حسین جوادی
پرواز رم ـ تورين
رمی‌ها به تورین رسیدند، گلادیاتورهایی که امشب یا سلاخی می‌شوند یا اینکه پسران فرارا را در تورین دفن می‌کنند. اما به نظر نمی‌رسد کلودیو رانیری مرد بازی‌های بزرگ باشد، او حتی از پرداختن به جنگ‌های روانی قبل از بازی نیز با همان روش محافظه‌کارانه‌اش پرهیز می‌کند، بله! رانیه‌ری مرد نبردهای بزرگ نیست تا این بار بیشتر توجه‌مان به دوئل دل‌پیرو- توتی معطوف شود. دوئلی که شاید برای آخرین‌بار است که می‌تواند مارچلو لیپی را متقاعد کند تا پنیتوریکیو را نیز به جمع آتزوری دعوت کند، نبردی که می‌تواند بار دیگر بانوی پیر را به رتبه‌های بالای جدول برساند، جنگی که در آن لوکاتونی تازه‌وارد تمام انگیزه‌هایش را به کار می‌گیرد تا فردا تیتر اول روزنامه‌ها شود.... اما از همه مهم‌تر همان تقابل آلکس- فرانچسکو است که شاید آخرین احساس زیبایی باشد که می‌تواند برای‌مان به تصویر کشیده شود.
«یا تو را فراموش می‌کنم یا اینکه با تمام شایستگی‌هایم همه چیز را دوباره ثابت خواهم کرد.» فکر می‌کنید این جمله از ذهن چه کسی می‌تواند خطور کند، رانیه‌ری که خاطرات تلخی را در تورین پشت سر گذاشته و حالا می‌خواهد با شمایلی جدید توانایی‌اش را ثابت کند؟ یا آلکس دل‌پیرو که این دیدار و درخشش در آن می‌تواند مارچلو لیپی را قانع کند که میان او و توتی، غیرمنصفانه تبعیضي بزرگ قائل شده است، شاید «آله» گل بزند و قید همه چیز، تیم ملی، لیپی و... را بزند! شاید، اما نه! هنوز هیچ چیز تمام نشده، چون مارچلو یا باید به اشتباهاتش پی ببرد یا اینکه با عدم موفقیت آلکس، نظریه‌اش را به اثبات برساند. همه چیز در پایان وقت قانونی نبرد پسران بانوی پیر و گلادیاتورهای رم مشخص خواهد شد.
شنبه 23 ژانویه، تورینو ...
هوای شهر هنوز سرد و مه گرفته است، پیرمرد رمی در محل هتل اقامت تیم بیش از آنکه بخواهد به روی خود بیاورد که به فکر روش‌های تاکتیکی بازی امشب است در حافظه‌اش روزهایی را مرور می‌کند با پسران بیانکونری چه روزگاری را گذرانده است. شاید بتوانیم حدس بزنیم نخستین جمله‌ای که در مغزش می‌گذرد، چیست. «دلگیرم از این شهر سرد ...». خب، هر کس جای کلودیو رانیری بود همین افکار در جلوی چشمانش رژه می‌رفت اما او ترجیح می‌دهد از این واژه استفاده کند: «هیچ انتقامی در کار نیست، من از تورین خاطرات فراوانی دارم ولی... ولی دیگر... به یاد نخواهم آورد». تقابل یووه- رم دیگر نبرد پسران بانوی پیر با گلادیاتورها نیست. نبردی است از جنس کلودیو- یووه – سران یووه؛ آنهایی که با نامهربانی کامل رهایش کردند. شاید شنیدن یک توهین و پاسخ ندادن به آن آسان‌تر از رویارویی با دیگران و جنگیدن برای حقوق خود است و همین مساله یک فاکتور روحی و روانی است که او به سزار و پسران رمی القا می‌کند، شاید این رفتار مناسب‌ترین کار است برابر حریفی تضعیف شده که «گلبول‌های سفیدش» به پایین‌ترین حد ممکن رسیده است. بله یووه با چیرو فرارا در شرایطی نامتعادل روی لبه تاریکی راه می‌رود؛ راهی که به هیچ عنوان مورد دلخواه هواداران بیانکونری نیست و آنها به کوه آتشفشانی می‌مانند که هر لحظه احتمال انفجارشان هست! ولی اگر قرار باشد از دریچه‌ای دیگر نیز به نبرد امشب نگاه کنیم، تنها یک پیروزی در ورزشگاه خانگی یووه می‌تواند دوباره شرایط را برای بانوی پیر احیا کند. البته این موضوع دلیلی بر این نیست که چیرو فرارا با متدهایش توانسته به این موفقیت برسد بلکه شاید هنوز بارقه‌هایی از تعصب بتواند خون تازه‌ای در کالبد نیمه‌جان بیانکونری تزریق کند اما باز هم نباید از جریان اصلی این مقاله دور شویم چون این دستخط‌ها تنها یک پیش‌بازی ساده نیست بلکه تقابل نیروهایی را به تصویر می‌کشد که شاید هرکدام از ما در طول زندگی با آن روبه‌رو شده‌ایم؛ تقابل بخشش و انتقام، تقابل روحی که باید خاطرات تلخ گذشته را فراموش و برای احیای شخصیتش دوباره تنها به راه پیش‌رو فکر کند، همان روشی که شب قبل از بازی کلودیو رانیری با کت و شلواری که روی آن لوگوی رم حک شده بود به کار می‌گیرد: «همه چیز را فراموش کرده‌ام... انتقامی در کار نیست...» اما آیا زبان و قلب او منطبق بر یکدیگر عمل می‌کنند؟ بعید است! چون در اینجا می‌توانم از جمله معروف پائولو کوئیليو در کتاب «شیطان و دوشیزه پریم» وام بگیرم که می‌گوید: «همواره می‌توانیم بگوییم سنگی که دیگران به سوی ما انداخته‌اند، به ما نخورده است ولی تنها در شب می‌توانیم به خاطر قلب ضعیف خود بگرییم!» کلودیو رانیری هر قدر هم تلاش کند، نمی‌تواند عطش انتقام از سران بیانکونری را پنهان کند ولی مهم‌ترین موضوع این است که او مرد بازي‌هاي بزرگ نيست.
تورینو، خیابان گالیلو 32
جمعه 22 ژانویه... یک روز قبل بازی... به نظر می‌رسد مدیران باشگاه دیگر تحمل ضعف‌های فنی چیرو فرارا را نداشته باشند، سیر نزولی از مکان دوم جدول به رده پنجم واقعا برای آنها غیرقابل تحمل است. البته این منطقی است که آنها آخرین فرصت را به دیدار با رم در ورزشگاه المپیک تورین موکول کنند ولی اگر باز هم فرارا و پسرانش نتوانند شنبه شب به نتیجه دلخواه برسند، آنها حق دارند جوان اهل ناپل را اخراج کنند. اما سوال اینجاست آیا اخراج چیرو همه چیز را سروسامان می‌بخشد؟
شاید هم امشب (شنبه 23 ژانویه) او توانست رانیری را مات کند. خب! به عقیده ما او امتحانش را پس داده، آنقدر فراز و فرود داشته که دیگر قبل از اینکه شرایط از این بحرانی‌تر شود باید به فکر جانشینی باشند که حداقل بزرگی‌اش به نیمکت آنها بیاید. مثلا همین گاس هیدینک گزینه مناسبی بود، مرد هلندی با آن روش منحصر به فردش می‌تواند تحرک را دوباره به مجموعه بیانکونری بازگرداند. اما نکته تاسف‌برانگیز در این انتقال مبلغ بالایی بود که او از سران باشگاه ایتالیایی درخواست می‌کرد؛ رقم 7 میلیون پوند در این شرایط وخیم اقتصادی فوتبال اروپا کمی غیرمنطقی به نظر می‌رسد.
مدیران یووه خودشان به این نتیجه رسیده‌اند که در یکی‌ـ دو سال اخیر نمی‌توانند جام در‌خور توجهی را فتح کنند. البته این موضوع سبب نمی‌شود که به عدم مدیریت آنها و نوع خرید بازیکنان در فصل نقل و انتقالات تابستان اشاره نکنیم، همین مساله یکی از بارزترین فاکتورهایی است که سبب شده بازیکنان مطرحی در ترکیب یووه قرار نگیرند. برای روشن شدن موضوع کافی است به چند فصل گذشته این تیم نقب بزنیم، تیمی را با ترکیب زلاتان، تورام، زامبروتا، ندود و دل‌پیرو (زمانی که کاملا آماده بود) تصور کنید و با فرمت امروزی دار و دسته فرارا مطابقت دهید!
به وضوح برای‌تان مشخص می‌شود که خرید فیلیپه ملو، دیه‌گو و چند نفر دیگر نتوانست از یوونتوس، ترکیب زیبایی بسازد. پس در درجه اول باید مدیریت غلط در این باشگاه را مورد انتقاد قرار دهیم و بعد نوبت به فرارا می‌رسد. به هر صورت بازی امشب جواب خیلی از سوال‌ها را خواهد داد.
كفش‌هاي سيندرلا، در رم
چه کسی فکرش را می‌کرد کلودیو رانیری با آن میمیک صورت احمقانه‌اش حالا فیگور یک مدعی را به خود بگیرد. بله، کلودیو رانیری. حتما او را خوب به یاد می‌آورید! مردی که روی نیمکت یوونتوس براحتی شخصیتش لگدمال شد، به یاد دارم در همان زمان‌ها مقاله‌ای به نام «کفش‌های سیندرلا برای رانیری گشاد است» چاپ شد، موضوع جالبی بود؛ نویسنده در آن مقاله به این مساله اشاره می‌کرد که نیمکت یووه برای او بیش از حد بزرگ است و تنها ستاره‌ای مانند دل‌پیرو وگل‌های اوست که هنوز او را در این تیم نگه داشته است.
و جالب اینجاست رانیری را به آناستازیا (یکی از خواهران سیندرلا در انیمیشن والت‌دیسنی) تشبیه می‌کند. البته تشابه جالب و منطقی‌اي بود چون واقعا رانیری هرگز نتوانست از امکانات موجود در باشگاه کمال استفاده را کند، همین مساله سبب شد تا پیرمرد محافظه‌کار از تورینو اخراج شود، اما حالا چرخه گردون روزگار او را برابر پسران سابقش قرار داده، آن هم در شرایطی که توانسته رمی‌ها را دوباره با تاکتیک‌هایش احیا کند. تمام حرف‌هایی که این روزها به عنوان تیتر اول رسانه‌های ایتالیایی مطرح می‌شود درباره اوج گرفتن دوباره رم با رانیری است. تقابل رانیری – یوونتوس، در زمانی رخ می‌دهد که پیرمرد گذشته‌ها را فراموش کرده. او در کمال احترام می‌گوید هیچ انتقامی در کار نیست، ما فقط به فکر جمع کردن 3 امتیاز اصلی هستیم. کلودیو رانیری در این رابطه اضافه می‌کند: «رابطه من و یووه به گذشته بازمی‌گردد. حالا من روی نیمکت رم نشسته‌ام. زمانی که در تورین بودم خیلی خوب کار می‌کردم ولی حال در شهری مربیگری می‌کنم که زادگاه من است». حالا ما نیز به این طرز فکر و رفتار مردی که از نظر خیلی‌ها «کودن» خطاب می‌شد، احترام مي‌گذاريم.
واقعا اگر هر مربی‌ای با این شرایط در جایگاه او بود از الفاظ دیگری استفاده می‌کرد، اما خب، بخشیدن و فراموش کردن گذشته و آن نامهربانی‌هایی که بر شما گذشته روش منطقی‌تری است که همیشه به پیروزی ختم می‌شود. به بهانه نبرد یوونتوس ـ رم
دیگر تو را به یاد نخواهم آورد
به مارچلو لیپی بگویید از جایگاه ویژه به تماشای بازی امشب بنشیند، البته امیدواریم فرانچسکو توتی هرچه زودتر به ترکیب اصلی برسد تا تقابل او با آلکس دل‌پیرو بیش از پیش به چشم آید.
درست همین چند هفته پیش بود که لیپی در اظهارنظری عجیب با اینکه می‌دانست توتی از تیم ملی خداحافظی کرده، عنوان کرد: درهای تیم ملی به روی فرانچسکو باز است! دقیقا یک روز بعد توتی نیز از این دعوت استقبال می‌کند و تمایلش را برای پیوستن به اردوی آتزوری نشان می‌دهد. لیپی در رفتاری پاردوکس‌گونه می‌گوید: «خیلی‌ها می‌توانند به بازگشت
حسین جوادی
پرواز رم ـ تورين
رمی‌ها به تورین رسیدند، گلادیاتورهایی که امشب یا سلاخی می‌شوند یا اینکه پسران فرارا را در تورین دفن می‌کنند. اما به نظر نمی‌رسد کلودیو رانیری مرد بازی‌های بزرگ باشد، او حتی از پرداختن به جنگ‌های روانی قبل از بازی نیز با همان روش محافظه‌کارانه‌اش پرهیز می‌کند، بله! رانیه‌ری مرد نبردهای بزرگ نیست تا این بار بیشتر توجه‌مان به دوئل دل‌پیرو- توتی معطوف شود. دوئلی که شاید برای آخرین‌بار است که می‌تواند مارچلو لیپی را متقاعد کند تا پنیتوریکیو را نیز به جمع آتزوری دعوت کند، نبردی که می‌تواند بار دیگر بانوی پیر را به رتبه‌های بالای جدول برساند، جنگی که در آن لوکاتونی تازه‌وارد تمام انگیزه‌هایش را به کار می‌گیرد تا فردا تیتر اول روزنامه‌ها شود.... اما از همه مهم‌تر همان تقابل آلکس- فرانچسکو است که شاید آخرین احساس زیبایی باشد که می‌تواند برای‌مان به تصویر کشیده شود.
«یا تو را فراموش می‌کنم یا اینکه با تمام شایستگی‌هایم همه چیز را دوباره ثابت خواهم کرد.» فکر می‌کنید این جمله از ذهن چه کسی می‌تواند خطور کند، رانیه‌ری که خاطرات تلخی را در تورین پشت سر گذاشته و حالا می‌خواهد با شمایلی جدید توانایی‌اش را ثابت کند؟ یا آلکس دل‌پیرو که این دیدار و درخشش در آن می‌تواند مارچلو لیپی را قانع کند که میان او و توتی، غیرمنصفانه تبعیضي بزرگ قائل شده است، شاید «آله» گل بزند و قید همه چیز، تیم ملی، لیپی و... را بزند! شاید، اما نه! هنوز هیچ چیز تمام نشده، چون مارچلو یا باید به اشتباهاتش پی ببرد یا اینکه با عدم موفقیت آلکس، نظریه‌اش را به اثبات برساند. همه چیز در پایان وقت قانونی نبرد پسران بانوی پیر و گلادیاتورهای رم مشخص خواهد شد.
شنبه 23 ژانویه، تورینو ...
هوای شهر هنوز سرد و مه گرفته است، پیرمرد رمی در محل هتل اقامت تیم بیش از آنکه بخواهد به روی خود بیاورد که به فکر روش‌های تاکتیکی بازی امشب است در حافظه‌اش روزهایی را مرور می‌کند با پسران بیانکونری چه روزگاری را گذرانده است. شاید بتوانیم حدس بزنیم نخستین جمله‌ای که در مغزش می‌گذرد، چیست. «دلگیرم از این شهر سرد ...». خب، هر کس جای کلودیو رانیری بود همین افکار در جلوی چشمانش رژه می‌رفت اما او ترجیح می‌دهد از این واژه استفاده کند: «هیچ انتقامی در کار نیست، من از تورین خاطرات فراوانی دارم ولی... ولی دیگر... به یاد نخواهم آورد». تقابل یووه- رم دیگر نبرد پسران بانوی پیر با گلادیاتورها نیست. نبردی است از جنس کلودیو- یووه – سران یووه؛ آنهایی که با نامهربانی کامل رهایش کردند. شاید شنیدن یک توهین و پاسخ ندادن به آن آسان‌تر از رویارویی با دیگران و جنگیدن برای حقوق خود است و همین مساله یک فاکتور روحی و روانی است که او به سزار و پسران رمی القا می‌کند، شاید این رفتار مناسب‌ترین کار است برابر حریفی تضعیف شده که «گلبول‌های سفیدش» به پایین‌ترین حد ممکن رسیده است. بله یووه با چیرو فرارا در شرایطی نامتعادل روی لبه تاریکی راه می‌رود؛ راهی که به هیچ عنوان مورد دلخواه هواداران بیانکونری نیست و آنها به کوه آتشفشانی می‌مانند که هر لحظه احتمال انفجارشان هست! ولی اگر قرار باشد از دریچه‌ای دیگر نیز به نبرد امشب نگاه کنیم، تنها یک پیروزی در ورزشگاه خانگی یووه می‌تواند دوباره شرایط را برای بانوی پیر احیا کند. البته این موضوع دلیلی بر این نیست که چیرو فرارا با متدهایش توانسته به این موفقیت برسد بلکه شاید هنوز بارقه‌هایی از تعصب بتواند خون تازه‌ای در کالبد نیمه‌جان بیانکونری تزریق کند اما باز هم نباید از جریان اصلی این مقاله دور شویم چون این دستخط‌ها تنها یک پیش‌بازی ساده نیست بلکه تقابل نیروهایی را به تصویر می‌کشد که شاید هرکدام از ما در طول زندگی با آن روبه‌رو شده‌ایم؛ تقابل بخشش و انتقام، تقابل روحی که باید خاطرات تلخ گذشته را فراموش و برای احیای شخصیتش دوباره تنها به راه پیش‌رو فکر کند، همان روشی که شب قبل از بازی کلودیو رانیری با کت و شلواری که روی آن لوگوی رم حک شده بود به کار می‌گیرد: «همه چیز را فراموش کرده‌ام... انتقامی در کار نیست...» اما آیا زبان و قلب او منطبق بر یکدیگر عمل می‌کنند؟ بعید است! چون در اینجا می‌توانم از جمله معروف پائولو کوئیليو در کتاب «شیطان و دوشیزه پریم» وام بگیرم که می‌گوید: «همواره می‌توانیم بگوییم سنگی که دیگران به سوی ما انداخته‌اند، به ما نخورده است ولی تنها در شب می‌توانیم به خاطر قلب ضعیف خود بگرییم!» کلودیو رانیری هر قدر هم تلاش کند، نمی‌تواند عطش انتقام از سران بیانکونری را پنهان کند ولی مهم‌ترین موضوع این است که او مرد بازي‌هاي بزرگ نيست.
تورینو، خیابان گالیلو 32
جمعه 22 ژانویه... یک روز قبل بازی... به نظر می‌رسد مدیران باشگاه دیگر تحمل ضعف‌های فنی چیرو فرارا را نداشته باشند، سیر نزولی از مکان دوم جدول به رده پنجم واقعا برای آنها غیرقابل تحمل است. البته این منطقی است که آنها آخرین فرصت را به دیدار با رم در ورزشگاه المپیک تورین موکول کنند ولی اگر باز هم فرارا و پسرانش نتوانند شنبه شب به نتیجه دلخواه برسند، آنها حق دارند جوان اهل ناپل را اخراج کنند. اما سوال اینجاست آیا اخراج چیرو همه چیز را سروسامان می‌بخشد؟
شاید هم امشب (شنبه 23 ژانویه) او توانست رانیری را مات کند. خب! به عقیده ما او امتحانش را پس داده، آنقدر فراز و فرود داشته که دیگر قبل از اینکه شرایط از این بحرانی‌تر شود باید به فکر جانشینی باشند که حداقل بزرگی‌اش به نیمکت آنها بیاید. مثلا همین گاس هیدینک گزینه مناسبی بود، مرد هلندی با آن روش منحصر به فردش می‌تواند تحرک را دوباره به مجموعه بیانکونری بازگرداند. اما نکته تاسف‌برانگیز در این انتقال مبلغ بالایی بود که او از سران باشگاه ایتالیایی درخواست می‌کرد؛ رقم 7 میلیون پوند در این شرایط وخیم اقتصادی فوتبال اروپا کمی غیرمنطقی به نظر می‌رسد.
مدیران یووه خودشان به این نتیجه رسیده‌اند که در یکی‌ـ دو سال اخیر نمی‌توانند جام در‌خور توجهی را فتح کنند. البته این موضوع سبب نمی‌شود که به عدم مدیریت آنها و نوع خرید بازیکنان در فصل نقل و انتقالات تابستان اشاره نکنیم، همین مساله یکی از بارزترین فاکتورهایی است که سبب شده بازیکنان مطرحی در ترکیب یووه قرار نگیرند. برای روشن شدن موضوع کافی است به چند فصل گذشته این تیم نقب بزنیم، تیمی را با ترکیب زلاتان، تورام، زامبروتا، ندود و دل‌پیرو (زمانی که کاملا آماده بود) تصور کنید و با فرمت امروزی دار و دسته فرارا مطابقت دهید!
به وضوح برای‌تان مشخص می‌شود که خرید فیلیپه ملو، دیه‌گو و چند نفر دیگر نتوانست از یوونتوس، ترکیب زیبایی بسازد. پس در درجه اول باید مدیریت غلط در این باشگاه را مورد انتقاد قرار دهیم و بعد نوبت به فرارا می‌رسد. به هر صورت بازی امشب جواب خیلی از سوال‌ها را خواهد داد.
كفش‌هاي سيندرلا، در رم
چه کسی فکرش را می‌کرد کلودیو رانیری با آن میمیک صورت احمقانه‌اش حالا فیگور یک مدعی را به خود بگیرد. بله، کلودیو رانیری. حتما او را خوب به یاد می‌آورید! مردی که روی نیمکت یوونتوس براحتی شخصیتش لگدمال شد، به یاد دارم در همان زمان‌ها مقاله‌ای به نام «کفش‌های سیندرلا برای رانیری گشاد است» چاپ شد، موضوع جالبی بود؛ نویسنده در آن مقاله به این مساله اشاره می‌کرد که نیمکت یووه برای او بیش از حد بزرگ است و تنها ستاره‌ای مانند دل‌پیرو وگل‌های اوست که هنوز او را در این تیم نگه داشته است.
و جالب اینجاست رانیری را به آناستازیا (یکی از خواهران سیندرلا در انیمیشن والت‌دیسنی) تشبیه می‌کند. البته تشابه جالب و منطقی‌اي بود چون واقعا رانیری هرگز نتوانست از امکانات موجود در باشگاه کمال استفاده را کند، همین مساله سبب شد تا پیرمرد محافظه‌کار از تورینو اخراج شود، اما حالا چرخه گردون روزگار او را برابر پسران سابقش قرار داده، آن هم در شرایطی که توانسته رمی‌ها را دوباره با تاکتیک‌هایش احیا کند. تمام حرف‌هایی که این روزها به عنوان تیتر اول رسانه‌های ایتالیایی مطرح می‌شود درباره اوج گرفتن دوباره رم با رانیری است. تقابل رانیری – یوونتوس، در زمانی رخ می‌دهد که پیرمرد گذشته‌ها را فراموش کرده. او در کمال احترام می‌گوید هیچ انتقامی در کار نیست، ما فقط به فکر جمع کردن 3 امتیاز اصلی هستیم. کلودیو رانیری در این رابطه اضافه می‌کند: «رابطه من و یووه به گذشته بازمی‌گردد. حالا من روی نیمکت رم نشسته‌ام. زمانی که در تورین بودم خیلی خوب کار می‌کردم ولی حال در شهری مربیگری می‌کنم که زادگاه من است». حالا ما نیز به این طرز فکر و رفتار مردی که از نظر خیلی‌ها «کودن» خطاب می‌شد، احترام مي‌گذاريم.
واقعا اگر هر مربی‌ای با این شرایط در جایگاه او بود از الفاظ دیگری استفاده می‌کرد، اما خب، بخشیدن و فراموش کردن گذشته و آن نامهربانی‌هایی که بر شما گذشته روش منطقی‌تری است که همیشه به پیروزی ختم می‌شود. ارسال نظر
پربیننده