدیسین کسانی هستند که شیون و زاری می‌کنند زیرا در دنیای دیگر تسلی خواهند یافت». من تک‌تک خانواده‌های آمریکایی و خانواده آمریکا را دعوت می‌کنم روز ملی نیایش و یادمان را به احترام یاد و خاطره هزاران قربانی این تهاجم وحشیانه و تسلی خاطر آنهایی که عزیزان خود را از دست داده‌اند، زنده نگه دارند. ما به واسطه این تراژدی ملی و فقدان فردی به حیات خود ادامه خواهیم داد. در هر حال ما التیام و بهبود به دست خواهیم آورد و به رغم وجود همه شیاطین، قدرتمند و متحد خواهیم ماند؛ یک ملت تحت قدرت خدا. حال، من، جورج دبلیو بوش، رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا به اعتبار اختیاری که قانون اساسی و قوانین ایالات متحده عطا کرده است، بدین وسیله جمعه 14 سپتامبر 2001 را به عنوان روز ملی نیایش و یادمان برای قربانیان حملات تروریستی 11 سپتامبر 2001 اعلام می‌کنم. از مردم ایالات متحده و اماکن مقدس می‌خواهم روز ملی نیایش و یادمان را با آیین یادمان نیمروزی، نواخته شدن ناقوس‌ها در آن ساعت و روشن کردن شمع هنگام شب و برای دعای شب به ثبت رسانند. من کارفرمایان را تشویق می‌کنم به کارگران خود اجازه دهند هنگام تعطیلی وقت غذای نیمروزی در این آیین شرکت کرده، کشورمان را دعا کنند. من از مردم جهان، آنان که خود را در رنج ما شریک می‌دانند، دعوت می‌کنم در این مراسم رسمی به ما بپیوندند. برای شهادت دستانم را بلند کرده‌ام در روز 13 سپتامبر، از سال خدایان عیسی مسیح 2001 و از سال استقلال ایالات متحده آمریکا 226. آیین بی‌سابقه‌ای در کلیسای جامع فدرال برگزار شد. رئیس جمهور و خانم بوش، چهار رئیس‌جمهور پیشین (بیل کلینتون، جورج بوش بزرگ، جیمی کارتر و جرالد فورد) و تقریبا همه اعضای کنگره در مراسم نیایش شرکت کرده بودند. یک کاردینال، یک خاخام و یک امام جماعت مسلمان که به نوبت جلسه را رهبری کردند. مشهورترین مبشر انجیلی تلویزیون پیشوا بیلی گراهام که 15 سال پیش جورج دبلیو. بوش را ارشاد کرده بود، موعظه رسمی خود را ایراد کرد: از جمله چیزهایی که بسیار به آن نیازمندیم، تجدید حیات روحی در این کشور است. ما نیازمند تجدید روحی در آمریکا هستیم. خداوند در جای جای کتاب مقدس می‌فرماید از گناهان توبه کنیم و به سوی او بازگردیم و او به شیوه‌ای تازه به ما برکت خواهد داد. ما در حال حاضر یک راه بیشتر برای انتخاب نداریم؛ یا به عنوان یک ملت از جنبه روحی و عاطفی از هم بپاشیم و نابود شویم، یا بپذیریم که در جریان همه این تلاش‌ها باید قدرتمند شویم تا بر شالوده‌ای استوار تجدیدبنا کنیم. من بر این باورم که در مرحله آغاز تجدید بنا بر آن شالوده قرار گرفته‌ایم. آن شالوده اعتقاد به خداست. ما نیک می‌دانیم که خداوند می‌خواهد آگاهی، شجاعت و قدرت به رئیس‌جمهور و اطرافیان او عطا فرماید. امروز روزی است که با عنوان روز پیروزی در یادها حفظ خواهیم کرد. پس از آن رئیس‌جمهور بوش بر بالای منبر قرار گرفت و خطابه‌ای ایراد کرد. این خطابه را مشاورش انجیلی اصولگرا میکائیل گیرسون (Michael Gearson) تهیه کرده بود: مسؤولیت ما در برابر تاریخ روشن است؛ پاسخگویی به این تهاجم و پاک کردن جهان از لوث وجود این شیاطین. جنگی پنهان، همراه با نیستی بر ما تحمیل شده است. این ملت مسالمت‌جو در عین حال بی‌رحم است، آنگاه که به خشم تحریک شود. نشانه‌های خداوندی همیشه همان‌هایی نیستند که ما در پی آنها هستیم. ما در تراژدی می‌آموزیم که نیات او همیشه با نیات ما یکی نیست. نیایشگران صبر فردی، خواه در خانه‌ها و خواه در این کلیسای جامع شناخته شده‌اند، آنها شنیده‌اند و فهمیده‌اند. نیایشگرانی که به ما در گذراندن روز و تحمل شب یاری می‌کنند، نیایشگرانی آشنا یا غریب که در این سفر به ما دلگرمی و قوت می‌دهند و نیایشگرانی که آرزوهای ما را به آرزوهایی بزرگ‌تر از آرزوهایمان تغییر داده اند... آمریکا کشوری بخت‌یار است، آنقدر که از این بابت به خدای بزرگ شاکر است، لیکن رنج از ما دریغ نشده. در هر نسلی، جهان دشمنان آزادی بشر را به وجود آورده است. آنها به آمریکا حمله کردند، چون ما خانه آزادی و مدافع آن هستیم و تعهد پدرانمان فریاد عصر ماست. در این روز ملی نیایش و یادمان، از درگاه خداوند متعال می‌خواهیم به کشور ما نظر کرده و به ما صبر عطا کند و مشکلات پیش رو را بردارد. دعا می‌کنیم کسانی را که در اندوه گام برمی‌دارند، تسلی خاطر و آرامش عطا فرماید، برای جان‌هایی که حال باید برای خاطر آنها شیون کنیم و وعده جان‌هایی که خواهند آمد، او را سپاس می‌گوییم. اطمینان داریم نه مرگ و نه زندگی، نه فرشتگان و نه ارواح خبیثه و قدرت‌ها، نه اشیای موجود و نه اشیایی که پیدا خواهند شد، نه بلندی و نه ژرفا، هیچ‌یک نمی‌توانند ما را از عشق خدا جدا کنند. خدا ارواح رفتگان را بیامرزد و به ما آرامش دهد و همیشه راهنمای سرزمینمان باشد. خداوند به آمریکا خیر و برکت عطا فرماید. واشنگتن‌پست بعدها دگردیسی جورج دبلیو.بوش را تجزیه و تحلیل کرد: نخستین‌بار پس از آنکه محافظه‌کاران مذهبی به جریان سیاسی نوینی تبدیل شدند، رئیس‌جمهور ایالات متحده رهبر بالفعل آن شد؛ موقعیتی که رونالد ریگان هرگز شایسته آن نبود، گرچه از سوی محافظه‌کاران مذهبی مورد ستایش قرار گرفت. نشریات مسیحی و رادیو و تلویزیون، بوش را مکرر با تمجید به نمایش در‌می‌آورند، در حالی که واعظان بر بالای منابر رهبری او را فضل الهی تلقی می‌کنند. جمعی از رهبران مذهبی که با او ملاقات کرده‌اند، به ایمان او شهادت می‌دهند؛ در همان حال وب‌سایت‌ها مردم را برای دعا و روزه‌داری به خاطر رئیس‌جمهور تشویق می‌کنند. ظهر روز 14 سپتامبر، پس از مراسم نیایش، رئیس‌جمهور ایالات متحده در 43 کشور عضو شورای اروپا از جمله روسیه و بسیاری از کشورهای دیگر جهان برای قربانیان حمله 3 دقیقه سکوت کردند، بنابراین همگی به‌طور ضمنی رهبری مسیحی دوباره تولد یافته اصولگرا را که عزم خود را برای رهبری آنها در «مبارزه تاریخی خیر علیه شر» اعلام کرده بود، پذیرفتند. آیا غوغاهای سیاسی و صوفیگرانه مبشران انجیلی تلویزیون سرایت‌کننده است؟ نه شوک روانشناختی، نه حرمتی که فرد ممکن است نسبت به درگذشتگان احساس کنند، هیچ‌یک نمی‌توانند این اشتیاق شدید مذهبی را توجیه کنند. گرچه ایالات متحده در اصل کشوری خداسالار بوده است که شالوده‌های آن را پیورتین‌های فراری از دست پادشاهی تحمل‌ناپذیر بریتانیا بنا نهاده‌اند، با این حال آنها هرگز ملت فوق‌العاده پارسامنشی نبودند. در آنجا مبشران انجیلی تلویزیون در نقش استراتژیست‌های نظامی ایفای نقش می‌کنند. هرگز پیشینه تاریخی وجود ندارد که رئیس‌جمهور آمریکا خطابه رزم خود را در کلیسای جامع ایراد کند. خطاب جورج دبلیو. بوش: «مردم دنیا، آنان که در رنج ما شریکند در این مراسم رسمی به ما به پیوندند»، از مراسم مذهبی حتی در جمهوری غیرمذهبی فرانسه نیز اجابت شد. به همین دلیل سران اجرایی فرانسه، رئیس‌جمهور ژاک شیراک و نخست‌وزیر لایونل جاسپین در 12 سپتامبر فرمانی به شرح زیر امضا کردند: جمعه 14 سپتامبر 2001، روز عزای ملی برای قربانیان حمله 11 سپتامبر 2001 در ایالات متحده آمریکا اعلام شده است. آنها شب قبل از مراسم به همراه جمع کثیری از مسؤولان و وزرای منتخب برای شرکت در مراسمی جهانی در کلیسای آمریکاییان پاریس حضور یافتند و سرود معروف «خدا به آمریکا برکت دهد» را به آواز خواندند. این نیایش‌ها، در گوشه و کنار جهان و توسط اعلامیه‌ها و بعضا مجادلاتی زنده محکوم شد. مخالفان می‌گفتند که این دست‌نوشته‌های گسترده به نظر می‌رسد، به طور ضمنی بیانگر آن است که هزاران قربانی آمریکایی به نحوی بیش از قربانیان نژادی اخیر ارزش و اعتبار داشته‌اند، در حالی که هیچ‌یک از آنها چنین احترامی را کسب نکرده بودند. ما باید این مجادله را نوعی خودداری از پذیرفتن اغوای سیاسی احساسات مذهبی تلقی کنیم. 3 دقیقه سکوت برای پروراندن این بصیرت که درگیری‌ها را می‌توان به طور مسالمت‌آمیز و بدون کمک گرفتن از تروریسم حل و فصل کرد، ممکن بود به صورت عالمگیر پذیرفته شود اما دعا تنها برای قربانیان تروریسم در قلمرو آمریکا پذیرفتنی نیست. این آیین‌ها بیانگر شوق جمعی برای دستیابی به صلح نبود، بلکه تلاشی برای توجیه انتقام‌گیری‌های آتی بود. این لحظه نیایش نقطه‌عطفی در تاریخ به شمار خواهد رفت. بعدها واشنگتن‌پست نوشت: به محض اینکه سرود ملی در کلیسای جامع نواخته شد، ایالات متحده جنگ را آغاز کرد. این جمله می‌توانست بسط یابد. جهان با پیوستن به سوگ آمریکا وارد جنگ شد. در این حال بهتر است از خود بپرسیم که چرا چنین یکدلی بنده‌واری سازمان یافت؟ بی‌شباهت به بسیج هم‌پیمانان نظامی، هیچ پیمان بین‌المللی نمی‌تواند چنین اجباری را تحمیل کند که برای نیایش کنار هم جمع شوید که ایالات متحده سوگوار است. با همه این احوال به بازی کشاندن هم‌پیمانانی چون ناتو، ‌ای‌.ان‌.زد، یو.اس. و ا‌.ای.‌اس سهل‌تر و سریع‌تر از فرمان سوگ بین‌المللی است. اگر اندکی دقت به خرج دهیم، درمی‌یابیم فرمان فرانسویان که در 12 سپتامبر به امضای ژاک شیراک و لیونل جاسپین رسید، پیش‌تر از آن بود که جورج دبلیو. بوش روز عزای ملی اعلام کرد. چنین عملکردی در مقیاس جهانی نیازمند به کارگیری شبکه‌ای از تفوق و برتری است که بتواند تقریبا همه دولت‌های دنیا را تحت فشار قرار دهد. افزون بر همه اینها، این عمل یک هدف سیاسی داشت: با اغوای احساسات دینی، دولت آمریکا نه‌تنها قربانیان حملات که تفسیر خود از حوادث را نیز تقدیس کرد. از آن پس هر سوالی از واقعیت این والامقامان توهینی به مقدسات تلقی خواهد شد. ترتیباتی که برای تحمیل سوگواری بین‌المللی به کار رفت در اکتبر 2001 مخفیانه اساسی رسمی‌تر یافت. دفتر تاثیرات استراتژیک در درون پنتاگون به وجود آمد و تحت امر ژنرال سیمون پت وردن (Simon PPete Worden) فرمانده اسبق فضایی ایالات متحده قرار گرفت. این عضو International Information Programs در دپارتمان ایالتی و از طریق گروه اطلاع‌رسانی نظامی بین‌المللی با برنامه‌های اطلاع‌رسانی بین‌المللی ارتباط داشت. مدیریت این گروه را نیز کلنل برد وارد (Colonel Brod Ward) برعهده داشت. این دفتر در حال حاضر برای اغوای افکار عمومی غرب و حکومت‌های غربی تلاش می‌کند. فصل ششم اختیارات فوق‌العاده در صبح روز 14 سپتامبر، کنگره ایالات متحده به پرزیدنت جورج بوش اختیار داد تا تمام قوای قهریه مناسب و مورد نیاز علیه تمام ملت‌ها، سازمان‌ها یا اشخاصی که به تشخیص او در حملات تروریستی 11 سپتامبر 2001 دست داشتند یا در انجام آن مساعدت کردند یا به آن سازمان‌ها و اشخاص پناه دادند را به کار گیرد تا از تکرار اینگونه حملات تروریستی علیه ایالات متحده توسط اینگونه ملل، سازمان‌ها یا اشخاص جلوگیری به عمل آورد. این قطعنامه مشترک هر دو مجلس نمایندگان با اکثریت آرا جز یکی که متعلق بود به نماینده دموکرات‌ها از کالیفرنیا به نام باربارالی، تقریبا بدون هیچ‌گونه جر و بحثی تصویب شد. متن این قطعنامه به پرزیدنت بوش در مبارزه با سازمان‌های تروریستی غیردولتی اختیارات کامل می‌دهد اما «اختیارات فوق‌العاده» داده شده کاملا «اختیارات جنگی» نیستند. پرزیدنت جورج بوش ملزم است قبل از شروع هرگونه عملیات خصمانه‌ای علیه کشور دیگر، کنگره را مطلع کند. به منظور انجام نخستین عملیات، پرزیدنت بوش از کنگره درخواست یک اعتبار 20 میلیارد دلاری کرد. در یک حرکتی وطن‌پرستانه به کفایت این مبلغ شک کرده و هر دو مجلس نمایندگان و پس از 5 ساعت بحث 40 میلیارد دلار تصویب کردند. علاوه بر این، پرزیدنت بوش دستور بسیج حداکثر 50 هزار نیروی ذخیره را نیز صادر کرد. وزیر دفاع، دونالد رامسفلد، 35 هزار و 500 نیرو را احضار کرد (10 هزار نفر از ارتش، 13 هزار نفر از نیروی هوایی، 3 هزار نفر نیروی دریایی Navy، 7 هزار و 500 نفر نیروی دریایی Marines و 2 هزار نفر از گارد ساحلی). آخرین‌باری که چنین بسیج نیرویی صورت گرفت به جنگ خلیج مربوط می‌شد. این بار تعداد نیروهای احضار شده 5 برابر بیشتر بود چون به ناوگان جنگی نیرومندتری نیاز بود. جورج بوش در 20 سپتامبر در جلسه مشترکی خطاب به کنگره نطق مهمی ایراد کرد. در این نطق چهره‌های شناخته شده متعددی از جمله نخست‌وزیر انگلستان، تونی بلر او را همراهی می‌کرد. در این هنگام او سرانجام به طور رسمی اسامه بن‌لادن و سازمانش را مسؤول این حملات اعلام کرد و به رژیم طالبان اولتیماتوم داد: تمام رهبران القاعده را که در سرزمین شما مخفی شده‌اند به ایالات متحده تحویل دهید. تمام افراد از جمله شهروندان آمریکایی را که زندانی کرده‌اید آزاد کنید. از روزنامه‌نگاران خارجی، دیپلمات‌ها و مددکاران در کشورتان حمایت کنید. فورا و برای همیشه هر نوع اردوگاه آموزش تروریست‌ها در افغانستان را تعطیل کنید و هر شخصی در تشکیلات آنها را به مسؤولان مربوطه تحویل کنید. اجازه دهید ایالات متحده دسترسی کامل به اردوگاه آموزش تروریست‌ها داشته باشد تا مطمئن شود دیگر در آنها فعالیتی صورت نمی‌گیرد. این مطالبات قابل مذاکره نیست. طالبان باید این خواسته‌ها را اجابت کند و باید این کار را سریع انجام دهد. آنها باید تروریست‌ها را تحویل دهند یا در سرنوشتشان شریک شوند. علاوه بر آن، او (پرزیدنت بوش) ایجاد یک «اداره امنیت ملی» به سرپرستی یک وزیر و تحت نظارت مستقیم خود او را اعلام کرد. این اداره جدید ایجاد و هماهنگی اجرای استراتژی ملی جهت در امان نگه‌داشتن ایالات متحده از تهدیدات و حملات تروریست‌ها را برعهده خواهد داشت. رئیس‌جمهور اضافه کرد او دریادار «Marian» و استاندار اسبق پنسیلوانیا، تام ریج را جهت اداره این مرکز گمارده است. به منظور تکمیل کردن این اقدامات، حکومت بوش تصمیمات متعددی جهت تقویت حفظ اسرار نظامی اتخاذ کرد. روز بعد از حملات، یعنی 12 سپتامبر، رامسفلد در مصاحبه مطبوعاتی‌اش در پنتاگون اظهار کرده بود بیان این نکته حائز اهمیت است، هنگامی که افراد با اسرار نظامی سروکار دارند و این اسرار طبقه‌بندی شده را در اختیار افراد غیر قرار می‌دهند، شانس دولت ایالات متحده در تعقیب کسانی که به آن کشور حمله و بسیاری از آمریکاییان را کشته‌اند بشدت کاهش می‌دهد. ثانیا، هنگامی که اطلاعات طبقه‌بندی شده مربوط به عملیات نظامی در اختیار و دسترس کسانی قرار می‌گیرد که نباید به آن اطلاعات دسترسی داشته باشند، تاثیر اجتناب‌ناپذیر این عمل آن است که زندگی مردان و زنان نظامی به خطر می‌افتد چون آنها باید آن عملیات را به انجام برسانند. هنگامی که خبرنگاران در روز 25 سپتامبر از او سوال کردند که آیا او برای حفظ اسرار دروغ هم گفته است یا نه، رامسفلد پاسخ داد که او شخصا به اندازه کافی باهوش هست تا راه‌های دیگری برای حفظ اسرار بیابد اما باید همکاران او نهایت سعی خود را به عمل آورند. وزیر دفاع ادامه مي‌دهد: البته باید به عبارت معروف وینستون چرچیل اشاره کرد هنگامی که گفت از من نقل قول نکنید. من نمی‌خواهم این را از طرف من نقل قول کنید، بنابراین از طرف من نقل قول نکنید. او گفت بعضی وقت‌ها واقعیت چنان گرانبهاست که باید با لشکری از دروغ از آن محافظت کرد. صحبت کردن درباره تاریخ حمله و زمان حمله و در حقیقت آنها نه‌تنها درباره تاریخ حمله نرماندی یا محل آن سخن نگفتند، اصلا آیا می‌خواستند به ساحل نرماندی یا شمال بلژیک حمله کنند یا نه، در واقع طوری طراحی کردند که آلمانی‌ها را درباره مکان حمله گمراه کنند. یک ارتش ساختگی تحت فرمان ژنرال پتن به وجود آورده بودند. این بخشی از تاریخ است و خواستم شما آن را در نظر داشته باشید. هرگز به خاطر نمی‌آورم به مطبوعات دروغ گفته باشم، قصد انجام این کار را هم ندارم و دلیلی هم برای دروغ گفتن وجود ندارد. راه‌های زیادی وجود دارد که بتوان از دروغ گفتن اجتناب کرد و من این کار را نمی‌کنم. خبرنگار: این شامل همه افراد در وزارت دفاع می‌شود؟ رامسفلد: حتما شوخی می‌کنید (خنده حضار) در روز دوم اکتبر معاون وزیر دفاع، پیت آلدریج پسر، نامه‌ای خطاب به تمام فروشندگان اسلحه نوشت. او در نامه‌اش خاطرنشان کرد که اطلاعات نظامی‌ای که در دسترس آنها قرار داده می‌شود، حتی کم‌اهمیت‌ترین اطلاعات می‌تواند مقادیر قابل توجهی از اسرار وزارت دفاع را فاش کند، بنابراین احتیاط از طرف غیرنظامیان بسیار ضروری بود. در تاریخ 4 اکتبر یک نامه الکترونیکی توسط مدیر خرید نیروی هوایی ارتش ایالات متحده به نام دارلین درویون به تمام تولیدکنندگان اسلحه ارسال و پیامدهای نامه آلدریج در آن به وضوح بیان شد. تمام سازندگان اسلحه از بحث و صحبت با روزنامه‌نگاران درباره قراردادهای تحت مذاکره و قراردادهایی که قبلا امضا شده و به افکار عمومی اعلام شده بود، منع شده بودند. منع گفت‌وگو در این موارد تنها به ایالات متحده محدود نبوده بلکه تمام‌ کشورهای خارجی که فروشندگان در آنجا حضور می‌یافتند را نیز شامل می‌شد. پرزیدنت بوش روز 5 اکتبر در اقدامی که قانون اساسی ایالات متحده را نقض می‌کرد به چندین عضو کابینه‌اش دستور داد تا از انتقال اطلاعات به اعضای کنگره خودداری کنند (به اسناد و ضمایم مراجعه شود). معاون وزیر دفاع، پائول ولفوویتز، در روز 18 اکتبر یادداشتی برای روسای ادارات فرستاد تا در بین کارمندان و پرسنل دپارتمان‌ها توزیع شود. او خطاب به افراد چنین نوشت: بنابراین حیاتی است که کارمندان وزارت دفاع همچنین افراد در دیگر سازمان‌ها که از وزارت دفاع حمایت می‌کنند، هنگام گفت‌وگو درباره اطلاعات مربوط به فعالیت‌های وزارت دفاع احتیاط قابل ملاحظه‌ای کنند، صرف‌نظر از اینکه چه وظایفی برعهده دارند. در اماکن عمومی هیچ‌گونه گفت‌وگویی مربوط به کارهایتان انجام ندهید، همچنین هنگام رفت و آمد بین منزل و محل کار یا هنگام مکالمه روی وسایل الکترونیکی فاقد ایمنی. درباره اطلاعات طبقه‌بندی شده فقط در اماکن مجاز و با افرادی که نیاز خاصی به دانستن آن اطلاعات دارند و در شرایطی که وسایل امنیتی مناسب وجود داشته باشند گفت‌وگو کنید. همچنین از اطلاعات طبقه‌بندی نشده باید مراقبت کرد چون با افشا شدن آنها می‌توان نتیجه‌گیری‌های حساسی از آنها کرد. اغلب اطلاعات که ما برای انجام عملیات وزارت دفاع استفاده می‌کنیم باید از اطلاع عموم مخفی نگه داشته شوند چون این اطلاعات دارای حساسیت خاصی هستند. اگر شکی داشتید، از گفت‌وگو درباره اطلاعات رسمی وزارت دفاع با دیگر پرسنل وزارت دفاع خودداری کنید. در همان زمان مقامات فدرال اقداماتی کردند تا تحقیقات درباره حملات سری بماند. در روز 11 سپتامبر FBI از شرکت‌های هوایی درخواست کرد تا با مطبوعات گفت‌وگو نکنند. با این وجود شهادت آنها هر 2 موضوع که چرا هواپیماها پر از مسافر نشدند و چرا هواپیماربایان در فهرست مسافران نبودند را مشخص می‌کند. عصر همان روز ماموران FBI در خانه برادران ژولز و جیدئون نادت منتظر آنها بودند که در زمان برخورد هواپیماها به ساختمان‌ها، در منهتن بودند. ماموران FBI 5 ساعت فیلمبرداری ویدئویی که توسط 2 روزنامه‌نگار از داخل برج‌های مرکز تجارت جهانی و از خارج ساختمان تهیه شده بود را مصادره کردند. فقط 6 دقیقه از فیلمبرداری که برخورد نخستین هواپیما به ساختمان را نشان می‌داد به آنها برگردانده شد. این سند که به کمک آن می‌شد سقوط مرکز تجارت جهانی را بهتر فهمید مهر و موم شد. FBI همچنین از شرکت ادیگو (Odigo) خواست تا با مطبوعات گفت‌وگو نکنند. جالب توجه است تا بدانیم دقیقا چگونه به آنها اخطار شد و چه اقداماتی برای محدود کردن تعداد افراد در برج‌ها در آن روز صورت گرفت. عینا، مقامات نظامی هر نوع گفت‌وگویی بین کارمندانشان و مطبوعات را منع کردند. بنابراین روزنامه‌‌نگاران نمی‌توانند از خلبانان جنگنده‌ها یا پرسنل پایگاه‌های نیروی هوایی در «بارکز دیل» یا «آفوت» تحقیق کنند. کانون وکلای آمریکا، به نوبه خود، با آگاهی از اینکه محاکمات برای غرامات ناشی از حملات می‌تواند به برملا شدن اسرار رسمی بینجامد، اعلام کرد هر قاضی که سعی کند به نام خانواده قربانیان دست به اقدامات قانونی بزند را از فهرست قضایی خود خارج خواهد کرد. این ممنوعیت فقط 6 ماه طول کشید که پس از آن بعضی آزمایش‌ها و بررسی‌ها مقدور نیستند. پرزیدنت بوش شخصا با رهبران کنگره تماس گرفته و از آنان خواست با ایجاد کمیته تحقیقات درباره حوادث 11 سپتامبر امنیت ملی را به خطر نیندازند. به خاطر حفظ ظاهر و همچنین ورق زدن صفحه (turning the page) رهبران کنگره تصمیم گرفتند تحقیقات مشترک از هر 2 مجلس درباره اقدامات صورت گرفته از زمان 11 سپتامبر به عمل آورند تا از حملات تروریستی جدید جلوگیری شود. در روز 10 اکتبر، مشاور امنیت ملی، کاندولیزا رایس، مدیران شبکه‌های تلویزیونی مهم را به کاخ سفید فراخواند (ابی‌سی، سی‌بی‌اس، سی‌‌ان‌ان، فاکس، فاکس نیوز، ام اس ان و ان‌‌‌‌‌بی‌سی) تا از آنها بخواهد با این موضوع با مسؤولیت برخورد کنند. اگر آزادی مطبوعات یک اصل است، از روزنامه‌نگاران دعوت به عمل آمد درباره اطلاعات قضاوت کرده و از پخش هر چیزی که برای امنیت مردم آمریکا مضر باشد خودداری کنند. مطبوعات نیز این پیام را به وضوح و روشنی دریافت کردند. بلافاصله ران گاتینگ‌ سردبیر سیتی‌سان و دن گوتری سردبیر دیلی‌کوریر که جرات کرده بودند از بوش انتقاد کنند، اخراج شدند. پراودا و ایزوستیا در دوران اتحاد شوروی سابق سخت در فشار بودند تا از مطبوعات آمریکایی در خدمت به برنامه‌های رسمی پیشی بجویند. آنها مساله پرداختن به وقایع را به کناری نهاده یا حتی فراهم کردن محلی که بتوان در آنجا مشکلات را بحث کرد، فراموش کرده‌اند. این افتضاحی است که وجود یک سیستم تبلیغات و نه یک مطبوعات جدی و واقعی در یک جامعه دموکراتیک را برملا می‌کند. ادوارد هرمان، استاد علوم سیاسی در دانشگاه پنسیلوانیا اظهار کرد: سرانجام پس از 3 هفته مباحثه، کنگره قانون متحد و نیرومند کردن آمریکا را با فراهم کردن ابزارهای مناسب مورد نیاز برای پیشگیری از تروریسم تصویب کرد (که نام اختصاری قانون USA PATRIOT را به ما می‌دهد). این قانونگذاری استثنایی انواع آزادی‌های مدنی را به مدت 4 سال به حالت تعلیق درمی‌آورد تا به دولت ایالات متحده ابزار لازم جهت مبارزه موثر با تروریسم را بدهد. برای هیچ‌کس پوشیده نیست که 4 سال تمام دوره زمامداری جورج دبلیو. بوش به انضمام دوره انتخابات قبل از دور دوم انتخابات ریاست‌جمهوری را در‌بر می‌گیرد. این قانون بنا به یک تعریف خیلی کلی و عام، تروریست‌ها و حامیان آنها را تحت فشار قرار می‌دهد. بنابراین، جمع‌آوری پول برای خانواده‌های اعضای IRA که در انگلستان زندانی شده‌اند یک جرم فدرال است. طول مدت بازداشت بدون اتهام برای خارجیان مظنون به تروریسم به یک هفته افزایش یافته است. در صورت وارد کردن اتهام (به هر دلیلی، بدون هرگونه ارتباط لازم به مظنون بودن از تروریسم)، مظنونان ممکن است به صورت مخفی تا 6 ماه در بازداشت بمانند، در صورتی که دادستان کل بر این باور باشد که آزادی آنها امنیت ملی یا اجتماع را به خطر می‌اندازد بدون محدودیت قابل تمدید است. بلافاصله یکهزار و 200 مهاجر به مدت نامعلومی با اتهامات افشا نشده بازداشت شدند. کنسولگری‌های خارجی از نقض حقوق اساسی شهروندان کشورهای متبوعشان شکایت کرده‌اند، همانگونه که سرکنسول پاکستان در نیویورک اظهار داشت: در اغلب موارد ما نه از هویت و نه از مکان بازداشت افراد کشورمان مطلعیم. در بهترین شرایط، به ما تعداد افراد بازداشت شده را اطلاع می‌دهند. مقامات آمریکایی هم آنها را تحت فشار قرار می‌دهند تا با نمایندگان کنسولگری و وکلایشان تماس نگیرند، این کاملا غیرقابل قبول است. قانون USA PATRIOT در نهایت به FBI اجازه می‌دهد مانع گفت‌وگوی افراد بدون حضور یک قاضی شوند. در روز 31 اکتبر وزارت دادگستری حق افراد زندانی از گفت‌وگو به تنهایی با وکلایشان را به حالت تعلیق درآورد. بنابراین، امکان نظارت و ضبط این ملاقات‌ها وجود داشت و اظهارات مظنونان ممکن بود علیه آنها استفاده شود که از امکان مشارکت وکیل با موکلش برای طرح استراتژی دفاعی جلوگیری به عمل می‌آورد. روز 13 نوامبر پرزیدنت بوش دستور داد خارجیان «مظنون به تروریسم» به انضمام اعضا و اعضای سابق القاعده و افرادی که کمک کردند (حتی به‌طور ندانسته) برای ارتکاب اعمال تروریستی توطئه کردند (حتی آنهایی که انجام نشد) توسط دادگاه‌های فدرال محاکمه نخواهند شد و نه حتی توسط دادگاه‌های نظامی، بلکه توسط کمیسیون‌های نظامی. این کمیسیون‌ها توسط وزیر دفاع منصوب شده و رویه خود را راسا تعیین خواهند کرد. این محاکمات می‌توانند پشت درهای بسته برگزار شوند. «محاکمه‌کنندگان نظامی» ملزم به ارائه مدرک که ممکن است در اختیار داشته باشند به متهمان و مدافعان آنها نیستند. تصمیمات کمیسیون‌ها با آرای دوسوم اکثریت اخذ خواهد شد (و نه با کل آرا که نرم بین‌الملل در موارد جنایی است). در همان روز، وزارت دادگستری 5 هزار مظنون خاورمیانه‌ای را برای بازجویی بازداشت کرد، بویژه تمام آنها اوراق مهاجرتشان کامل بوده و هیچ سابقه‌ای نزد پلیس نداشتند. با استفاده از کمیته ضدتروریسم تصویب شده توسط قطعنامه 1373 (28 سپتامبر 2001) در شورای امنیت سازمان ملل، وزارت کشور از طریق سازمان ملل به متحدانش فشار آورد تا قوانینی مشابه به تصویب برسانند. تا به امروز، 55 کشور (به انضمام فرانسه که قانون امنیت روز به روز را تصویب کرد) بخش‌هایی از قانون USA PATRIOT را به قوانین داخلی‌شان اضافه کرده‌اند. هدف آنها حمایت از شهروندانشان در برابر تروریسم نیست، بلکه به پلیس ایالات متحده اجازه مي‌دهند دامنه فعالیت خود را به بقیه دنیا گسترش دهد. این قوانین اساسا طول مدت بازداشت مظنونان در موارد تروریستی را افزایش می‌دهد، آزادی مطبوعات را محدود کرده و جلوگیری از گفت‌وگو بدون کنترل قضایی را مجاز می‌کند. در انگلستان، قانون ضدتروریست بازداشت مظنون خارجی را بدون رویه قضایی ممکن می‌کند که این اعلامیه حقوق بشر اروپا را نقض می‌کند. در کانادا، قانون ضدتروریست روزنامه‌نگاران را ملزم می‌کند در صورت دستور قاضی منابع خود را افشا کنند یا خطر زندانی شدن را به جان بخرند. در آلمان، به سرویس‌های جاسوسی اختیارات قضایی داده شده که آنها را به پلیس سیاسی مبدل کرده است. به سرویس‌های مخفی ایتالیا اجازه داده شده در کشور همه نوع اعمال جنایتکارانه مرتکب شوند، به نفع دفاع ملی، بدون اینکه به مقامات قضایی پاسخگو باشند و ... سرانجام، وزیر خارجه، کالین پاول به اروپا آمد تا اطمینان حاصل کند نیروهای پلیس ملی اطلاعاتشان را بدون تشریفات اداری به FBI منتقل کنند و به FBI اجازه دهند تیم‌هایی در دفاتر یورو پول (پلیس اروپا) بگمارد. از 11 سپتامبر به بعد، دولت قوانینی تصویب کرده، روش‌هایی اتخاذ کرده و تهدید به استفاده از خط‌مشی‌هایی کرده است که با قوانین و ارزش‌های ما سازگار نبوده و قبل از این تصور آنها نیز ممکن نبود، نیویورک ریویوآ و بوکز نوشت. غرق در شکوه وطن‌پرستی موهوم، سرزمین آزادی بیان و شفافیت سیاسی در دامن دلیل سیاسی و نظامی افتاده بود که به تمام سطوح جامعه بسط می‌یافت. تغییر رسمی وقایع 11 سپتامبر چنین تغییر ناگهانی را توجیه نمی‌کرد. اگر دشمن افراد درمانده‌ای بودند که در غارهای افغانستان مخفی شده بودند، چرا باید همگان از گفت‌وگو در چهاردیواری پنتاگون بهراسند؟ چگونه قابل درک است که یک مشت تروریست بتوانند با جمع‌آوری اطلاعات پراکنده درباره فروش تسلیحات به نقشه‌های ارتش ایالات متحده دست یابند؟ چرا باید عملکرد عادی موسسات را به حالت تعلیق درآورده و از دسترسی اعضای کنگره، حتی پشت درهای بسته، از اطلاعاتی که لازمه حکومت دموکراتیک است، جلوگیری کرد؟ اگر داستان مقامات که حملات به تروریست‌های خارجی نسبت داده می‌شد، صحیح باشد، چرا باید مانع تحقیقات کنگره و مطبوعات شد؟ آیا ما شاهد یک تغییر سیاسی نیستیم که خیلی قبل از 11 سپتامبر طراحی شده بود؟ چندین مرتبه در نیم قرن اخیر سیا سعی کرده است قوانینی به تصویب برساند که از برملا کردن اعمال دولت جلوگیری به عمل آورد و خادمان جامعه و روزنامه‌نگاران را به خاطر این برملاسازی تحت تعقیب قرار دهد. در نوامبر 2000، سناتور بی‌نهایت مرتجع ریچارد شلبی که در آن زمان ریاست کمیته جاسوسی سنا را برعهده داشت، درخواست تصویب قانون سری بودن اعمال دولت را داشت که توسط پرزیدنت بیل کلینتون وتو شد. ریچارد شلبی دوباره در اوت 2001 به این اقدام مبادرت ورزید و امیدوار بود با عکس‌العمل مساعدی از طرف پرزیدنت بوش مواجه شود. لایحه تحت مذاکره بود که ناگهان حملات 11 سپتامبر روی داد و بخش‌هایی از آن در قانون جاسوسی 13 دسامبر 2001 الحاق شد. بلافاصله، دادستان کل جان اشکرافت واحد جدیدی به وجود آورد که وظیفه آن بررسی راه‌های جلوگیری از درز اطلاعات سری بود. قرار بود در مدت 6 ماه گزارشی ارائه شود اما قبلا وب‌سایت‌های (Web sites) رسمی متعددی حذف شده بودند؛ اطلاعات مربوط به افراد حذف شده بودند به دلیل اینکه محتویات آنها می‌توانست منجر به این شود که تروریست‌ها از آنها اطلاعات سری استنتاج کنند. قوه قضائیه، تحقیقات کنگره و مطبوعات، یعنی همه نیروهای مفید خنثی و عقیم شده‌اند، در حالی که قوه مجریه اختیاراتی برای خودش قائل شده است که وارد سیاست‌های داخلی شده که قبلا توسط سیا و ارتش در خارج آزمایش شده‌اند. تاسیس اداره امنیت داخلی (OHS) که توسط پرزیدنت بوش در تاریخ 20 سپتامبر به کنگره اعلام شد، فقط در تاریخ 8 اکتبر مشروعیت یافت. این یک اقدام موقت که حاصل شرایط باشد، نبود بلکه حکایت از یک تغییر اساسی سیستم حکومت آمریکا بود. بنابراین، دولت بین امنیت داخلی و خارجی تفاوت قائل می‌شد. مدیر اداره امنیت داخلی همتراز مشاور امنیت ملی (کوندولیزا رایس) خواهد بود. هر کدام ریاست شورایی را برعهده خواهند داشت؛ شورای امنیت داخلی و شورای امنیت ملی. وظایف آنها در موارد متعددی تداخل پیدا می‌کرد. همچنین پرزیدنت بوش یک نفر را به عنوان معاون مشاور امنیت ملی جهت نظارت بر فعالیت‌های ضدتروریستی گمارده است، اگر‌چه این شخص گزارش‌هایش را برای کاندولیزا رایس می‌فرستد اما این گزارش‌ها باید در دسترس تام ریج هم قرار بگیرند. این پست کلیدی به ژنرال وین ‌آ. دانینگ واگذار شد که بویژه سابقه قلدرمآبی دارد. در میان دیگر مسائل، دانینگ مسؤول نیروی عملیات مخصوص برای شبکه عقب‌مانده بود. او همچنین بر همکاری بین 2 شورا در اداره نفوذ استراتژیک نظارت خواهد کرد که مسؤولیت آن تاثیر گذاشتن بر افکار و دولت‌های خارجی خواهد بود. اداره امنیت داخلی اختیارات گسترده‌ای دارد که با گذشت زمان تکامل خواهد یافت. مشکل بتوان گفت، نقشی قابل مقایسه با «اداره بسیج جنگ» (OWN) در دوران جنگ دوم جهانی یا اداره سیاست ملی کنترل مواد مخدر (ONDCP) داشته باشد که بر عملیات نظامی در آمریکای لاتین نظارت دارد. در هر حال، ما شاهد تسلط ارتش و سرویس‌های جاسوسی بر زندگی مردم هستیم. تاریخ‌نویسان چنین ضبط خواهند کرد که بین نوامبر 2000 و فوریه 2002، دموکراسی، آنگونه که توسط آفرینندگان و «اعلامیه استقلال» و قانون اساسی ایالات متحده تجسم شده بود، عملا به پایان رسید. با مرگ دموکراسی، دولت خداسالاری فاشیستی آمریکا متولد شد. 2 روزنامه برجسته به‌نام‌های جان استنتون و وین مدسین اظهار کردند. فصل هفتم تقصیر بن لادن است! صبح روز 11 سپتامبر، هنگامی که CNN تصویر یکی از برج‌های مرکز تجارت جهانی را در حالی که شعله‌های آتش از آن به هوا برمی‌خاست نشان می‌داد، اما هنوز مشخص نبود آن اتفاق یک حادثه یا یک حمله بود، مفسران شبکه گزارش دادند که احتمالا اسامه بن‌لادن در آن کار دست داشته است. این فرضیه به تدریج تنها توضیح قابل قبول تلقی می‌شد. چنان حملاتی فقط می‌توانست کار یک هیولا باشد که شدیدا با دنیای متمدن بیگانه است، نفرتی بی‌منطق نسبت به غرب دارد و دست‌هایش غرق در خون بود. این دیوانه قبلا شناسایی شده بود: دشمن شماره یک آمریکا؛ اسامه بن لادن. شایعه ابتدا با درز اخبار توسط منابع مطلع یا منابع نزدیک به تحقیقات به مطبوعات راه یافت. هنگامی که کالین پاول علنا بن‌لادن را یک مظنون نامید، این خبر رسمیت یافت. هنگامی که جورج دبلیو. بوش او را مقصر قلمداد کرد این به یک باور و اعتقاد تبدیل شد. تا به امروز، آن اتهام با دلیل و مدرک اثبات نشده است. اما مقامات آمریکایی خود را بی‌نیاز به انجام آن می‌بینند چون نواری از اسامه بن‌لادن را منتشر کردند که از نظر آنها یک اعتراف بود. اسامه بن‌لادن پنجاه و چهارمین فرزند شیخ محمد بن‌لادن، موسس گروه سعودی «SBG» در سال 1931 بود. این شرکت مادر که مهم‌ترین شرکت در عربستان سعودی است، نیمی از درآمدش را از ساختمان‌سازی و فعالیت‌های عمومی کسب می‌کند و نیمه دیگر از مهندسی، املاک، توزیع، مخابرات و انتشارات عاید می‌شود. یک شرکت سرمایه‌گذاری سوییسی، شرکت سرمایه‌گذاری سعودی SICO، تشکیل شد که چندین شرکت با شراکت بانک تجارتی ملی سعودی به وجود آورد. گروه سعودی بن لادن (SGB) دارای سهام عمده‌ای در جنرال الکتریک، نورتل نت وورکز و کاربری سوپس است. نماینده گروه سعودی بن لادن در ایالات متحده عدنان کاشوگی است (برادرزن سابق محمد ال فاید) و مدیریت دارایی‌های مالی این شرکت به عهده گروه کارلیل است. تا سال 1996 تشکیل شرکت‌های وابسته به گروه سعودی بن لادن در لوزان توسط مشاورش فرانچس گناد، بانکدار نازی و کسی که وصیتنامه دکتر گوبلز را به انجام رساند و به کارلوس تروریست کمک مالی می‌کرد، بود. گروه سعودی بن لادن به طور نیرومندی به رژیم وهابی عربستان سعودی وابسته است، تا جایی که به مدت مدیدی تنها مقاطعه‌کار ساخت‌و‌ساز و مدیریت اماکن مقدس پادشاهی عربستان در شهرهای مدینه و مکه بود. عینا، این گروه اغلب قراردادهای ساختمان‌سازی پایگاه‌های ایالات متحده در عربستان سعودی و بازسازی کویت بعد از جنگ خلیج را به دست آورد. بعد از مرگ تصادفی شیخ محمد بن لادن در سال 1968، بزرگ‌ترین پسرش سالم جانشین او شد. او نیز در یک سانحه هوایی در 1988 در تگزاس درگذشت. از آن زمان تا به حال گروه سعودی بن‌لادن توسط بکر، دومین پسر موسس گروه اداره شده است. اسامه که در سال 1957 متولد شد از دانشگاه شاه عبدالعزيز در رشته مدیریت و اقتصاد فارغ‌التحصیل شد. گفته می‌شود بازرگان باتدبیری است. در دسامبر 1979، استادش شاهزاده ترکی آل‌فیصل آل‌سعود (رئیس سرویس‌های مخفی سعودی از سال 1977 تا اوت 2001) از او خواست مدیریت مالی عملیات سری سیا در افغانستان را برعهده گیرد. در مدت 10 سال، سیا 2 میلیارد دلار برای کنترل روس‌ها در افغانستان سرمایه‌گذاری کرد که پرهزینه‌ترین عملیات در تاریخ این سازمان (سیا) است. سرویس‌های مخفی عربستان و ایالات متحده جنگجویان مسلمان را استخدام کرده، آموزش داده، مسلح کرده و آنها را روانه جهاد کردند تا با روس‌ها جنگیده و آنان را شکست دهند. اسامه بن لادن نیازهای این گروه نامنظم را که در یک فایل کامپیوتری به نام القاعده نامگذاری شده بودند، برطرف می‌کرد (به طور لغوی به معنی پایگاه مانند پایگاه داده است). بعد از شکست اتحاد شوروی، ایالات متحده آمریکا کاملا علاقه خود به افغانستان را از دست داده و آن را به دست جنگجویان و مجاهدین که از سراسر جهان اسلام برای جنگ با ارتش سرخ استخدام کرده بودند، سپرد. سپس اسامه بن لادن همکاری با سیا را قطع و این جنگجویان را خود نگه داشت. در 1990، او به پادشاهی سعودی پیشنهاد کرد مردانش را در اختیار آنها قرار دهد تا صدام حسین مرتد را از کویت بیرون برانند و هنگامی که سعودی‌ها ائتلاف به رهبری پرزیدنت بوش پدر، دیک چنی (در آن زمان وزیر دفاع) و کالین پاول (در آن زمان رئیس ستاد مشترک) را به او ترجیح دادند خشمگین شد. جنگجویان مسلمان بر سر اینکه آنها هم‌پیمانان یا دشمنان ائتلاف سعودی آمریکایی بودند به 2 اردوگاه تقسیم شدند. اسامه بن لادن به گروهی تعلق داشت که توسط رهبر سودانی حسن الترابی اداره می‌شد که در این گروه یاسر عرفات نیز یافت می‌شود. آنها در کنفرانس‌های معروف اسلامی و عرب که در خارطوم تشکیل می‌شد شرکت می‌کردند. در 1992، ایالات متحده بنا به یک قطعنامه سازمان ملل به نام عملیات اعاده امید در سومالی نیرو پیاده کرد. چند جنگجوی جنگ افغانستان روی سربازان آمریکایی در سومالی آتش گشودند و 18 سرباز آمریکایی کشته شد. اسامه بن لادن مسؤول این زد و خوردها شناخته شد. ارتش ایالات متحده آنجا را ترک کرد. در عالم خیال، بن لادن آمریکا را شکست داده بود؛ درست بعد از شکست روس‌ها. در آن زمان اسامه بن لادن از ملیت سعودی‌اش خلع و در سودان اقامت گزید. هنگام قطع رابطه با خانواده‌اش تقریبا 300 میلیون دلار به او ارثیه رسید. او این پول‌ها را در ایجاد چندین بانک، فعالیت‌های کشاورزی و توزیع کالا به صورت داخلی سرمایه‌گذاری کرد. در ابتدا به کمک کلنل عمر حسن البشیرکه در آن زمان حسن الترابی نامیده می‌شد، در سودان چندین شرکت، یک فرودگاه، جاده و یک خط لوله ساخت و تولید قسمت عمده صمغ عربی را تحت کنترل درآورد. باوجود این پروژه‌ها، در سال 1996 از سودان اخراج شد؛ به دلیل فشارهای مصر که او را متهم به توطئه در ترور پرزیدنت حسنی مبارک کرد، سپس او به افغانستان برگشت. در ژوئن 1996، 19 سرباز آمریکایی در حمله‌ای به پایگاه نظامی الخبر در عربستان سعودی کشته شدند. ایالات متحده، اسامه بن لادن را محرک این قضیه معرفی کرد. در پاسخ، او جهاد را علیه آمریکا و اسرائیل به کار گرفت که در رساله معروفش مشرکان را از جزیره عرب اخراج کنید به آن اشاره کرده است. او همان منطقی را به کار برد که با سیا در افغانستان مورد استفاده قرار داد: وظیفه مقدس همه مسلمین است که سرزمین‌های اشغال شده اسلام را آزاد کنند، اما مشکل بتوان اشغال نظامی افغانستان توسط روسها را با ایجاد پایگاه‌های نظامی ایالات متحده در عربستان سعودی که فرآیند یک قرارداد بین 2 دولت است، مقایسه کرد. موعظه‌های میلیونر در بسیج توده‌های مسلمان که او با کمک رهبر مصری ایمن الظواهری در سال 1998 به وجود آورده و به جبهه بین‌المللی اسلامی علیه یهودیان و مسیحیان معروف بود به جایی نرسید. در 7 اوت 1998 حملاتی سفارتخانه‌های آمریکا در دارالسلام (تانزانیا) و نایروبی (کنیا) که منجر به کشته شدن 299 نفر و زخمی شدن بیش از 4 هزار و 500 زخمی شد را درهم کوبید. ایالات متحده اسامه بن لادن را به عنوان محرک معرفی کرد. پرزیدنت بیل کلینتون دستور داد 75 موشک کروز به اردوگاه‌های آموزشی در جلال‌آباد و خوست افغانستان شلیک شود، همچنین آزمایشگاه ال شیفا در سودان مورد حمله قرار گرفت. FBI اتهاماتی علیه بن لادن وارد کرده و 5 میلیون دلار برای سر او جایزه تعیین کرد. همه دارایی‌های او مسدود شدند. در 12 اکتبر 2000، حمله‌ای توسط یک قایق پر از مواد منفجره به اژدرافکن USS Cole که در سواحل عدن (یمن) پهلو گرفته بود منجر به کشته شدن 17 ملوان و زخمی شدن 39 نفر شد. ایالات متحده اسامه بن لادن را مسؤول این حمله معرفی کرد. در 8 مه ‌2001، دونالد رامسفلد فاش کرد که دشمن شماره یک ایالات متحده نه‌تنها دارای سلاح‌های باکتریولوژی و شیمیایی بود، بلکه در شرف ساخت بمب اتمی و پرتاب ماهواره بود. میلتون بردن (رئیس سابق سیا در سودان در 1980 و یکی از چهره‌های سرشناس در عملیات مخفی سازمان در افغانستان) در مصاحبه‌ای با برنامه فرانت لاین پی بی‌اس (PBS Frontline) اظهار تردید کرد: ربط دادن اسامه بن لادن به همه عملیات تروریستی در دهه اخیر ساده‌اندیشی و توهین به شعور اغلب آمریکاییان است و یقینا هم‌پیمانان ما، ما را جدی نخواهند گرفت. میلتون بردن که بعد از بازنشستگی‌اش در سال 1994 اجازه یافت درباره چنین موضوعاتی صحبت کند، چنین ادامه داد: تخیلات زیادی در این زمینه وجود دارد اما ما از آن خوشمان می‌آید؛ آن اسطوره بن لادن است که تقریبا به نوعی سرگرمی تبدیل شده است. ما از سال 1991 که روس‌ها زیر موج توده‌ها دفن شدند هیچ دشمنی نداشته‌ایم و من گمان می‌کنم ما به نحوی این مساله را دوست داریم. ما از تروریسم بین‌الملل خوشمان می‌آید در حالی که آن تروریسم واقعی بشدت شخصیت خود را تغییر می‌دهد. به هر حال نمایش ادامه دارد: ایالات متحده آمریکا اسامه بن لادن را به دست داشتن در حملات 11 سپتامبر متهم کرد. وزیر کشور، ژنرال کالین پاول در برنامه ملاقات با مطبوعات (شبکه ان‌بی‌سی) و باوجود تردیدهای ابراز شده توسط وزرای خارجه دیگر کشورها چنین اعلام کرد: ما سخت در حال فعالیت هستیم تا همه اطلاعات را یک جا جمع کنیم؛ اطلاعات جاسوسی، اطلاعات اجرای قانون و من فکر می‌کنم در آینده نزدیک ما بتوانیم کاغذی یا سندی ارائه دهیم که او را به حملات مرتبط می‌کند. با وجود اینکه چندین بار اعلام شد، چنین سندی هرگز چاپ نشد. روز 4 اکتبر، تونی بلر، نخست وزیر انگلستان گزارشی به مجلس عوام ارائه کرد به‌نام «مسؤولیت برای خشونت تروریست در ایالات متحده». مهم‌ترین نکته‌ای که جلب توجه می‌کند این است که هیچ سازمان دیگری انگیزه و ظرفیت انجام حملات 11 سپتامبر را ندارد، جز سازمان القاعده به رهبری اسامه بن لادن. در همان روز، وزیر خارجه پاکستان، ریاض محمدخان، اعلام کرد شواهد ارسالی به دولت او توسط آمریکا برای محاکمه بن‌لادن کفایت می‌کند. این مدرک که به‌طور کلی سری طبقه‌بندی شده است هرگز منتشر نشد. در روز 7 اکتبر، سفرای آمریکا و انگلستان به سازمان ملل اطلاع دادند که دولت‌های متبوعشان جنگ در افغانستان را آغاز کرده‌اند. جان نگرو پونته این‌طور نوشت: دولت متبوع من اطلاعاتی آشکار و غیرقابل انکار به‌دست آورده است که سازمان القاعده که توسط رژیم طالبان در افغانستان حمایت می‌شود نقشی اساسی در این حملات داشته است. این اطلاعات آشکار و غیرقابل انکار هرگز در دسترس شورای امنیت قرار نگرفته است. روز 10 نوامبر، ساندی‌تلگراف مطلبی درباره وجود یک نوار ویدئویی منتشر کرد (که روز 20 اکتبر ضبط شده بود) که اسامه بن‌لادن مسؤولیت حملات را پذیرفته بود: برج‌های دوقلو اهدافی مشروع بودند. آنها ستون‌های قدرت اقتصادی آمریکا بودند. این وقایع از هر جهت شاخص بودند آنها فقط برج‌های دوقلو نبودند، بلکه برج‌های روحی آن کشور بودند که نابود شدند. گفته می‌شود بن لادن، رئیس‌جمهور آمریکا و نخست وزیر انگلستان را تهدید کرده بود. بوش و بلر جز قدرت نسبی چیز دیگری را درک نمی‌کنند. هر وقت آنها ما را بکشند ما نیز آنها را خواهیم کشت تا تعادل برقرار باشد. این گزارش‌ها همان روز توسط تونی بلر تایید شد که به اطلاع مجلس عوام رسانده بود که او نسخه‌ای از نوار را دیده است. این نوار اسرارآمیز در نسخه جدید گزارش بلر عنوان شده بود. این سخنان در مصاحبه‌ای با شبکه خبری الجزیره عنوان شده بود و سپس در ژانویه 2002 توسط CNN پخش شد. با گردش حوادث، در روز 9 دسامبر واشنگتن‌پست در صفحه اول خود از وجود نوار ویدئویی جدیدی خبر داد. نوار که توسط یکی از همدستان نزدیک دشمن شماره یک اجتماع در 11 سپتامبر ضبط شده بود، عکس‌العمل‌های اسامه بن لادن را نشان داد و به‌طور یقین مسؤولیت او در طراحی حملات را مورد تایید قرار داد. بنا به گزارش رویتر و به نقل از یک منبع ناشناخته، رهبر القاعده اظهار کرد اکثر هواپیماربایان کامیکازه (= حمله‌کنندگان انتحاری) نبوده و حتی نمی‌دانستند که قربانی خواهند شد. پل ولفوویتز، معاون وزیر دفاع، در برنامه این هفته (ا بی‌سی) اظهار داشت: مایه انزجار است. اینجا مردی وجود دارد که از کشتار هزاران انسان بی‌گناه لذت برده و به آن افتخار می‌کند. این مساله دانسته‌های قبلی ما را درباره او تایید می‌کند. هیچ چیز جدید یا تعجب آوری وجود ندارد فقط وقایع را تایید می‌کند. امیدوارم این موضوع نقطه پایانی برای این تئوری‌های جنون آمیز باشد که آمریکا یا شخص دیگری را گناهکار قلمداد می‌کنند. نوار در 13 دسامبر 2001 توسط پنتاگون پخش شد. اسامه بن لادن در نوار «اعترافاتی» می‌کند که از هر لحاظ با گزارش رسمی مطابقت می‌کند و ما می‌دانیم که دور از حقیقت است. من فکر می‌کردم که آتش گاز هواپیما اسکلت آهنی ساختمان[مرکز تجارت جهانی] را ذوب کرده و فقط در قسمتی که هواپیما برخورد کرده بود همه آن طبقات فرو خواهد ریخت. این آن چیزی بود که ما امیدش را داشتیم. ما آن روز کارمان را تمام کرده بودیم و رادیو.... ما رادیو را برای دریافت اخبار از واشنگتن تنظیم کردیم. اخبار ادامه یافت و تا پایان اشاره‌ای به حمله نشد. در پایان اعلام کردند که هم‌اکنون یک هواپیما به مرکز تجارت جهانی برخورد کرده است. بعد از مدتی، آنها اعلام کردند هواپیمای دیگری به مرکز تجارت جهانی برخورد کرده است. برادرانی که اخبار را شنیدند بیش از اندازه خوشحال شدند... برادرانی که عملیات را انجام دادند تمام آنچه که آنها می‌دانستند این بود که یک عملیات شهادتی دارند و ما از آنها خواستیم تا به آمریکا بروند، اما آنها هیچ چیز درباره عملیات نمی‌دانستند، حتی یک کلمه. اما آنها آموزش دیدند و ما درباره عملیات چیزی به آنها نگفتیم تا اینکه آنها به آنجا رسیدند و فقط قبل از اینکه سوار هواپیما شوند... هنگامی که نخستین هواپیما به ساختمان برخورد کرد آنها بیش از اندازه خوشحال شدند و من به آنها گفتم: صبور باشید... فاصله بین نخستین برخورد و دومین برخورد به برج‌ها 20دقیقه بود و فاصله بین نخستین هواپیما و هواپیمایی که به پنتاگون برخورد کرد، یک ساعت بود. نه تنها مامور بن لادن افسانه سقوط برج‌ها را به احتراق نسبت می‌دهد، تیم‌های کامیکازه (انتحاری) و حتی سقوط هواپیما روی پنتاگون، بلکه حقایق را انکار می‌کند. درحقیقت نوار ویدئو با این تفسیر دستیارش پایان می‌یابد: آمریکایی‌ها وحشتزده شده بودند، فکر می‌کردند که کودتا شده است. اگر دشمن شماره یک ایالات متحده چنین بگوید... بنابراین در گناهکار بودن اسامه بن لادن در حملات 11 سپتامبر جای تردید وجود دارد چون‌که او به اعمالی اعتراف کرده است که هرگز اتفاق نیفتاد. اما آیا واقعا بن لادن از آمریکا منفک شده و دشمن آمریکا شد؟ از 1987 تا 1998 آموزش جنگندگان القاعده توسط علی محمد وابسته به ارتش آمریکا صورت گرفت. در همان حال، محمد همچنین در «مرکز و مدرسه جنگ افزار مخصوص جان اف. کندی» مشغول تعلیم بود، جایی که او به آموزش سری‌ترین شبکه نفوذ ایالات متحده، «عقب مانده‌ها» و همچنین افسران نیروهای مخصوص ایالات متحده پرداخت. با توجه به مقررات امنیتی سرویس‌های مخفی آمریکا که مراقبت دائمی از کارکنانش الزامی است، آیا حتی برای یک لحظه می‌توان باور کرد که علی محمد بین پایگاه نظامی در ایالت متحده آمریکا و کمپ‌های القاعده در سودان و افغانستان بدون آنکه فورا شناخته شود، رفت وآمد کند؟ دستگیری جنجالی علی محمد در پایان 1998 برای مخفی کردن این حقیقت کفایت نمی‌کند که این مامور «عقب مانده» جنگجویان القاعده را تعلیم داد و بنابراین اسامه بن لادن حداقل تا 1998 برای سیا کار می‌کرد. چگونه می‌توان نفهمید که کل داستان اسامه بن لادن توسط سیا ساخته و پرداخته شده است؟ آنها حتی سعی کردند ما را متقاعد کنند که بن لادن با 20 جنگنده نیرومندترین ارتش دنیا را از سومالی بیرون کرد! یا به عنوان یک مثال دیگر، حملات نایروبی و دارالسلام ضدآمریکایی جلوه داده شدند، اما هیچکدام از 11 مقتول حادثه دارالسلام آمریکایی نبودند، در حالی که در نایروبی فقط 12 نفر از 213 کشته شده آمریکایی بودند. آنهایی که این حملات به دروغ ضدآمریکایی را به راه انداختند دقت کافی کردند تا عواقب آن حملات متوجه دیگران شود. در حقیقت سیا به توسل به کمک‌های اسامه بن لادن ادامه داد تا از وجود آنها علیه نفوذ روس‌ها استفاده کند همانطور که در زمان اتحاد شوروی سابق چنین کرده بود. شما هرگز یک تیم برنده را عوض نمی‌کنید. در سال 1999 از «لژیون عرب» القاعده برای حمایت از شورشیان کوزوو علیه دیکتاتوری موجود در بلگراد استفاده شد. وجود آنها در چچن هم مورد استفاده قرار گرفت، حداقل تا نوامبر 2001، همانطور که نیویورک تایمز گزارش داد. خصومت ادعا شده بن لادن با ایالات متحده به واشنگتن امکان داد مسؤولیت خود در این «عملیات کثیف» را انکار کند. روابط بین سیا و بن لادن در 1998 به وخامت نگرایید. بن لادن در حالی که بشدت بیمار بود در مدت 4 الی 14 جولای 2001 برای معالجه به بیمارستان آمریکايي دوبی (امارات متحده عربی) مراجعه کرد. در طول اقامتش در بیمارستان چندین عضو خانواده‌اش و افراد سرشناس دیگری از عربستان سعودی و امارات به دیدار او رفتند. در همان روز نماینده محلی سیا در دوبی که فردی سرشناس است، دیده شد که از آسانسور اصلی اتاق بن لادن استفاده کرده است روزنامه فرانسوی فیگارو گزارش داد. یک خبرنگار سی بی‌اس (CBS) گزارش داد که «شب قبل از حملات تروریستی 11 سپتامبر» اسامه بن لادن در پاکستان بود. بن لادن تحت معالجه ارتشی بود که روزها بعد قول داد که از جنگ ایالات متحده علیه ترور در افغانستان حمایت کند... بن لادن در یک بیمارستان نظامی در راولپندی مورد معالجه دیالیز کلیه قرار گرفته و جان یافت. مردی که علیه آمریکا و اسرائیل جهاد به راه انداخت، مردی که FBI برای سرش 5 میلیون دلار جایزه گذاشت، مردی که اردوگاه‌های آموزشی‌اش در افغانستان مورد حمله موشک‌های کروز واقع شدند، در بیمارستان آمریکایی دوبی مورد معالجه واقع شد، با رئیس دفتر محلی سیا گپ زد و سپس تحت حمایت ارتش پاکستان در راولپندی تحت معالجه واقع شد. این شوخی دوستان نزدیک و جنگجویان القاعده را دچار سردرگمی کرد. برای مثال بنا به گفته آمریکاییان، آزمایشگاه ال شیفا در سودان توسط بن‌لادن مشغول تولید سلاح‌های شیمیایی کشتار جمعی بود. به همین دلیل، آن مرکز توسط نیروی هوایی ایالات متحده در سال 1998 بمباران شد. با وجود این، ناظران بین‌المللی که برای بازرسی خرابه‌ها آمدند، دریافتند که آن آزمایشگاه چیزی غیر از آسپیرین تولید نمی‌کرد. کارخانه به‌طور مشترک به اسامه بن لادن و صلاح ادریس تعلق داشت. سیا ادریس را متهم به توطئه برای ساخت سلاح‌های شیمیایی و کمک مالی به جهاد اسلامی در مصر کرد. دارایی‌های مالی‌اش بلوکه شد، اما در مه ‌1999 مخفیانه دارایی‌هایش آزاد شد. تروریست ادریس امروزه 75درصد‌ای‌ای اس دیجیتال سیستمز (IES Digital Systems) و 20 درصد پروتک (Protec) را توسط یک شرکت واسطه خارجی به‌نام گلوبال سکیوریتی سیستمز (Global Security Systems) کنترل می‌کند. اکنون،‌ای‌ای اس دیجیتال سیستمز، مسؤول مراقبت ویدئویی از تعدادی شرکت دولتی و نظامی بریتانیاست، همان گونه که بارون کوکس به اطلاع مجلس عوام رسانید، در حالی که پروتک (Protec) مسؤول مراقبت و امنیت 11 نیروگاه اتمی انگلیسی است. درباره محمد عطا، که FBI او را متهم به عضو بودن در القاعده می‌کند و ادعا می‌کند که کماندوهای کامیکازه (انتحاری) را در 11 سپتامبر هدایت و رهبری کرد و حساب بانکی‌اش برای تامین بودجه عملیات مورد استفاده قرار گرفت، او نماینده سرویس جاسوسی داخلی پاکستان (ISI) بود که به عنوان شاخه‌ای از سیا شناخته می‌شود. در جولای 2001 ژنرال احمد محمد، مدیر‌ای اس‌ای (ISI)، یکصد هزار دلار به حساب بانکی محمد عطا در ایالات متحده حواله کرد، تایمزایندیا گزارش داد. این خبر هیچ عکس العملی در ایالات متحده به‌وجود نیاورد. در نهایت از ژنرال محمود خواسته شد بعد از معرفی جانشینش بازنشسته شود. احترامات صورت گرفته توسط ایالات متحده آمریکا علیه بن لادن متقاعدکننده نبود. 75 موشک کروز شلیک شده روی کمپ‌های آموزشی القاعده و کارخانه ال‌شیفا منجر به کشته شدن فقط 21 مبارز اسلامی شد که متناسب به نظر نمی‌رسد، چه از نظر اقدامات صورت گرفته، یک نفر کشته شده در نایروبی و دارالسلام. پروفسور میشل چوسوروفسکی استاد دانشگاه اوتاوا در این ارتباط می‌نویسد: از دوره جنگ سرد، واشنگتن عمدا از اسامه بن‌لادن حمایت کرد. در حالی که همزمان نام او را در این فهرست افراد تحت تعقیب FBI نیز گنجانده است. در حالی که مجاهدین درگیر قیام‌های مسلحانه در بالکان و جمهوری‌های شوروی سابق به نفع آمریکا هستند، FBI ماموریت دارد که او را به ایالات متحده آورده و جنگ علیه تروریسم را به اجرا درآورد. تمام شواهد گویای آن است که این موضوع نه تنها حکایت از اقدامات متناقض دارد بلکه حاوی سیاست دروغگویی به شهروندان نیز هست. زیرا از زمان جنگ اتحاد شوروی سابق با افغانستان، CIA از طریق عملیات مخفی خود همواره از تروریسم بین‌المللی حمایت کرده است. از سویی بن لادن نه تنها یک دشمن نیست، بلکه عامل ایالات متحده است و از سوی دیگر او هرگز ارتباط خویش را با خانواده‌اش که یک شریک تجاری اصلی خانواده بوش به‌شمار می‌روند، قطع نکرد. ما پیش‌تر نشان دادیم که سرمایه‌های مالی گروه سعودی بن لادن توسط گروه کارلیل اداره می‌شود.