حسین میزان:پروسه رفت و آمد مقامات آمریکایی به خاورمیانه پایانی ندارد و کمتر می‌توان فرصتی یافت که دیپلماتی آمریکایی در منطقه حضور نداشته و با اعراب و رژیم صهیونیستی در حال مذاکره نباشد. همین چند روز پیش بود که جیمز جونز، مشاور امنیت ملی آمریکا به خاورمیانه سفر و از لبنان، فلسطین اشغالي و عربستان سعودی دیدار کرد. اندکی از پایان سفر جونز به منطقه نگذشته بود که جورج میشل، نماینده ویژه اوباما در امور خاورمیانه بار دیگر عازم منطقه شد تا رکوردی جدید خلق کند و در حدود یک‌سالی که به این سمت منصوب شده است، سومین تور خاورمیانه‌ای خود را هم تجربه کند. میشل در جریان سفر دوره‌ای اخیر خود به منطقه از لبنان دیدار و با میشل سلیمان و سعد حریری، رؤسای‌جمهوري و نخست‌وزیر این کشور مذاکره کرد. میشل در شرایطی پشت درهای بسته به مذاکره با مقامات لبنانی پرداخت که در کنار مرز لبنان با اسرائیل، تحرکات تسلیحاتی شدیدی از جانب رژیم صهیونیستی در جریان بود. هرچند رژیم صهیونیستی مدعی بود، این تحرکات به منظور زمینه‌سازی رزمایشی است که بزودی برگزار خواهد شد اما بی‌تردید سران اسرائیل می‌کوشیدند...
تا با این دست اقدامات مذاکرات میشل و سران لبنان را تحت‌الشعاع قرار دهند و با انجام این رفتارهای تهدیدآمیز میشل را در جریان مذاکرات در موقعیتی برتر قرار دهند. بی‌تردید میشل در طول مذاکرات موضوع خلع سلاح حزب‌الله را طرح کرده است. موضوعی که برای اسرائیل اهمیتی حیاتی دارد. از این روی همه پتانسیل خود را برای به سرانجام رسیدن این مذاکرات به نفع ایالات متحده به کار بست. میشل سری هم به دمشق زد و با بشار اسد مذاکراتی را برگزار کرد تا بار دیگر، عملا بر نقش بی‌بدیل سوریه در خاورمیانه اذعان کرده و قدرت سیاسی این کشور را به رسمیت شناسد، اما در جریان سفر به تل‌آویو مهم‌ترین هدفی که از جانب میشل پیگيری میشود، موضوع از سرگیری مذاکرات سازش میان رژیم صهیونیستی و تشکیلات خودگردان به رهبری محمود عباس است. موضوعی که فشارها را بر اسرائیل بیش از پیش تشدید کرده است. رفتارهای افراطی کابینه نتانیاهو سبب شده، محمود عباس که همواره به عنوان رقیب گرمابه و گلستان صهیونیست‌ها شناخته می‌شده است هم از مذاکره با آنها سر باز زند. چرا که کابینه نتانیاهو کماکان شهرک‌‌سازی‌ها را ادامه می‌دهد. این کنش‌های افراطی حتی واکنش اتحادیه اروپا را برانگیخت و این اتحادیه در اقدامی استثنایی طرح پیشنهادی سوئد را مبنی بر لزوم تشکیل دولت فلسطینی در سرزمین‌های اشغالی 1967 به پایتختی بیت‌المقدس، با تعدیل بخش‌هایی از آن به تصویب رساند. در حال حاضر کار به جایی رسیده است که برخی از کشورهای اروپایی درباره لزوم پیگرد قضایی جنایات جنگ غزه در کنار کشورهای اسلامی و غیرمتعهد قرار گرفته‌اند و حتی خود میشل نیز در آستانه سفرش به خاورمیانه از لزوم قطع کمک‌های آمریکا به اسرائیل در صورت همکاری نکردن تل‌آویو سخن گفت. اظهارنظری که نشان می‌داد شخص میشل هم امیدی به نتیجه بخش بودن مذاکراتش نداشت. به واقع تاکنون رفتارهای افراطی صهیونیست‌ها همه رشته‌های میشل و همراهانش را پنبه کرده است. میشل در دوران کاری خود طرح‌های متعددی نظیر طرح 57 کشوری مبتنی بر اقبال 57 کشور اسلامی به سازش با صهیونیست‌ها و طرح کنفدرالی براساس اصل واگذاری مشترک امور اماکن مقدس نظیر قدس به فلسطینی‌ها، اردن و رژیم صهیونیستی و سپس تقسیم دیگر مناطق میان صهیونیست‌ها و فلسطینی‌ها را ارائه کرد که هیچ کدام به نتیجه نرسیده است. شدت ناامیدی جرج میشل از به سرانجام رسیدن این مذاکرات تا حدی است که اخباری نیز مبنی بر استعفای او شنیده میشود. میشل با علم به اینکه ایالات متحده عملا نمی‌تواند رژیم صهیونیستی را به پذیرفتن تعهداتش وادار کند، به استعفا از سمتش می‌اندیشد. با این حال، اوباما و دولت متبوعش چاره‌ای جز این ندارند که حداقل و در ظاهر خود را برای به نتیجه رساندن مذاکرات سازش کوشا نشان دهند. در شرایطی که میزان محبوبیت اوباما در ایالات متحده بشدت کاهش یافته است، دموکرات‌ها تلاش دارند که با به نتیجه رساندن مذاکرات سازش، حتی به صورتی موقت، اندکی وجهه خود را در آمریکا ترمیم کنند. وجهه‌ای که انتخابات میان‌دوره‌ای سنا نشان داد عملا چیزی از آن باقی نمانده است. جمهوری‌خواهان در جریان این رقابت توانستند کرسی ایالت ماساچوست را که دژ سنتی دموکرات‌ها تلقی می‌شد و مدت 50 سال به آنها تعلق داشت از اختیار حزب رئیس‌جمهور خارج سازند. با این حال مختصات سیاسی خاورمیانه نشان‌دهنده آن است که دومینوی شکست ایالات متحده، برای به سرانجام رساندن مذاکرات سازش را پایانی نیست. هرچند که اعراب مطابق عادت مألوف خود در مقابل رژیم صهیونیستی و آمریکا از خود کرنش نشان می‌دهند اما کابینه افراطی نتانیاهو هیچ تمایلی برای ورود به مذاکراتی فراگیر که به سازشی طولانی مدت در منطقه منجر شود، از خود نشان نمی‌دهد. لذا بی‌تردید این سفر فرستاده اوباما هم مانند دیگر تورهای خاورمیانه‌ای وی نتیجه‌ای به دنبال نخواهد داشت. اساسا دموکرات‌ها چاره‌ای ندارند جز اینکه برای تغییر چهره داخلی و خارجی خود به دنبال آلترناتیو دیگری باشند. آلترناتیوی که به نسبت روند سازش خاورمیانه، سهل‌الوصول‌تر باشد. دومینوی شکست
حسین میزان:پروسه رفت و آمد مقامات آمریکایی به خاورمیانه پایانی ندارد و کمتر می‌توان فرصتی یافت که دیپلماتی آمریکایی در منطقه حضور نداشته و با اعراب و رژیم صهیونیستی در حال مذاکره نباشد. همین چند روز پیش بود که جیمز جونز، مشاور امنیت ملی آمریکا به خاورمیانه سفر و از لبنان، فلسطین اشغالي و عربستان سعودی دیدار کرد. اندکی از پایان سفر جونز به منطقه نگذشته بود که جورج میشل، نماینده ویژه اوباما در امور خاورمیانه بار دیگر عازم منطقه شد تا رکوردی جدید خلق کند و در حدود یک‌سالی که به این سمت منصوب شده است، سومین تور خاورمیانه‌ای خود را هم تجربه کند. میشل در جریان سفر دوره‌ای اخیر خود به منطقه از لبنان دیدار و با میشل سلیمان و سعد حریری، رؤسای‌جمهوري و نخست‌وزیر این کشور مذاکره کرد. میشل در شرایطی پشت درهای بسته به مذاکره با مقامات لبنانی پرداخت که در کنار مرز لبنان با اسرائیل، تحرکات تسلیحاتی شدیدی از جانب رژیم صهیونیستی در جریان بود. هرچند رژیم صهیونیستی مدعی بود، این تحرکات به منظور زمینه‌سازی رزمایشی است که بزودی برگزار خواهد شد اما بی‌تردید سران اسرائیل می‌کوشیدند...
تا با این دست اقدامات مذاکرات میشل و سران لبنان را تحت‌الشعاع قرار دهند و با انجام این رفتارهای تهدیدآمیز میشل را در جریان مذاکرات در موقعیتی برتر قرار دهند. بی‌تردید میشل در طول مذاکرات موضوع خلع سلاح حزب‌الله را طرح کرده است. موضوعی که برای اسرائیل اهمیتی حیاتی دارد. از این روی همه پتانسیل خود را برای به سرانجام رسیدن این مذاکرات به نفع ایالات متحده به کار بست. میشل سری هم به دمشق زد و با بشار اسد مذاکراتی را برگزار کرد تا بار دیگر، عملا بر نقش بی‌بدیل سوریه در خاورمیانه اذعان کرده و قدرت سیاسی این کشور را به رسمیت شناسد، اما در جریان سفر به تل‌آویو مهم‌ترین هدفی که از جانب میشل پیگيری میشود، موضوع از سرگیری مذاکرات سازش میان رژیم صهیونیستی و تشکیلات خودگردان به رهبری محمود عباس است. موضوعی که فشارها را بر اسرائیل بیش از پیش تشدید کرده است. رفتارهای افراطی کابینه نتانیاهو سبب شده، محمود عباس که همواره به عنوان رقیب گرمابه و گلستان صهیونیست‌ها شناخته می‌شده است هم از مذاکره با آنها سر باز زند. چرا که کابینه نتانیاهو کماکان شهرک‌‌سازی‌ها را ادامه می‌دهد. این کنش‌های افراطی حتی واکنش اتحادیه اروپا را برانگیخت و این اتحادیه در اقدامی استثنایی طرح پیشنهادی سوئد را مبنی بر لزوم تشکیل دولت فلسطینی در سرزمین‌های اشغالی 1967 به پایتختی بیت‌المقدس، با تعدیل بخش‌هایی از آن به تصویب رساند. در حال حاضر کار به جایی رسیده است که برخی از کشورهای اروپایی درباره لزوم پیگرد قضایی جنایات جنگ غزه در کنار کشورهای اسلامی و غیرمتعهد قرار گرفته‌اند و حتی خود میشل نیز در آستانه سفرش به خاورمیانه از لزوم قطع کمک‌های آمریکا به اسرائیل در صورت همکاری نکردن تل‌آویو سخن گفت. اظهارنظری که نشان می‌داد شخص میشل هم امیدی به نتیجه بخش بودن مذاکراتش نداشت. به واقع تاکنون رفتارهای افراطی صهیونیست‌ها همه رشته‌های میشل و همراهانش را پنبه کرده است. میشل در دوران کاری خود طرح‌های متعددی نظیر طرح 57 کشوری مبتنی بر اقبال 57 کشور اسلامی به سازش با صهیونیست‌ها و طرح کنفدرالی براساس اصل واگذاری مشترک امور اماکن مقدس نظیر قدس به فلسطینی‌ها، اردن و رژیم صهیونیستی و سپس تقسیم دیگر مناطق میان صهیونیست‌ها و فلسطینی‌ها را ارائه کرد که هیچ کدام به نتیجه نرسیده است. شدت ناامیدی جرج میشل از به سرانجام رسیدن این مذاکرات تا حدی است که اخباری نیز مبنی بر استعفای او شنیده میشود. میشل با علم به اینکه ایالات متحده عملا نمی‌تواند رژیم صهیونیستی را به پذیرفتن تعهداتش وادار کند، به استعفا از سمتش می‌اندیشد. با این حال، اوباما و دولت متبوعش چاره‌ای جز این ندارند که حداقل و در ظاهر خود را برای به نتیجه رساندن مذاکرات سازش کوشا نشان دهند. در شرایطی که میزان محبوبیت اوباما در ایالات متحده بشدت کاهش یافته است، دموکرات‌ها تلاش دارند که با به نتیجه رساندن مذاکرات سازش، حتی به صورتی موقت، اندکی وجهه خود را در آمریکا ترمیم کنند. وجهه‌ای که انتخابات میان‌دوره‌ای سنا نشان داد عملا چیزی از آن باقی نمانده است. جمهوری‌خواهان در جریان این رقابت توانستند کرسی ایالت ماساچوست را که دژ سنتی دموکرات‌ها تلقی می‌شد و مدت 50 سال به آنها تعلق داشت از اختیار حزب رئیس‌جمهور خارج سازند. با این حال مختصات سیاسی خاورمیانه نشان‌دهنده آن است که دومینوی شکست ایالات متحده، برای به سرانجام رساندن مذاکرات سازش را پایانی نیست. هرچند که اعراب مطابق عادت مألوف خود در مقابل رژیم صهیونیستی و آمریکا از خود کرنش نشان می‌دهند اما کابینه افراطی نتانیاهو هیچ تمایلی برای ورود به مذاکراتی فراگیر که به سازشی طولانی مدت در منطقه منجر شود، از خود نشان نمی‌دهد. لذا بی‌تردید این سفر فرستاده اوباما هم مانند دیگر تورهای خاورمیانه‌ای وی نتیجه‌ای به دنبال نخواهد داشت. اساسا دموکرات‌ها چاره‌ای ندارند جز اینکه برای تغییر چهره داخلی و خارجی خود به دنبال آلترناتیو دیگری باشند. آلترناتیوی که به نسبت روند سازش خاورمیانه، سهل‌الوصول‌تر باشد. ارسال نظر
پربیننده