مهدی زرین‌نام: هر چند نمی‌توان عدم وجود اعتیاد در میان دانش‌آموزان کشور را باورکردنی دانست، اما اعلام آمارهایی متناقض از تعداد دانش‌آموزان معتاد از سوی مراجع مختلف که هر کدام به نوعی با بحث اعتیاد در ارتباط هستند نیز قابل اعتماد نبوده و موجب بروز نگرانی‌هایی در میان والدین و بی‌اعتمادی آنها به فضاهای آموزشی کشور خواهد شد که برای این امر نمی‌توان دلیلی در نظر گرفت جز نبود یک دستگاه متولی برای بررسی آسیب‌های اجتماعی و اعلام آماری رسمی در جهت برنامه‌ریزی و رفع خطر.
سال 86 بود که محمد‌رضا جهانی، جانشین دبیرکل ستاد مبارزه با مواد مخدر ریاست جمهوری گفت: حدود 30 هزار دانش‌آموز معتاد در سیستم آموزش و پرورش وجود دارد که باید برای درمان آنها برنامه‌ریزی شود. این در حالی بود که تنها چند روز بعد ضیاءالدینی، مدیرکل سلامت و پیشگیری از آسیب‌های اجتماعی آموزش و پرورش، ضمن تکذیب وجود این تعداد دانش‌آموز معتاد در کشور اذعان کرد: «اعلام این آمار بدون انجام پژوهش جدی صورت گرفته است و این آمار را تنها بر اساس مراجعه هر فرد 6 تا 18 سال معتاد به مراکز درمانی اعلام کرده‌اند، درحالی که هیچ مدرک موثقی در دست نیست که همه این افراد محصل بوده‌اند». در هفته‌های اخیر و پس از جلسه بررسی اعتیاد در میان دانش‌آموزان که در مجلس شورای اسلامی برگزار شد و مسؤولان ستاد مبارزه با مواد مخدر و آموزش و پرورش در آن شرکت کردند، نیز هرکدام از نمایندگان در ابراز نظری در این باره آمارهایی را عنوان کردند که با توجه به تفاوت اعداد، نتیجه‌گیری و برنامه‌ریزی جهت دفع خطر را با مشکل روبه‌رو کرده و از سوی دیگر موجب نگرانی والدین دانش‌آموزان شده است.این نگرانی پس از آنکه یکی از اعضای کمیسیون بهداشت و درمان مجلس تعداد دانش‌آموزان درگیر اعتیاد را بیش از 30 هزار نفر اعلام کرد، افزایش یافت و این در حالی است که مسؤولان آموزش و پرورش آمار دانش‌آموزان معتاد را 2/0 درصد جمعیت معتادان کل کشور و مسؤولان ستاد مبارزه با مواد مخدر تعداد دانش‌آموزان معتاد را 5/0 درصد کل معتادان می‌دانند. بر این اساس و با توجه به اینکه طبق اعلام رسمی ستاد مبارزه با مواد‌مخدر، یک میلیون و 200هزار معتاد در کشور وجود دارد، تعداد دانش‌آموزان معتاد با استناد به اظهارات مسؤولان آموزش و پرورش 2هزار‌و400 نفر و براساس نظر ستاد مبارزه با مواد‌مخدر حدود 5 هزار نفر برآورد خواهد شد. این نکته را نیز نباید از یاد برد که براساس آمارهای ستاد مبارزه با مواد مخدر سن متوسط ورود به اعتیاد در کشور 23 سالگی است و این سن خارج از دوران تحصیل دانش‌آموزان در مدارس است.با این وجود، یک بار دیگر نیز آمار 30 هزار نفری دانش‌آموزان معتاد از سوی نمایندگان خانه ملت و همچنین وزیر آموزش و پرورش با واکنش روبه‌رو و تکذیب شد.
علی کریمی فیروزجایی، رئیس کمیته آموزش و پرورش مجلس وجود 30 هزار دانش‌آموز معتاد در جامعه را غیر واقعی دانست و به فارس گفت: حدود 2 هزار و 400 دانش‌آموز معتاد وجود دارد و آمارهایی که گاهی اوقات مطرح می‌شود به این علت است که افراد معتادی در سن دانش‌آموزی وجود دارند یا دانش‌آموزان معتادی وجود داشته‌اند که ترک تحصیل کرده‌اند و آمارهایی که بیان می‌شود به خاطر این دلایل غلط و غیرواقعی است. اما این اظهارنظر را سردار اسماعیل احمدی‌مقدم، دبیرکل ستاد مبارزه با مواد مخدر به نوعی در آبان‌ماه سال جاری پاسخ گفته و اینگونه توضیح داده بود که «آمار 30 هزار نفری دانش‌آموزان معتاد کشور را نه تایید می‌کنم و نه تکذیب، چرا که ما خودمان به صورت مستقیم از سطح مدارس کشور آمارگیری نکرده‌ایم و در عین حال اگر آموزش و پرورش نیز آمار مشخصی در این زمینه اعلام نمی‌کند، شاید به این دلیل است که واقعا آمار مشخصی از سطح کشور وجود ندارد».
احمدی‌مقدم که در جریان گردهمایی معاونان پژوهشی دانشگاه‌های سراسر کشور سخن می‌گفت، اظهار داشت: متاسفانه آموزش و پرورش کشور ما اینگونه است که هر دانش‌آموزی که معتاد شد، وی را اخراج می‌کند، لذا اینگونه می‌شود که معتادان ما از ترک تحصیلی‌ها هستند و این در حالی است که پس از اخراج دانش‌آموزان معتاد، آموزش و پرورش اعلام می‌کند که هیچ دانش‌آموز معتادی ندارد. از این رو مشکل بزرگی که آموزش و پرورش ما باید حل کند، بحث ریزش تحصیلی است، چرا که ترک تحصیل عامل مهمی در گرایش افراد ترک تحصیل کرده به اعتیاد است.
با این وجود می‌توان نبود یک دستگاه متولی برای بررسی این موضوع در کشور را در جهت برنامه‌ریزی صحیح برای آموزش و پیشگیری از اعتیاد دانش‌آموزان به وضوح حس کرد، زیرا با تناقض‌گویی‌های مسؤولان نه‌تنها مشکلی حل نمی‌شود، بلکه موضوع اصلی که تلاش برای کاهش اعتیاد در این میان و پیشگیری است، مغفول می‌ماند. حمیدرضا حاجی‌بابایی، وزیر آموزش و پرورش هم که در روزهای گذشته از آمارهای غیردقیق مطلع شده بود، با انتقاد از آمارهای ارائه شده درباره اعتیاد در مدارس، این آمار را دروغ و به ضرر تعلیم و تربیت کشور خواند و به ایلنا گفت: آموزش و پرورش یک باغ گل است و این باغ نیازمند نسیم‌های خنک است، اما خبرهایی همچون باد آتشین می‌آید که در آموزش و پرورش 30 هزار دانش‌آموز معتاد وجود دارد و هر کسی این را گفته دروغ است. وی افزود: اینکه کسی اعلام کرده است، چند نفر سیگاری و معتاد در مدارس داریم، مستلزم آن است که آن شخص همه مدارس را بررسی کرده باشد و بگوید در آموزش و پرورش این تعداد دانش‌آموز معتاد وجود دارد، اما این موضوع با منطق جور در نمی‌آید. حاجی بابایی با بیان اینکه هرکس که این آمار را اعلام کرده، اگر دروغ نمی‌گوید، آن را به صورت محرمانه به دست من برساند، اظهار داشت: این حرف را قبول ندارم ارائه این آمار مستلزم بررسی بسیار دقیق است. با این حال وزیر آموزش و پرورش معتقد است، در صورت دسترسی به آمار دقیق نیز نباید به خانواده‌ها بگوییم که در کشور این قدر معتاد دانش‌آموز وجود دارد، زیرا از نظر روانی، اخلاقی و جامعه‌شناسی درست نیست.
بنابراین به نظر می‌رسد بهتر است که مسؤولان بیش از آنکه به تعداد دانش‌آموزان معتاد پرداخته و زمان دفع خطر را از دست دهند، برای مقابله و عدم گرایش دانش‌آموزان به اعتیاد، برنامه‌ریزی کرده و با آموزش خانواده‌ها، احیای معاونت پرورشی و انتشار آثار و نتایج نامطلوب اعتیاد در کتب درسی، دانش‌آموزان را مطلع کنند تا بتوانیم از این روش پیشگیری به کاهش اعتیاد در مدارس دست یابیم. اظهارنظرهای متناقض درباره تعداد دانش‌آموزان معتاد ادامه دارد
اعتياد در مدارس در بن‌بست آمار!
مهدی زرین‌نام: هر چند نمی‌توان عدم وجود اعتیاد در میان دانش‌آموزان کشور را باورکردنی دانست، اما اعلام آمارهایی متناقض از تعداد دانش‌آموزان معتاد از سوی مراجع مختلف که هر کدام به نوعی با بحث اعتیاد در ارتباط هستند نیز قابل اعتماد نبوده و موجب بروز نگرانی‌هایی در میان والدین و بی‌اعتمادی آنها به فضاهای آموزشی کشور خواهد شد که برای این امر نمی‌توان دلیلی در نظر گرفت جز نبود یک دستگاه متولی برای بررسی آسیب‌های اجتماعی و اعلام آماری رسمی در جهت برنامه‌ریزی و رفع خطر.
سال 86 بود که محمد‌رضا جهانی، جانشین دبیرکل ستاد مبارزه با مواد مخدر ریاست جمهوری گفت: حدود 30 هزار دانش‌آموز معتاد در سیستم آموزش و پرورش وجود دارد که باید برای درمان آنها برنامه‌ریزی شود. این در حالی بود که تنها چند روز بعد ضیاءالدینی، مدیرکل سلامت و پیشگیری از آسیب‌های اجتماعی آموزش و پرورش، ضمن تکذیب وجود این تعداد دانش‌آموز معتاد در کشور اذعان کرد: «اعلام این آمار بدون انجام پژوهش جدی صورت گرفته است و این آمار را تنها بر اساس مراجعه هر فرد 6 تا 18 سال معتاد به مراکز درمانی اعلام کرده‌اند، درحالی که هیچ مدرک موثقی در دست نیست که همه این افراد محصل بوده‌اند». در هفته‌های اخیر و پس از جلسه بررسی اعتیاد در میان دانش‌آموزان که در مجلس شورای اسلامی برگزار شد و مسؤولان ستاد مبارزه با مواد مخدر و آموزش و پرورش در آن شرکت کردند، نیز هرکدام از نمایندگان در ابراز نظری در این باره آمارهایی را عنوان کردند که با توجه به تفاوت اعداد، نتیجه‌گیری و برنامه‌ریزی جهت دفع خطر را با مشکل روبه‌رو کرده و از سوی دیگر موجب نگرانی والدین دانش‌آموزان شده است.این نگرانی پس از آنکه یکی از اعضای کمیسیون بهداشت و درمان مجلس تعداد دانش‌آموزان درگیر اعتیاد را بیش از 30 هزار نفر اعلام کرد، افزایش یافت و این در حالی است که مسؤولان آموزش و پرورش آمار دانش‌آموزان معتاد را 2/0 درصد جمعیت معتادان کل کشور و مسؤولان ستاد مبارزه با مواد مخدر تعداد دانش‌آموزان معتاد را 5/0 درصد کل معتادان می‌دانند. بر این اساس و با توجه به اینکه طبق اعلام رسمی ستاد مبارزه با مواد‌مخدر، یک میلیون و 200هزار معتاد در کشور وجود دارد، تعداد دانش‌آموزان معتاد با استناد به اظهارات مسؤولان آموزش و پرورش 2هزار‌و400 نفر و براساس نظر ستاد مبارزه با مواد‌مخدر حدود 5 هزار نفر برآورد خواهد شد. این نکته را نیز نباید از یاد برد که براساس آمارهای ستاد مبارزه با مواد مخدر سن متوسط ورود به اعتیاد در کشور 23 سالگی است و این سن خارج از دوران تحصیل دانش‌آموزان در مدارس است.با این وجود، یک بار دیگر نیز آمار 30 هزار نفری دانش‌آموزان معتاد از سوی نمایندگان خانه ملت و همچنین وزیر آموزش و پرورش با واکنش روبه‌رو و تکذیب شد.
علی کریمی فیروزجایی، رئیس کمیته آموزش و پرورش مجلس وجود 30 هزار دانش‌آموز معتاد در جامعه را غیر واقعی دانست و به فارس گفت: حدود 2 هزار و 400 دانش‌آموز معتاد وجود دارد و آمارهایی که گاهی اوقات مطرح می‌شود به این علت است که افراد معتادی در سن دانش‌آموزی وجود دارند یا دانش‌آموزان معتادی وجود داشته‌اند که ترک تحصیل کرده‌اند و آمارهایی که بیان می‌شود به خاطر این دلایل غلط و غیرواقعی است. اما این اظهارنظر را سردار اسماعیل احمدی‌مقدم، دبیرکل ستاد مبارزه با مواد مخدر به نوعی در آبان‌ماه سال جاری پاسخ گفته و اینگونه توضیح داده بود که «آمار 30 هزار نفری دانش‌آموزان معتاد کشور را نه تایید می‌کنم و نه تکذیب، چرا که ما خودمان به صورت مستقیم از سطح مدارس کشور آمارگیری نکرده‌ایم و در عین حال اگر آموزش و پرورش نیز آمار مشخصی در این زمینه اعلام نمی‌کند، شاید به این دلیل است که واقعا آمار مشخصی از سطح کشور وجود ندارد».
احمدی‌مقدم که در جریان گردهمایی معاونان پژوهشی دانشگاه‌های سراسر کشور سخن می‌گفت، اظهار داشت: متاسفانه آموزش و پرورش کشور ما اینگونه است که هر دانش‌آموزی که معتاد شد، وی را اخراج می‌کند، لذا اینگونه می‌شود که معتادان ما از ترک تحصیلی‌ها هستند و این در حالی است که پس از اخراج دانش‌آموزان معتاد، آموزش و پرورش اعلام می‌کند که هیچ دانش‌آموز معتادی ندارد. از این رو مشکل بزرگی که آموزش و پرورش ما باید حل کند، بحث ریزش تحصیلی است، چرا که ترک تحصیل عامل مهمی در گرایش افراد ترک تحصیل کرده به اعتیاد است.
با این وجود می‌توان نبود یک دستگاه متولی برای بررسی این موضوع در کشور را در جهت برنامه‌ریزی صحیح برای آموزش و پیشگیری از اعتیاد دانش‌آموزان به وضوح حس کرد، زیرا با تناقض‌گویی‌های مسؤولان نه‌تنها مشکلی حل نمی‌شود، بلکه موضوع اصلی که تلاش برای کاهش اعتیاد در این میان و پیشگیری است، مغفول می‌ماند. حمیدرضا حاجی‌بابایی، وزیر آموزش و پرورش هم که در روزهای گذشته از آمارهای غیردقیق مطلع شده بود، با انتقاد از آمارهای ارائه شده درباره اعتیاد در مدارس، این آمار را دروغ و به ضرر تعلیم و تربیت کشور خواند و به ایلنا گفت: آموزش و پرورش یک باغ گل است و این باغ نیازمند نسیم‌های خنک است، اما خبرهایی همچون باد آتشین می‌آید که در آموزش و پرورش 30 هزار دانش‌آموز معتاد وجود دارد و هر کسی این را گفته دروغ است. وی افزود: اینکه کسی اعلام کرده است، چند نفر سیگاری و معتاد در مدارس داریم، مستلزم آن است که آن شخص همه مدارس را بررسی کرده باشد و بگوید در آموزش و پرورش این تعداد دانش‌آموز معتاد وجود دارد، اما این موضوع با منطق جور در نمی‌آید. حاجی بابایی با بیان اینکه هرکس که این آمار را اعلام کرده، اگر دروغ نمی‌گوید، آن را به صورت محرمانه به دست من برساند، اظهار داشت: این حرف را قبول ندارم ارائه این آمار مستلزم بررسی بسیار دقیق است. با این حال وزیر آموزش و پرورش معتقد است، در صورت دسترسی به آمار دقیق نیز نباید به خانواده‌ها بگوییم که در کشور این قدر معتاد دانش‌آموز وجود دارد، زیرا از نظر روانی، اخلاقی و جامعه‌شناسی درست نیست.
بنابراین به نظر می‌رسد بهتر است که مسؤولان بیش از آنکه به تعداد دانش‌آموزان معتاد پرداخته و زمان دفع خطر را از دست دهند، برای مقابله و عدم گرایش دانش‌آموزان به اعتیاد، برنامه‌ریزی کرده و با آموزش خانواده‌ها، احیای معاونت پرورشی و انتشار آثار و نتایج نامطلوب اعتیاد در کتب درسی، دانش‌آموزان را مطلع کنند تا بتوانیم از این روش پیشگیری به کاهش اعتیاد در مدارس دست یابیم. ارسال نظر
پربیننده