علی آبان افتلتی
روزی بود و روزگاری، دشت‌های سرسبز و جنگل‌های سبزتر. حیوانات روستا بی هیچ قلاده و افساری یله و رها در دشت و جنگل می‌چریدند و بی‌خیال از باران و سرما و گرما خوش بودند. پرندگان گاهی روی شاخ‌های گاوان می‌نشستند و بی‌آنکه حرکتی زیر پای خود احساس کنند دقایقی به تماشای اطراف می‌پرداختند و پر می‌کشیدند. سگ‌ها از بسیاری حیوانات نجیب و بی‌آزار، پارس کردن را هم فراموش کرده بودند. هرگوشه‌ای از دشت و جنگل و مرتع گله‌گله حیوان جمع می‌شدند و گمان می‌کردی در روزی تعطیل برای هواخوری آمده بودند بیرون. گاهی صدای تیر و تفنگی آنها را کمی حیرت زده و نگران می‌کرد اما چون از نظر ما موجوداتی بی‌شعور و نافهم هستند، دوباره سرشان را پایین می‌انداختند و نشخوار می‌کردند.
گوشه‌ای از این دشت، چند الاغ که گویی دوستی دیرینه نیز داشتند با پرتاب کردن دم‌هاشان به سمت همدیگر ابراز محبت و مهربانی می‌کردند تا آنجا که گاهی یکی به نفع دیگری کنار می‌کشید تا آسوده آب بخورد یا از علوفه استفاده کند. در همین اثنا سایه‌های بلند بوته‌ها نشان می‌داد که آفتاب در حال غروب کردن است. کم‌کم همه این موجودات برگشتند به سمت روستا و عادتا هر کدام به اصطبل خود رفتند. در یکی از این اصطبل‌ها تعدادی الاغ هر شب می‌خوابیدند اما صاحب آنها در آخور مقداری جو می‌‌ریخت تا چاق‌تر و پر زورتر بشوند و هنگام باربری و کار، چند برابر از آنها کار بکشد. خرها شروع کردند به خوردن جو، چند لحظه نگذشت که گوشه اصطبل 2 الاغ شروع کردند به دعوا و جدل! و معلوم شد که بر سر جو مشکل پیدا کرده‌اند. چند ثانیه بعد چنان درگیری بالا گرفت که یکی از آنها با جفتکی سنگین، پای دیگری را نشانه گرفت و صدای آخ و واخ آن برخاست و شروع کرد به عرعر کردن و چیزهایی گفتن، صاحب آنها که وارد اصطبل شده بود و داشت تماشایشان می‌کرد، اول کمی یکه خورد و بعد زیر لب گفت: چه درسی به من دادید الاغ‌ها!
و بعد به بیرون طویله آمد و بلندبلند این چند بیت را خواند:
میان دو خر بهر جو جنگ شد/ لگد زد یکی دیگری لنگ شد
بنالید از درد و گفتا همی/ که حاشا تو خر نیستی، آدمی
تو را آدمی خوانده‌ام زان که خر/ نیازارد انباز خود چون بشر
چگونه می‌توان از چنین الاغ‌هایی هم خجالت نکشید و هم درس نگرفت. تو خر نیستی!
علی آبان افتلتی
روزی بود و روزگاری، دشت‌های سرسبز و جنگل‌های سبزتر. حیوانات روستا بی هیچ قلاده و افساری یله و رها در دشت و جنگل می‌چریدند و بی‌خیال از باران و سرما و گرما خوش بودند. پرندگان گاهی روی شاخ‌های گاوان می‌نشستند و بی‌آنکه حرکتی زیر پای خود احساس کنند دقایقی به تماشای اطراف می‌پرداختند و پر می‌کشیدند. سگ‌ها از بسیاری حیوانات نجیب و بی‌آزار، پارس کردن را هم فراموش کرده بودند. هرگوشه‌ای از دشت و جنگل و مرتع گله‌گله حیوان جمع می‌شدند و گمان می‌کردی در روزی تعطیل برای هواخوری آمده بودند بیرون. گاهی صدای تیر و تفنگی آنها را کمی حیرت زده و نگران می‌کرد اما چون از نظر ما موجوداتی بی‌شعور و نافهم هستند، دوباره سرشان را پایین می‌انداختند و نشخوار می‌کردند.
گوشه‌ای از این دشت، چند الاغ که گویی دوستی دیرینه نیز داشتند با پرتاب کردن دم‌هاشان به سمت همدیگر ابراز محبت و مهربانی می‌کردند تا آنجا که گاهی یکی به نفع دیگری کنار می‌کشید تا آسوده آب بخورد یا از علوفه استفاده کند. در همین اثنا سایه‌های بلند بوته‌ها نشان می‌داد که آفتاب در حال غروب کردن است. کم‌کم همه این موجودات برگشتند به سمت روستا و عادتا هر کدام به اصطبل خود رفتند. در یکی از این اصطبل‌ها تعدادی الاغ هر شب می‌خوابیدند اما صاحب آنها در آخور مقداری جو می‌‌ریخت تا چاق‌تر و پر زورتر بشوند و هنگام باربری و کار، چند برابر از آنها کار بکشد. خرها شروع کردند به خوردن جو، چند لحظه نگذشت که گوشه اصطبل 2 الاغ شروع کردند به دعوا و جدل! و معلوم شد که بر سر جو مشکل پیدا کرده‌اند. چند ثانیه بعد چنان درگیری بالا گرفت که یکی از آنها با جفتکی سنگین، پای دیگری را نشانه گرفت و صدای آخ و واخ آن برخاست و شروع کرد به عرعر کردن و چیزهایی گفتن، صاحب آنها که وارد اصطبل شده بود و داشت تماشایشان می‌کرد، اول کمی یکه خورد و بعد زیر لب گفت: چه درسی به من دادید الاغ‌ها!
و بعد به بیرون طویله آمد و بلندبلند این چند بیت را خواند:
میان دو خر بهر جو جنگ شد/ لگد زد یکی دیگری لنگ شد
بنالید از درد و گفتا همی/ که حاشا تو خر نیستی، آدمی
تو را آدمی خوانده‌ام زان که خر/ نیازارد انباز خود چون بشر
چگونه می‌توان از چنین الاغ‌هایی هم خجالت نکشید و هم درس نگرفت. ارسال نظر
پربیننده