جاناتان ویلسون: موضوع نیمار این روزها مهم‌ترین سوال تاکتیکی هواداران بارسلونا محسوب می‌شود. زمانی که بارسلونا با پپ گوآردیولا در روزهای اوج خودش قرار داشت، غلبه بر آن برای هر تیمی بسیار دشوار و سخت بود. گوآردیولا در بارسا پارامتر‌های جدیدی را تعریف کرد و سیستمی نوین را پایه‌ریزی کرد. وظیفه اصلی هر بازیکن انطباق خود با این سیستم و این پارامترها بود. اگر بازیکنی نمی‌توانست خودش را با این وضعیت منطبق کند، توسط گوآردیولا رد می‌شد. شاید مهم‌ترین این بازیکنان زلاتان ابراهیموویچ باشد. بازیکنی که نتوانست انتظارات تاکتیکی گوآردیولا را برآورده کند و در نهایت دوران موفقیت‌آمیزی را در بارسا سپری نکرد. بارسای پپ در واقع یک فلسفه کلیدی داشت؛ اگر نمی‌توانی مانند بارسلونا باشی، هیچ‌وقت جزئی از بارسلونا محسوب نخواهی شد! داوید ویا و فابرگاس نیز تا حدی چنین شرایطی را داشتند. یا حتی الکسی سانچس هیچگاه نتوانست آن بازیکن بی‌نظیر اودینزه شود. شاید برای این دسته از بازیکنان قدرت بیش از حد بارسلونا، نقطه ضعفشان قلمداد شود. نیمار این روزها آخرین قربانی این مساله محسوب می‌شود، بازیکنی که با قراردادی در ظاهر 50 میلیونی راهی تیم شد تا در کنار گرت بیل خبرساز‌ترین انتقال‌های فصل به شمار آیند اما آیا واقعا نیمار بازیکنی شبیه به سبک بارسلونا است؟! جواب دست‌کم تا امروز منفی بوده است. نیمار در واقع باعث بی‌ثباتی در عملکرد تیم شده است. انتقال او باعث رسوایی عظیمی در باشگاه و در نهایت استعفای ساندرو راسل شد؛ مساله‌ای که بشدت در زمان خود باشگاه را تحت تاثیر قرار داد و حواشی فراوانی را ایجاد کرد اما بی‌ثباتی نیمار تنها محدود به خارج از زمین نشده است. حضور او در ترکیب بارسلونا نوعی سردرگمی و تداخل وظیفه به وجود آورده است. زمانی که فابرگاس در ترکیب تیم قرار می‌گیرد به این معنا خواهد بود که آندرس اینیستا یک خط به جلو می‌آید و به عنوان هافبک هجومی تیم در سمت راست انجام وظیفه می‌کند. اینیستا بدون‌شک بازیکن خارق‌العاده‌ای در دنیای فوتبال محسوب می‌شود اما باید پذیرفت که از سرعت خوبی برای بازی در این نقطه زمین برخوردار نیست. قرار گرفتن اینیستا در خط جلو با توجه به قدرت درک بالایی که او از زوایای مختلف بازی دارد، نوعی بی‌سلیقگی محسوب می‌شود و در واقع چیزی جز هدر دادن توانایی‌های اینیستا نیست. با قرار گرفتن اینیستا و نیمار در کناره‌های زمین، بارسا با کمبود سرعت در این نواحی مواجه می‌شود و مسی نیز نمی‌تواند این خلأ را جبران کند. مسی در این چیدمان در نوک خط حمله قرار گرفته است و وظایف حمله از عمق دفاع حریف، حمل توپ و بازیسازی در این ناحیه را برعهده دارد اما کسی برای فرار کردن در کناره‌ها وجود ندارد. اگر بازی‌های نیمار در جریان قهرمانی سانتوس در جام لیبرتادورس را نگاه کنیم، درمی‌یابیم که اکثر گل‌های نیمار روی حرکات عرضی و زدن ضربه به دروازه شکل گرفته تا فرار کردن از کناره‌های زمین. تصادفی نیست که بهترین نمایش مسی در زمان حضور پدرو و الکسی سانچس ثبت شده باشد. بدون سرعت، بارسا همیشه با توجه به سبک حفظ توپی که انجام می‌دهد دچار مشکل خواهد شد چرا که در این سبک همیشه بازیکنانی برای فرار کردن باید وجود داشته باشند. پیروزی‌های بارسا زیرنظر گوآردیولا مبتنی بر سیستم و انطباق بازیکنان با آن بود. مادامی که بازیکنانی همچون نیمار نتوانند خودشان را با این سیستم منطبق کنند، عملکرد دیگر بازیکنان را نیز تحت تاثیر قرار خواهند داد.