زهرا عباسي: بیست و هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر، با تغییر مدیریت سینمایی کشور و در پس جابه‌جایی‌های متعدد، دوره‌ای هرچند به روال گذشته، اما متفاوت را پیش‌رو دارد. این دوره از جشنواره با حضور سینماگران ایرانی و خارجی در 13 سینمای تهران (با 23 سالن نمایش فیلم) از 5 تا 15 بهمن ماه سال جاری در تهران برگزار می‌شود. در زیر نگاهی گذرا به برخی ویژگی‌ها و برنامه‌های این دوره از جشنواره خواهیم داشت.
برج میلاد؛ میزبانی دور از دسترس
وجود چند سالن سینما در کنار هم، استقرار بزرگ‌ترین پرده سینمای تهران و وجود لابی وسیع از مزایای برج میلاد بود که مسؤولان سینمایی کشور را بر آن داشت، هنرمندان، اهالی مطبوعات و میهمانان خارجی بیست و هشتمین جشنواره فیلم فجر را در برج میلاد مستقر کنند تا به این ترتیب جشنواره فجر صاحب یک کاخ شود.
این مجموعه صاحب 6 سالن نمایش فیلم کوچک و چند سالن بزرگ‌تر، با ظرفیت یکهزار و 800 صندلی است و در این دوره میزبان ستاد جشنواره و حرفه‌ای‌های سینماست. در کنار تعیین برج میلاد به‌عنوان کاخ جشنواره، سینماهای آفریقا، آزادی، اریکه ایرانیان، استقلال، بهمن، جوان، سپیده، فرهنگ، فلسطین، ماندانا، پردیس زندگی، کارون و موزه سینمای ایران، سینماهای مردمی این دوره از جشنواره فیلم فجر هستند. البته با توجه به مسیر کاخ جشنواره، در نقاط مختلف شهر، وسایل حمل و نقل پیش‌بینی شده تا هنرمندان و اهالی رسانه به کاخ جشنواره منتقل و در ساعات پایانی شب نیز به همان محل انتقال یابند تا بتوانند بدون هیچ مشکلی در ایام برگزاری جشنواره به پوشش خبری این بزرگ‌ترین گردهمایی سینمایی کشور بپردازند.
... و سرانجام دبیرخانه دائمی
در کنار این کاخ‌نشینی، نخستین زمزمه‌هایی که از تغییرات جشنواره بین‌المللی فیلم فجر به گوش رسید، تغییر مکانی دبیرخانه از محل بنیاد سینمایی فارابی در ساختمان قدیمی خیابان «30تیر» بود. این جابه‌جایی که با پیشنهاد سیدعلیرضا سجادپور، مدیر اداره ارزشیابی و نظارت بر سینمای حرفه‌ای صورت گرفت، با این استدلال بود که «برگزاری جشنواره فیلم فجر به دلیل اهمیت کلیدی و تعیین‌کننده‌اش در سیاستگذاری‌های سینمایی کشور و توجه جدی که از سراسر کشور به سمت خودش جلب می‌کند، بهتر است با تشکیل یک دبیرخانه دائمی و یک مسؤول مشخص اداره شود که این مسؤول در یک فرآیند چند ساله شکوه و اعتبار داخلی جشنواره را بیشتر کند و بُعد بین‌المللی آن را به شکلی که در شأن ایران امروز است، برساند». این طرح که به‌زعم سینماگران گامی مثبت تلقی شد، چند ماه پیش عملی و دبیر جشنواره فیلم فجر در محل موزه سینما در باغ فردوس مستقر شد و بدین ترتیب عملا دبیرخانه دائمی جشنواره بین‌المللی فیلم فجر با دبیری مهدی مسعودشاهی شروع به کار کرد. البته به گفته سجادپور، این طرح بعد از انتصاب شمقدری به معاونت سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در دستور کار وی قرار گرفته بود.
آنها که پس از چند سال به جشن فجر می‌آیند
در کنار این تغییرات ساختاری بیست و هشتمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر، شاهد حضور بسیاری از بزرگان سینمای ایران است که پس از چند سال دوری از جشنواره و غیبت، بالاخره با آثار خود به این جشن می‌آیند.
در این میان و با توجه به غیبت برخی چهره‌های مطرح سینمایی چون رخشان بنی‌اعتماد، احمدرضا درویش، بهرام بیضایی و مسعود کیمیایی، کارگردان نام‌آشنایی چون مجتبی راعی با فیلم سینمایی «عصر روز دهم» که قرار بود مرحوم رسول ملاقلی‌پور آن را کارگردانی کند به جشنواره فیلم فجر می‌آید. راعی پس از ساخت فیلم «صنوبر» در سال 80 در جشنواره حضور نداشته و امسال پس از 8 دوره غیبت، به این ضیافت آمده است. همچنین حضور داریوش فرهنگ که در سال‌های اخیر بیشتر مقابل دوربین بوده تا پشت دوربین با فیلم سینمایی «یک گزارش واقعی» به‌عنوان کارگردان، جالب توجه است. وی آخرین‌بار با فیلم سینمایی «روانی» در اواسط دهه 70 به جشنواره آمده بود. در همین زمینه می‌توان به حضور همایون اسعدیان با فیلم سینمایی «طلا و مس» (وی آخرین‌بار با فیلم «آخر بازی» در سال 79 به جشنواره آمده بود)، رضا کریمی با فیلم سینمایی «آدمکش» و علیرضا داوودنژاد با فیلم ویدئویی «مرهم میهمان» در جشنواره بیست و هشتم اشاره کرد. در زمینه بازیگری هم می‌توان به حضور هدیه تهرانی در فیلم «7 دقیقه تا پاییز» اشاره کرد که 4 سال پس از «چهارشنبه‌سوری» بار دیگر او را در میان مدعیان سیمرغ قرار داده است.
بخش‌های مختلف جشنواره
در نگاهی کلی بیست‌وهشتمین جشنواره فیلم فجر میزبان 65 اثر سینمایی در «بخش آثار بلند سینمایی» از کارگردانان فیلم اولی و فیلمسازان باتجربه سراسر کشور است. در بخش «ویدئو- سینما» هم 23 فیلم شرکت دارند. همچنین در بخش «چشم واقعیت» 22فیلم مستند کوتاه و نیمه‌بلند به رقابت می‌پردازند. بخش «مسابقه آثار کوتاه داستانی» نیز در دوره بیست‌وهشتم میزبان نمایش 19 اثر خواهد بود.
13 بهمن: امروز کار خوابید. صحنه، کار را عقب انداخت. محسن شاه‌ابراهیمی نمی‌گذاشت اتاق در حال آماده شدن ارغوان را ببینم. آنها تا صبح فردا کار کردند و من فقط از نفوذی‌هایم خبر می‌گرفتم که کار پیش می‌رود. وقتی صبح اتاق را دیدم فقط یک چیز می‌توانستم بگویم، محسن بهترین است. خانم توکلی آمد. کمی از لهجه نقشش می‌ترسم.
14 بهمن: خیلی خسته‌ام. کسر خواب دارم. دوبار توی صحنه خوابم گرفت. دیگر جای تمرین شبانه نداشتم و بعد از نماز مغرب خوابیدم.
17 بهمن: شب کاری بود و بالطبع تا ظهر خوابیدم و بعدازظهر تمرین سکانس شلوغ‌ساز زدن توی قهوه‌خانه بود. می‌دانم که کار سختی است. فردین خلعتبری از تهران آمده تا سر اجرای آن باشد. صبح دانشجوها از تولید گله داشتند. کار داشت بیخ پیدا می‌کرد. مجبور شدم دخالت کنم.
18 بهمن: امروز از روزهایی است که حالم خیلی بد بود. هوا بارانی است و من حال بی‌کسی دارم. بهم جفا شده. می‌خواستیم تمرین کنیم و کردیم، ولی حالم خوش نبود. نگرانم. دلم می‌خواست تهران بودم. دلم می‌خواست سر کار نبودم. چقدر این موسیقی آوایی تسکینم می‌دهد. مشکل از کیست؟ من؟ دستیارهایم؟ فشار کار؟ نمی‌دانم. نای نوشتن ندارم. فکر می‌کنم وقتش شده که با فاطمه حرف بزنم. دل شکسته‌ام. همین! حالم منقلب است. پشت پلک‌هایم داغ شده.
19 بهمن: حالم خوش است. دیروز کجا و امروز کجا. چند روز است با اسماعیل و یوسف و نیره و فاطمه تماس ندارم. کمبودشان اذیتم می‌کند.
24 بهمن: قرار شد محوطه میدانگاهی را فیلمبرداری کنیم. حالم گرفته بود که دیدم ساده‌ترین پلان‌هایی که باید محیط آبادی را معرفی کند اینقدر سهل از بغلش می‌گذریم. یکهو توی خودم ریختم و سکوت کردم. صدا، دوربین، حرکت را از خودم محروم کردم و گروه کارگردانی مجبور به ادامه شد. فاطمه و یوسف آمدند. اسماعیل سرمای شدیدی خورده و نتوانسته بیاید و نیره هم رفته بود تبریز سر دانشگاه. این دو رایحه، حالم را عوض کرد.
27 بهمن: همه کار می‌کنند، ولی من فکر می‌کنم کار پیش نمی‌رود. حبیب می‌گوید روال برنامه‌ریزی و صحنه‌هایی که شوت کردیم نشان می‌دهد که خوب پیش رفتیم، الحمدلله.
28 بهمن: تعداد کاست‌ها به 80 رسید و من هنوز نمی‌دانم فیلم با چند کاست دیگر جمع می‌شود. سر صحنه خوابم می‌گیرد. میانگین خوابم به 5 ساعت رسیده. خدایا کمکم کن.
30 بهمن: صبح سرماخوردگی، تن دردی، ساعت 8 سر صحنه و تمرین چند باره. بدن درد امانم را بریده. یک ساعت خوابیدم. پر از کابوس و از خواب پریدن.
اول اسفند: تب و سرما حمید را از پا انداخت و امروز ازش محروم شدیم. تنها بازیگرمان لپ‌تاپ بود که بازیگردانی‌اش با گلاره بود که بهش مسلط است. به نظر ساده می‌آمد ولی دمار از روزگارمان درآورد، از ساعت یک تا 9 شب. واقعا وحشتناک است. دلم لک زده برای یک پلان از صورت آدمیزاد.
2 اسفند: وسوسه تعطیل شدن یا نشدن روزهای عاشورا و تاسوعا به‌جان همه افتاده. من که کار نمی‌کنم. بقیه گروه‌ها خودشان می‌دانند.
4 اسفند: حبیب سرما خورده و کز کرده. دلم برای غربت هر دومان گرفته. تو حال خودش بود که ماچش کردم.
5 اسفند: محرم رسید. دلم می‌خواهد حال محرمی داشته باشم. خدایا نصیبم کن. مصرف نگاتیو به مرز 100 رسیده است. نگرانم. دلم نمی‌خواهد بالا برود، ولی بین شتاب و کندی یکی را باید انتخاب کرد.
8 اسفند: خسته‌ام ولی خوشم. سکانس سنگینی مثل مرشد و بهزاد را گرفتیم. باور نمی‌کردم آقای بابک با این دقت کار کند. همه عالی‌اند. من و کریمی سر فیلمبرداری سختگیر شدیم. نه من فشار می‌آورم و نه او خستگی نشان می‌دهد. من از قاب‌های فیلم راضی‌ام. این فیلم اگر هیچی نداشته باشد رنگ و نور خوبی دارد.
9 اسفند: عشق رفتن. دیگر خداحافظی‌ها شروع شده. حمید این حالش را زود نشان می‌دهد. سعی می‌کنم نرم باشم و مهربان. خدایا این فیلم خاطره بدی برای بچه‌ها نشود.
13 اسفند: نگرانم از فینال فیلم. شب با کابوس خوابیدم. خواب دیدم که فیلمم مزخرف شده. پلان‌های گل و گشادش گیجم کرده بود. من که از این ادا و اطوارها نداشتم. چه مرگم شده. نمی‌دانم. از پلان‌های پایانی راضی نیستم. اصلا به درک! دنیا که به آخر نرسیده، اتفاق عجیب و غریبی نمی‌افتد. این حال غریب دیگر چیست که خرم را گرفته؟ نمی‌گذارم این روزهای آخر زهر بشود. اعوذبالله من الشیطان الرجیم.
18 اسفند: الحمدلله سکانس سخت فینال و تظاهرات دانشجویان فیلمبرداری شد. البته پیش‌بینی هوای باز و آزاد را داشتیم ولی برف، مه و باران و گل و شل به استقبال‌مان آمد. اول وحشت کردم، ولی کمکم خودم را با شرایط تطبیق دادم. گرفتیم، حالا چی شده الله اعلم.
19 اسفند: از صبح تا غروب در خوف و رجا بودیم که بالاخره سکانس درگیری را خواهیم گرفت یا نه. اخبار ضد و نقیضی از وضعیت هوای محل می‌رسید. عده‌ای مثل من کوله‌بارشان را بسته بودند تا همین که کات دادم راهی تهران بشوند. گفته بودم اگر برف بیاید، اگر آفتاب تو شب بزند، اگر مه سنگین باشد، باز هم می‌گیریم. همه‌چیز آماده شد، جز تدارکات اسلحه. جیغم درآمد. خبر نداشتم که امشب روز تنبیه من بود. داد زدن همان و اعلام تعطیلی از طرف گروه تولید همان. توی عمر کاری‌‌ام تا حالا همچین سیلی‌ای نخورده بودم. آه کدام ظلم دامنم را گرفت، نمی‌دانم. دست از پا درازتر به سمت تهران راهی شدم. ساعت یک نصف شب در تهران بودم. فیلمبرداری به رنگ ارغوان: کات.
برگرفته از ماهنامه فیلم، بهمن 83 گذری‌کوتاه بر بیست و هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر
چند نما از جشن سینما
زهرا عباسي: بیست و هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر، با تغییر مدیریت سینمایی کشور و در پس جابه‌جایی‌های متعدد، دوره‌ای هرچند به روال گذشته، اما متفاوت را پیش‌رو دارد. این دوره از جشنواره با حضور سینماگران ایرانی و خارجی در 13 سینمای تهران (با 23 سالن نمایش فیلم) از 5 تا 15 بهمن ماه سال جاری در تهران برگزار می‌شود. در زیر نگاهی گذرا به برخی ویژگی‌ها و برنامه‌های این دوره از جشنواره خواهیم داشت.
برج میلاد؛ میزبانی دور از دسترس
وجود چند سالن سینما در کنار هم، استقرار بزرگ‌ترین پرده سینمای تهران و وجود لابی وسیع از مزایای برج میلاد بود که مسؤولان سینمایی کشور را بر آن داشت، هنرمندان، اهالی مطبوعات و میهمانان خارجی بیست و هشتمین جشنواره فیلم فجر را در برج میلاد مستقر کنند تا به این ترتیب جشنواره فجر صاحب یک کاخ شود.
این مجموعه صاحب 6 سالن نمایش فیلم کوچک و چند سالن بزرگ‌تر، با ظرفیت یکهزار و 800 صندلی است و در این دوره میزبان ستاد جشنواره و حرفه‌ای‌های سینماست. در کنار تعیین برج میلاد به‌عنوان کاخ جشنواره، سینماهای آفریقا، آزادی، اریکه ایرانیان، استقلال، بهمن، جوان، سپیده، فرهنگ، فلسطین، ماندانا، پردیس زندگی، کارون و موزه سینمای ایران، سینماهای مردمی این دوره از جشنواره فیلم فجر هستند. البته با توجه به مسیر کاخ جشنواره، در نقاط مختلف شهر، وسایل حمل و نقل پیش‌بینی شده تا هنرمندان و اهالی رسانه به کاخ جشنواره منتقل و در ساعات پایانی شب نیز به همان محل انتقال یابند تا بتوانند بدون هیچ مشکلی در ایام برگزاری جشنواره به پوشش خبری این بزرگ‌ترین گردهمایی سینمایی کشور بپردازند.
... و سرانجام دبیرخانه دائمی
در کنار این کاخ‌نشینی، نخستین زمزمه‌هایی که از تغییرات جشنواره بین‌المللی فیلم فجر به گوش رسید، تغییر مکانی دبیرخانه از محل بنیاد سینمایی فارابی در ساختمان قدیمی خیابان «30تیر» بود. این جابه‌جایی که با پیشنهاد سیدعلیرضا سجادپور، مدیر اداره ارزشیابی و نظارت بر سینمای حرفه‌ای صورت گرفت، با این استدلال بود که «برگزاری جشنواره فیلم فجر به دلیل اهمیت کلیدی و تعیین‌کننده‌اش در سیاستگذاری‌های سینمایی کشور و توجه جدی که از سراسر کشور به سمت خودش جلب می‌کند، بهتر است با تشکیل یک دبیرخانه دائمی و یک مسؤول مشخص اداره شود که این مسؤول در یک فرآیند چند ساله شکوه و اعتبار داخلی جشنواره را بیشتر کند و بُعد بین‌المللی آن را به شکلی که در شأن ایران امروز است، برساند». این طرح که به‌زعم سینماگران گامی مثبت تلقی شد، چند ماه پیش عملی و دبیر جشنواره فیلم فجر در محل موزه سینما در باغ فردوس مستقر شد و بدین ترتیب عملا دبیرخانه دائمی جشنواره بین‌المللی فیلم فجر با دبیری مهدی مسعودشاهی شروع به کار کرد. البته به گفته سجادپور، این طرح بعد از انتصاب شمقدری به معاونت سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در دستور کار وی قرار گرفته بود.
آنها که پس از چند سال به جشن فجر می‌آیند
در کنار این تغییرات ساختاری بیست و هشتمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر، شاهد حضور بسیاری از بزرگان سینمای ایران است که پس از چند سال دوری از جشنواره و غیبت، بالاخره با آثار خود به این جشن می‌آیند.
در این میان و با توجه به غیبت برخی چهره‌های مطرح سینمایی چون رخشان بنی‌اعتماد، احمدرضا درویش، بهرام بیضایی و مسعود کیمیایی، کارگردان نام‌آشنایی چون مجتبی راعی با فیلم سینمایی «عصر روز دهم» که قرار بود مرحوم رسول ملاقلی‌پور آن را کارگردانی کند به جشنواره فیلم فجر می‌آید. راعی پس از ساخت فیلم «صنوبر» در سال 80 در جشنواره حضور نداشته و امسال پس از 8 دوره غیبت، به این ضیافت آمده است. همچنین حضور داریوش فرهنگ که در سال‌های اخیر بیشتر مقابل دوربین بوده تا پشت دوربین با فیلم سینمایی «یک گزارش واقعی» به‌عنوان کارگردان، جالب توجه است. وی آخرین‌بار با فیلم سینمایی «روانی» در اواسط دهه 70 به جشنواره آمده بود. در همین زمینه می‌توان به حضور همایون اسعدیان با فیلم سینمایی «طلا و مس» (وی آخرین‌بار با فیلم «آخر بازی» در سال 79 به جشنواره آمده بود)، رضا کریمی با فیلم سینمایی «آدمکش» و علیرضا داوودنژاد با فیلم ویدئویی «مرهم میهمان» در جشنواره بیست و هشتم اشاره کرد. در زمینه بازیگری هم می‌توان به حضور هدیه تهرانی در فیلم «7 دقیقه تا پاییز» اشاره کرد که 4 سال پس از «چهارشنبه‌سوری» بار دیگر او را در میان مدعیان سیمرغ قرار داده است.
بخش‌های مختلف جشنواره
در نگاهی کلی بیست‌وهشتمین جشنواره فیلم فجر میزبان 65 اثر سینمایی در «بخش آثار بلند سینمایی» از کارگردانان فیلم اولی و فیلمسازان باتجربه سراسر کشور است. در بخش «ویدئو- سینما» هم 23 فیلم شرکت دارند. همچنین در بخش «چشم واقعیت» 22فیلم مستند کوتاه و نیمه‌بلند به رقابت می‌پردازند. بخش «مسابقه آثار کوتاه داستانی» نیز در دوره بیست‌وهشتم میزبان نمایش 19 اثر خواهد بود.
13 بهمن: امروز کار خوابید. صحنه، کار را عقب انداخت. محسن شاه‌ابراهیمی نمی‌گذاشت اتاق در حال آماده شدن ارغوان را ببینم. آنها تا صبح فردا کار کردند و من فقط از نفوذی‌هایم خبر می‌گرفتم که کار پیش می‌رود. وقتی صبح اتاق را دیدم فقط یک چیز می‌توانستم بگویم، محسن بهترین است. خانم توکلی آمد. کمی از لهجه نقشش می‌ترسم.
14 بهمن: خیلی خسته‌ام. کسر خواب دارم. دوبار توی صحنه خوابم گرفت. دیگر جای تمرین شبانه نداشتم و بعد از نماز مغرب خوابیدم.
17 بهمن: شب کاری بود و بالطبع تا ظهر خوابیدم و بعدازظهر تمرین سکانس شلوغ‌ساز زدن توی قهوه‌خانه بود. می‌دانم که کار سختی است. فردین خلعتبری از تهران آمده تا سر اجرای آن باشد. صبح دانشجوها از تولید گله داشتند. کار داشت بیخ پیدا می‌کرد. مجبور شدم دخالت کنم.
18 بهمن: امروز از روزهایی است که حالم خیلی بد بود. هوا بارانی است و من حال بی‌کسی دارم. بهم جفا شده. می‌خواستیم تمرین کنیم و کردیم، ولی حالم خوش نبود. نگرانم. دلم می‌خواست تهران بودم. دلم می‌خواست سر کار نبودم. چقدر این موسیقی آوایی تسکینم می‌دهد. مشکل از کیست؟ من؟ دستیارهایم؟ فشار کار؟ نمی‌دانم. نای نوشتن ندارم. فکر می‌کنم وقتش شده که با فاطمه حرف بزنم. دل شکسته‌ام. همین! حالم منقلب است. پشت پلک‌هایم داغ شده.
19 بهمن: حالم خوش است. دیروز کجا و امروز کجا. چند روز است با اسماعیل و یوسف و نیره و فاطمه تماس ندارم. کمبودشان اذیتم می‌کند.
24 بهمن: قرار شد محوطه میدانگاهی را فیلمبرداری کنیم. حالم گرفته بود که دیدم ساده‌ترین پلان‌هایی که باید محیط آبادی را معرفی کند اینقدر سهل از بغلش می‌گذریم. یکهو توی خودم ریختم و سکوت کردم. صدا، دوربین، حرکت را از خودم محروم کردم و گروه کارگردانی مجبور به ادامه شد. فاطمه و یوسف آمدند. اسماعیل سرمای شدیدی خورده و نتوانسته بیاید و نیره هم رفته بود تبریز سر دانشگاه. این دو رایحه، حالم را عوض کرد.
27 بهمن: همه کار می‌کنند، ولی من فکر می‌کنم کار پیش نمی‌رود. حبیب می‌گوید روال برنامه‌ریزی و صحنه‌هایی که شوت کردیم نشان می‌دهد که خوب پیش رفتیم، الحمدلله.
28 بهمن: تعداد کاست‌ها به 80 رسید و من هنوز نمی‌دانم فیلم با چند کاست دیگر جمع می‌شود. سر صحنه خوابم می‌گیرد. میانگین خوابم به 5 ساعت رسیده. خدایا کمکم کن.
30 بهمن: صبح سرماخوردگی، تن دردی، ساعت 8 سر صحنه و تمرین چند باره. بدن درد امانم را بریده. یک ساعت خوابیدم. پر از کابوس و از خواب پریدن.
اول اسفند: تب و سرما حمید را از پا انداخت و امروز ازش محروم شدیم. تنها بازیگرمان لپ‌تاپ بود که بازیگردانی‌اش با گلاره بود که بهش مسلط است. به نظر ساده می‌آمد ولی دمار از روزگارمان درآورد، از ساعت یک تا 9 شب. واقعا وحشتناک است. دلم لک زده برای یک پلان از صورت آدمیزاد.
2 اسفند: وسوسه تعطیل شدن یا نشدن روزهای عاشورا و تاسوعا به‌جان همه افتاده. من که کار نمی‌کنم. بقیه گروه‌ها خودشان می‌دانند.
4 اسفند: حبیب سرما خورده و کز کرده. دلم برای غربت هر دومان گرفته. تو حال خودش بود که ماچش کردم.
5 اسفند: محرم رسید. دلم می‌خواهد حال محرمی داشته باشم. خدایا نصیبم کن. مصرف نگاتیو به مرز 100 رسیده است. نگرانم. دلم نمی‌خواهد بالا برود، ولی بین شتاب و کندی یکی را باید انتخاب کرد.
8 اسفند: خسته‌ام ولی خوشم. سکانس سنگینی مثل مرشد و بهزاد را گرفتیم. باور نمی‌کردم آقای بابک با این دقت کار کند. همه عالی‌اند. من و کریمی سر فیلمبرداری سختگیر شدیم. نه من فشار می‌آورم و نه او خستگی نشان می‌دهد. من از قاب‌های فیلم راضی‌ام. این فیلم اگر هیچی نداشته باشد رنگ و نور خوبی دارد.
9 اسفند: عشق رفتن. دیگر خداحافظی‌ها شروع شده. حمید این حالش را زود نشان می‌دهد. سعی می‌کنم نرم باشم و مهربان. خدایا این فیلم خاطره بدی برای بچه‌ها نشود.
13 اسفند: نگرانم از فینال فیلم. شب با کابوس خوابیدم. خواب دیدم که فیلمم مزخرف شده. پلان‌های گل و گشادش گیجم کرده بود. من که از این ادا و اطوارها نداشتم. چه مرگم شده. نمی‌دانم. از پلان‌های پایانی راضی نیستم. اصلا به درک! دنیا که به آخر نرسیده، اتفاق عجیب و غریبی نمی‌افتد. این حال غریب دیگر چیست که خرم را گرفته؟ نمی‌گذارم این روزهای آخر زهر بشود. اعوذبالله من الشیطان الرجیم.
18 اسفند: الحمدلله سکانس سخت فینال و تظاهرات دانشجویان فیلمبرداری شد. البته پیش‌بینی هوای باز و آزاد را داشتیم ولی برف، مه و باران و گل و شل به استقبال‌مان آمد. اول وحشت کردم، ولی کمکم خودم را با شرایط تطبیق دادم. گرفتیم، حالا چی شده الله اعلم.
19 اسفند: از صبح تا غروب در خوف و رجا بودیم که بالاخره سکانس درگیری را خواهیم گرفت یا نه. اخبار ضد و نقیضی از وضعیت هوای محل می‌رسید. عده‌ای مثل من کوله‌بارشان را بسته بودند تا همین که کات دادم راهی تهران بشوند. گفته بودم اگر برف بیاید، اگر آفتاب تو شب بزند، اگر مه سنگین باشد، باز هم می‌گیریم. همه‌چیز آماده شد، جز تدارکات اسلحه. جیغم درآمد. خبر نداشتم که امشب روز تنبیه من بود. داد زدن همان و اعلام تعطیلی از طرف گروه تولید همان. توی عمر کاری‌‌ام تا حالا همچین سیلی‌ای نخورده بودم. آه کدام ظلم دامنم را گرفت، نمی‌دانم. دست از پا درازتر به سمت تهران راهی شدم. ساعت یک نصف شب در تهران بودم. فیلمبرداری به رنگ ارغوان: کات.
برگرفته از ماهنامه فیلم، بهمن 83 ارسال نظر
پربیننده