علی تهرانی‌فرد- حامد نجفی‌مهر: پرویز سروری آنقدر درگیر کار‌های شورای شهر و فعالیت‌های رسانه‌ای بود که پس از چند هفته پیگیری، سرانجام به «وطن امروز» آمد. سروری که در حال حاضر ریاست کمیسیون نظارت و حقوقی شورای اسلامی شهر تهران را عهده‌دار است، بیشتر با فعالیت‌های فرهنگی در دوران دفاع مقدس شناخته می‌شود. در کارنامه‌اش سابقه فعالیت‌های سیاسی بیشتر خودنمایی می‌کند و به قول خودش می‌توان این تجارب را معادل مدرک دکترا در نظر گرفت چرا که فعالیت در دو دوره نمایندگی مردم تهران در مجلس شورای اسلامی و عضویت در شورای اسلامی شهر تهران نام پرویز سروری را با فعالان سیاسی گره زده است. اما با تمام این اوصاف، اشراف خوبی هم بر مباحث اجتماعی و فرهنگی بویژه در حوزه مشکلات این روزهای پایتخت دارد و بر این باور است که باید شورای چهارم تا می‌تواند از فضای آلوده سیاسی بازی فاصله گرفته و مقابله با آلودگی هوا در پایتخت را اولویت کاری سال 93 خود قرار دهد. البته این عضو شورای شهر بین اظهارات خود به نکات جالبی درباره برنامه‌ریزی بعضی‌ها برای ایجاد تنش در شورای شهر اشاره کرد و با قاطعیت اعلام کرد: اجازه ایجاد تنش و سیاسی‌بازی در شورای چهارم را به هیچ کس نمی‌دهیم. متن کامل گفت‌وگوی خبرنگاران گروه اجتماعی «وطن امروز» هم‌اینک پیش روی شماست.
***
آقای سروری! این روزها چه موضوعی دغدغه نمایندگان شوراست و چه موضوعی در اولویت کاری شورای شهر برای سال93 قرار داده شده است؟
اهمیت و نقش شورا در بالندگی زندگی مردم و طراوت و نشاط بخشیدن به زندگی شهروندان هر روز نسبت به گذشته بیشتر می‌شود. مردم هم با توجه به شناخت نقش شورا در تصمیمات مدیریت شهری هر روز بیشتر از دیروز متوجه نقش شورا در تصمیمات شهری می‌شوند و به همان نسبت توجه و اقبال به شورا هم بیشتر می‌شود. ادامه این روند باعث شد هم از نظر کمی و هم از نظر کیفی تغییراتی را در شورا شاهد باشیم. با توجه به افرادی که کاندیدای نمایندگی در شورا شده یا افرادی که از مردم رای گرفته‌اند، می‌توان متوجه این تغییرات در شورا شد. در حال حاضر نمایندگان مجلس، وزرا، معاونان رئیس‌جمهور، سفرا و استانداران را می‌توان در جمع شوراها دید که این موضوع نشان‌دهنده پررنگ‌تر شدن نقش شوراهاست و درست به همین دلیل بار روی دوش نمایندگان شورا سنگین‌تر می‌شود. بر این اساس برای سال 93 آلودگی هوای شهر تهران به عنوان دغدغه اصلی تعریف شده است. به نظر من آلودگی هوا معضلی است که شهروندان تهرانی را تهدید می‌کند و سایر خدمات را هم زیر سوال می‌برد چرا که اگر در شهر تسهیلاتی وجود دارد برای مردم است. اگر مردم در سلامت نباشند و نتوانند از آنها بهره ببرند چه فایده‌ای دارد؟ هر قدر پل، پارک و فضای سبز ایجاد کنیم اما مردم در سلامت نباشند و از آلودگی آزار ببینند، نمی‌توانند از این امکانات استفاده کنند. برای مثال تهران را در نوروز در نظر بگیرید. هر کس در نوروز به تهران آمد گفت چقدر تهران زیباست در صورتی که این همان تهران قبل از نوروز بود اما چون آلودگی هوا و ترافیک نداشت، زیبایی آن بیشتر به چشم می‌آمد. بنابراین موضوع آلودگی هوا تهدیدی علیه سلامت شهروندان است و هر روز هم این غول بی‌شاخ و دم را در حال فربه‌تر شدن می‌بینیم و تصمیماتی هم که برای مقابله با آن صورت می‌گیرد به نسبت عمق فاجعه، ناکارآمد و سطحی است. امروز آلودگی هوا دیگر یک موضوع محلی یا استانی نیست. یک موضوع ملی است. ما هم یک عزم ملی برای برون‌رفت از این وضعیت لازم داریم. پس مهم‌ترین موضوع در سال93آلودگی هواست و به دنبال آن زیرشاخه‌های آن در اولویت قرار می‌گیرند.
در پاسخ به پیشنهاد شهرداری برای پذیرفتن مسؤولیت آلودگی هوا، به تازگی استاندار تهران اعلام کرده است اگر شهرداری پول نخواهد این مسؤولیت را واگذار می‌کنیم. درباره این موضوع چه نظری دارید؟
این پاسخ استاندار بیشتر به یک شوخی شبیه است. یعنی استاندار خواسته سال نو را با شوخی شروع کند. فکر می‌کنم موضوع این است که نباید در دستگاه‌ها فرافکنی کنیم و مسؤولیت را به دیگری محول کنیم. شهرداری این آمادگی را دارد و اصرار می‌کند که باید برای پاسخگویی هم که شده یک دستگاه مسؤول شود تا مدیریت یکپارچه برای آلودگی هوا ایجاد شود چرا که در حال حاضر فرافکنی وجود دارد و این دستگاه، دستگاه دیگر را مقصر می‌داند و در این بین سر مردم بی‌کلاه مانده است اما اگر یک مدیر واحد انتخاب شود، باید پاسخگو هم باشد و اگر بخواهیم یک مدیریت واحد انتخاب شود باید همه آن ظرفیت‌هایی که برای آن هدف وجود دارد را هم به او واگذار کنیم. نمی‌توان بار مسؤولیت را به دوش کسی انداخت و امکانات را از او گرفت! به هر حال با توجه به اینکه این حرف، به لطیفه شبیه است من فکر می‌کنم در بدترین شکل، باز هم اگر همین اقدام صورت گیرد و حداقل یک مدیریت برای آن در نظر گرفته شود و مشخص شود چه کسی باید در برابر مردم و مجلس و مدیران پاسخگو باشد از وضع کنونی ما بهتر است. به هر حال در تهران مشکل آشفتگی تصمیم برای حل معضلات شهری داریم که یکی آلودگی هواست و ما نیازمند تصمیم مهم، استراتژیک و قاطع هستیم. برای مثال اگر بخواهیم درباره خروج خودروهای فرسوده اقدام کنیم، آیا برای شهرداری ممکن است منابع آن را هم تامین کند. پس باید این تصمیم محکم و حجیم‌تر گرفته شود و در یک دوره بحث آن را برای همیشه پایان دهیم.
آقای سروری! به شورای چهارم اشاره کردید. به باور کارشناسان فضای این روزهای شورا کمی سیاست‌زده است. تا چه حد با این موضوع موافق هستید؟
شورای شهر با مجلس متفاوت است. اگر مجلس سیاست در همه تار و پودش وجود دارد، معتقدم در شورای شهر عکس این موضوع باید باشد و باید آفت بزرگ و خطرناک ملاحظات سیاسی در مدیریت شهری را یک‌بار برای همیشه کنار بگذاریم و آن را به عنوان یک سیئه برای کسانی که می‌خواهند وارد شورا شوند تعریف کنیم. کاندیداها بدانند که با حضور در شورا باید زمینه‌های بهره‌مندی مردم را از امکانات شهرشان فراهم آورند که این نیازمند همدلی و نگاه کارشناسی است. زمانی که نگاه کارشناسی جای خود را به نگاه سیاسی داد همدلی هم جای خود را به واگرایی می‌دهد و تصمیمات گرفته شده راه به جایی نمی‌برد.
فکر می‌کنم سیاست‌زدگی سم مهلکی برای شورای شهر است و این آفت در شورای چهارم به بدترین شکل ممکن ظاهر شد. به نظر من شورای چهارم از شورای اول هم بدتر شروع کرد. در محیط سیاست‌زده‌ای که حتی سیاست حرفه‌ای هم لحاظ نمی‌شد، رفتار آماتورهای سیاسی که غیرحرفه‌ای عمل می‌کردند، این دغدغه را به وجود آورد که آیا این شورا می‌تواند عمری طولانی‌تر از شورای اول داشته باشد؟ این موضوع تا حدی آزاردهنده بود که من در مصاحبه‌ای در آن دوران گفتم قطار شورای چهارم به سرعت به سمت ایستگاه انحلال می‌رود. این رفتار مردم را آزرده کرده بود و مردم تلقی می‌کردند با ظرفیتی که شورا دارد آینده بهتری را برای خود رقم زده‌اند اما این اتفاق نیفتاد و کشمکش‌ها در شورا بالا گرفت. اما پس از آن چون هر دو طرف پایاپای بودند فهمیدند ادامه این کشمکش نه به نفع مردم است و نه به نفع جناح سیاسی‌شان چون مردم این بداخلاقی‌ها را در انتخابات جبران خواهند کرد و نسبت به این رفتارهای ناهنجار سیاسی واکنش جدی نشان می‌دهند همانطور که در شورای اول نشان دادند. از این نظر شورا بد شروع کرد اما رفته‌رفته مجبور به تعامل شدند یعنی به یک تعامل منطقی دست پیدا نکردیم بلکه مجبور شدیم با هم کار کنیم و این روند روز به روز بهتر می‌شود و نگاه کارشناسی بر نگاه سیاسی غالب شده و برخی تصمیم‌ها را در شرایطی می‌گیریم که هر دو جناح نسبت به آن رای می‌دهند و این خبر خوشی است که می‌توان امیدوار بود شورای چهارم درخشش بالایی نشان دهد اما هرازگاهی این نگاه سیاسی دوباره نمود پیدا می‌کند. برای مثال در ماجرای آتش‌سوزی خیابان جمهوری، یک نگاه سیاسی به دنبال بهره‌برداری از این اتفاق بود که خوشبختانه کنترل شد و قرار شد کارشناسی شود و حقوق مردم و افراد متضرر شده جبران شود و هم ظلم بزرگی به آتش‌نشانان ایثارگر نشود.
این نگاه سیاسی به دنبال چیست؟ برخی می‌گویند به دنبال جایگزینی شخص مورد نظر خودشان برای شهرداری هستند. آیا با این موضوع موافق هستید؟
معتقدم نگاه سیاسی در شورا انسان را کر و کور و لال می‌کند و انسان را از خدمت به مردم بازمی‌دارد، از این جهت سم مهلک است اما طبیعی است که جناح‌ها به دنبال مطامع جناحی خودشان هستند و به شکلی به دنبال این هستند که گزینه اصولگرایان را به هر صورت نگذارند صاحب کارنامه درخشان باشد. می‌بینیم که حاضرند منافع مردم را قربانی نگاه خودشان کنند. در شورا بشدت احساس می‌شود برخی به دنبال آن هستند که هر عملکرد مثبت شهرداری را منفی جلوه دهند و سیاه‌نمایی را دنبال می‌کنند. این دیگر نقد نیست بلکه طبق فرمایش رهبر انقلاب تخریب است. من معتقدم این رفتار از بیرون به داخل شورا القا می‌شود و تلاش دارند کارنامه اصولگرایان را در مدیریت شهری سیاه و ناکارآمد نشان دهند.
این رفتارها تا چه زمانی ادامه دارد؟ چه زمانی باید منتظر خاتمه این نوع نگاه‌ها باشیم؟
باید این موضوع را در نظر داشت که فرق است میان آنچه می‌خواهند و آنچه می‌توانند. ما اجازه نمی‌دهیم چنین اتفاقی بیفتد و همان طور که بارها اعلام کرده‌ایم، اگر قرار باشد فضا به سمت غیرکارشناسی برود با واکنش جدی ما مواجه خواهد شد. من احساسم این است که قطار شورا در ریل کارشناسی قرار گرفته و باید این را همیشه مدنظر داشت و رسانه‌ها باید این موضوع را یاری کنند و برای خاتمه دادن به این برنامه‌ها رسانه‌ها باید وارد میدان شده و از این نقشه‌ها پرده‌برداری کنند.
بحثی که این روزها داغ است موضوع کرایه‌های حمل و نقل عمومی است. آیا افزایش نرخ کرایه‌ها با توجه به هدفمندی یارانه‌ها در مرحله دوم صورت گرفته یا اینکه فقط تورم در آن لحاظ شده است؟
اینکه بحث کرایه‌ها داغ شده به این دلیل است که غوغاسالاری رسانه‌ای شده است. اگر قرار است منافع مردم را در نظر بگیریم و اگر قرار است مردم احساس کنند اقداماتی در شهر اتفاق می‌افتد که منافع آنها را تامین می‌کند، این موضوع به رفتار ما مربوط می‌شود. ما نمی‌توانیم تورمی را که افزایش پیدا کرده در یک بخش و برای یک قشر متوقف کنیم. اگر این اتفاق افتاد آن بخش خدمات سابق را ارائه نمی‌دهد. نمی‌توان تورمی را که لجام‌گسیخته است و همه را شامل شده است برای رانندگان تاکسی در نظر نگرفت اما برخی برای عوام‌فریبی به دنبال آن هستند که نرخ کرایه‌ها را از دایره تورم خارج کنند. اگر تورم داریم برای راننده تاکسی هم وجود دارد. ما نمی‌توانیم قیمت را افزایش ندهیم. در حال حاضر قیمت‌ها لجام‌گسیخته است اما فقط باید راننده تاکسی گران نکند؟ تصمیمی درست است که هم منافع مردم و هم منافع خدمتگزاران مردم را در نظر بگیرد. یعنی اگر می‌خواهید فنر فشرده را پرواز ندهید، باید یارانه به حمل ونقل عمومی بدهید تا اقدام جبرانی کرده باشید و قیمت بالا نرود. شورا در روزهای پایانی سال گذشته متناسب با تورم کرایه‌ها را افزایش داد چرا که در آن زمان فقط ضریب تورم مشخص بود و برنامه دولت برای هدفمندی و افزایش نرخ حامل‌های انرژی مشخص نبود، همین طور که در حال حاضر هم مشخص نیست. اما استاندار تهران در جمع نمایندگان عنوان کرد برای مدیریت این موضوع احتمال دارد اجرای آن به تعویق افتد. به نظر من بین استانداری و فرمانداری و شورای شهر نشست‌هایی باید صورت گیرد و هر چه زودتر این نرخ‌ها را روشن کنیم. اما در کل این موضوع را باید در نظر داشت که نمی‌توان یک قشر از جامعه را جدا کرد و گفت هم باید گران نکنید و هم باید مانند گذشته خدمت ارائه کنید. این رفتار نتیجه‌ای جز آب بستن در کیفیت خدمات به دنبال ندارد.
شهرداری تهران درباره افزایش نرخ کرایه‌ها پیشنهاد داده است دولت یارانه‌ای را برای نرخ سوخت حمل و نقل عمومی در نظر بگیرد. آیا با این روش موافق هستید؟
راهکار درست همین است. اگر می‌خواهیم کرایه‌ها به دنبال گران شدن نرخ سوخت گران‌تر نشود باید با عنصر یارانه جبران کنیم. این همان کاری است که دولت قبل هم انجام داد و برای جبران هزینه‌های مترو و حمل و نقل عمومی یارانه‌ای را در نظر گرفت که اقدام شایسته و بایسته‌ای بود چرا که حمل و نقل در سبد معاش مردم قرار دارد، نه اینکه یک امر حاشیه‌ای باشد. شاید در شهرستان‌ها در هزینه‌های خانوار چندان موثر نباشد اما در تهران مهم است. اگر دولت بتواند کمکی را به حمل و نقل عمومی داشته باشد این کمک در زندگی مردم آثار خودش را نشان می‌دهد. اگر دولت بتواند با پرداخت یارانه این مهم را انجام دهد در ارائه تسهیلات مناسب به مردم موثر خواهد بود.
برخی اعتقاد دارند ابزارهای نظارتی چندانی برای شورا وجود ندارد. شما به عنوان رئیس کمیسیون نظارت شورا چه راهکارهایی را برای برطرف کردن این موضوع در نظر دارید؟
می‌توان گفت شورای چهارم با رویکرد نظارت‌محور کار را شروع کرد و اولین کمیسیونی که در این دوره از فعالیت شورای شهر شکل گرفت، کمیسیون نظارت و حقوقی بود. این خود پیام دارد و نشان می‌دهد شورا برای جلوگیری از تخلفات احتمالی در مدیریت شهری، تقویت بعد نظارتی شورا را هم مهم می‌داند و هم برای آن برنامه دارد. همانطور که مطرح شد برای انجام صحیح این نظارت لازم است ابزارهایی در نظر گرفته شود. مهم‌ترین ابزار بحث اطلاعات است. نماینده باید بداند در شهر چه اتفاقاتی می‌افتد، در دستگاه اجرایی چه اتفاقی می‌افتد؟ تطبیق اقدامات با مقررات در چه وضعی است؟ و اینها همه به نظر من نیازمند یک بازنگری جدی است تا ما زمینه‌های توسعه نظارت نمایندگان شورا بر دستگاه اجرایی یعنی شهرداری را فراهم کنیم. اما بعد مهم دیگر کمیسیون‌ها هستند که به صورت ذاتی دارای قدرت نظارتی هستند. وقتی بحث نظارت به کمیسیون‌ها می‌رسد بعد تخصصی‌تری پیدا می‌کند یعنی بحث کارشناسی می‌شود. مجموع این ابزارها نظارت ویژه شورا را به وجود آورده که باید دقت شود این نظارت ویژه به هیچ‌وجه در تقابل با نظارت نمایندگان و کمیسیون‌ها نباید باشد بلکه در تقویت آنها باید باشد. برای مثال فرآیند نظارت بر شهرداری را در حال بررسی هستیم. این فرآیند را نقطه‌گذاری کردیم از مبدأ تا مقصد و نقاط ضعف و نقاطی که می‌شود سوءاستفاده صورت گیرد و حفره‌هایی که فسادانگیز است را شناسایی کرده‌ایم. برای نمونه ساختمانی که ساخته می‌شود مجوز دریافت می‌کند و این مجوز مشروط به داشتن مهندس ناظر است. پرسش شورا این است، وقتی پرونده‌ای به کمیسیون ماده 100 می‌رسد یعنی اینکه شهرداری معتقد است تخلف صورت گرفته، آیا مهندس ناظر در این تخلف نقش نداشته است؟ اگر او گزارش می‌کرد جلوی تخلف گرفته می‌شد؟ اگر شهربان ایجاد کردیم و قرار است بر ساخت‌وسازها نظارت کنند و امکانات و حقوق دریافت می‌کنند که تخلف صورت نگیرد، پس چرا شاهد تخلف هستیم؟ در حال حاضر نظارت بر این موضوع در شورا صورت می‌گیرد و از شهرداری می‌خواهیم برای این پرونده‌ها شکایت از مهندس ناظر را مطرح کند چرا که به طور حتم بروز چنین تخلفاتی به خاطر چشم‌پوشی عده‌ای بوده است.
آیا در این سازوکار نظارتی در بحث شهر اسلامی هم سازوکاری دیده شده چون برخی معتقدند در چند سال گذشته درباره این موضوع غفلت شده است؟
باید به این نکته اعتراف کنم که تاکنون کار جدی در این باره صورت نگرفته است. البته پس از فرمایشات رهبر معظم انقلاب هم شورا و هم شهرداری تلاش دارند این کار را صورت دهند.
به قول آقای قالیباف، شهرداری در هر منطقه‌ای ساختمان نواحی دارد که اگر همین ساختمان‌ها را به صورت ایرانی- اسلامی بنا کند، می‌تواند الگوی خوبی برای شهروندان شود. زمانی که این کار را انجام نداده‌ایم چه توقعی از مردم داریم؟ باید از این به بعد در تمام ساخت‌وسازهایی که مربوط به خود شهرداری است قانونی در نظر گرفته شود که منطبق با معماری ایرانی- اسلامی ساخته شود و به دنبال آن سراغ دیگر دستگاه‌ها برویم. پس از آن نوبت به مردم می‌رسد که باید برای تشویق آنها هم تسهیلات در نظر بگیریم. طبیعی است زمانی که می‌خواهیم کاری را رواج دهیم باید تشویق را هم در کنار آن در نظر داشته باشیم. زمانی که قرار است ساختمانی با m تومان هزینه ساخته شود و با اجرای معماری جدید بهm+n تومان هزینه برسد خب به طور طبیعی سازنده این کار را انجام نمی‌دهد اما اگر تسهیلاتی برای وی در نظر گرفته شود راغب خواهد شد. این نکته هم حساس است، نباید طوری طراحی کنیم که ظاهر آن فقط زیبا باشد یعنی فقط رنگ و لعاب ایرانی- اسلامی به آن بدهیم بلکه باید الگوهای آرامبخش و زیبایی را ایجاد کنیم که انسان با آن ارتباط برقرار کند. در حال حاضر معماری تهران معماری وحشی است که شخص را عصبانی می‌کند اما شهرهایی مانند یزد و اصفهان را در نظر بگیرید که چه آرامشی در آن حکمفرماست. البته من چند ساختمان در منطقه 16تهران دیده‌ام که می‌توان آنها را به عنوان گام‌های نخست در نظر گرفت اما باید بدانیم که راه درازی پیش رو داریم.
اعضای شورا هنگام انتخابات شعارهای گوناگونی می‌دهند. تا این زمان چه اندازه از این شعارها محقق شده است؟
این موضوع نیازمند بررسی جدی است اما طبیعی است که نمی‌توان قاطع گفت که همه نمایندگان همه شعارهایی را که دادند انجام می‌دهند. اما شورای موجود بالاترین ظرفیت ممکن را برای ارائه خدمت به تهران جمع کرده، وجود تجربه‌های بالا و تخصص‌های موجود بین نمایندگان، فرصتی طلایی را برای نمایندگان ایجاد کرده و از آغاز بد به سمت روند رضایت‌آمیز حرکت می‌کنیم و امیدواریم در مدت باقی‌مانده قسمت عمده شعارها را عملی کنیم.
یکی از مشکلات آغازین ایرادی بود که به فعالیت دوشغله‌ها گرفته شد. این ماجرا از کجا شروع شد؟
قسمت عمده‌ای از این تنش‌های سیاسی در شورا از خارج شورا آب می‌خورد یعنی دست‌هایی از بیرون به دنبال این تنش‌ها هستند. در انتخاب شهردار چه بلوایی شد. چه رفتارهای سبکی اتفاق افتاد که در تاریخ سیاسی ما بی‌نظیر بود. رفتارهای دیکتاتورمابانه‌ای که یک نماینده را از حقوق خودش محروم کردند که چون تو در حزب ما بودی باید چوب کبریت شوی و بسوزی، با تهدید و اهانت سعی داشتند اهداف خود را دنبال کنند. اینها در تاریخ خواهد ماند و زشت‌ترین رفتار سیاسی در تاریخ سیاسی کشور در شورای چهارم و در انتخاب شهردار رخ داد. شورای شهر شهردار را انتخاب کرد اما هنوز هم به دنبال تزریق چالش سیاسی داخل شورا هستند و اینکه شهردار نمی‌تواند بیش از دو بار انتخاب شود را مطرح کردند. در دیوان عدالت بررسی کردیم و قضات شریف با رای قاطع نظر کمیسیون را پذیرفتند و استدلال‌ها را فاقد ارزش حقوقی دانستند اما دوباره از جهت دیگر موضوع پیگیری می‌شود و اصرار دارند این تنش‌ها را حفظ کنند.
یعنی می‌توانیم نتیجه بگیریم که بحث دوشغله‌ها هم مانند این موضوع است؟
بله! در زمینه دوشغله‌ها هم شاهد اتفاقاتی بودیم که شبیه همین ماجراهاست. هیات نظارت بر انتخابات، کسانی را برای شرکت در انتخابات قبول کرد که رئیس فدراسیون بودند، اگر منع قانونی داشت چرا اجازه شرکت دادند؟ به طور حتم قانونگذار و هیات ناظر به این نتیجه رسیده بودند که عضویت در فدراسیون ورزشی نافی انجام مسؤولیت‌های شورا نیست اما یکباره در زمان برگزاری انتخابات دیدیم که به برخی گفتند شما حق ندارید، باید استعفا دهید. این هم غیرقانونی بود چون آقای مفتح در هر دو انتخابات شورا و مجلس شرکت کرد و پس از رای‌گیری انتخاب کرد که کجا خدمت کند. قانون هم تصریح کرده که عضویت در شورای شهر شغل نیست و یک سمت افتخاری است چرا که اعضای شورا مگر تحت پوشش بیمه هستند؟ اگر شاغل است که باید قرار بگیرد. اگر شغل حساب می‌شود چرا حقوق نمی‌گیرند، چرا حق‌الجلسه دریافت می‌کنند؟ اگر یک نماینده 7دوره نماینده شد، حق بازنشستگی دارد؟ خیر. همه اینها نشان می‌دهد که قانونگذار شورا را شغل نمی‌داند اما عده‌ای به دنبال این بودند که با ترویج این مسائل سنگینی جریان اصولگرا را از بین ببرند و بتوانند نمایندگان اصولگرا را خارج کنند و افرادی را از جریان خودشان وارد شورا کنند و این بالانس موجود را از بین ببرند و این نگاه سیاسی بود. برخی می‌گویند سیاسی نبود اما من به هر حال با توجه به سابقه‌ام می‌توانم بگویم دکترای سیاست دارم و شامه سیاسی‌ام ضعیف نیست.
یعنی تیرهایی بود که به هدف نخورد؟
اگر نتوانیم بگوییم تمام این تیرها به این منظور شلیک شده، می‌توانیم بگوییم بیشتر آنها با همین هدف رها شده است.
تعریف مدیریت جهادی برای یک عضو شورا چیست؟
برای اینکه بتوان پاسخ جدی به این پرسش داد باید برخی از موارد اهمیت آن گفته شود. امروز دغدغه مدیریت جهادی بسیار مهم است. به نظر من نخ تسبیح عزم ملی در تحقق فرهنگ و اقتصاد مطلوبی که مورد انتظار رهبر انقلاب است، همین مدیریت جهادی است. اگر مدیریت جهادی نباشد عزم ملی شکل نمی‌گیرد. عزم ملی باید بر مرکب جهاد سوار شود تا به قله برسد. من خیلی جست‌وجو کردم تا تبلوری از مدیریت جهادی را پیدا کنم با توجه به مفهومی که رهبر انقلاب در پیام نوروزی فرمودند و در مشهد آن را توضیح دادند و پیش از آن هم شهرداری را مصداقی از آن دانستند، تجسم و تبلور این سبک مدیریت در دفاع مقدس و در مدیریت هسته‌ای صورت می‌گیرد. اگر شاخصه‌های این دو نمونه را استخراج کنیم مدیریت جهادی را می‌توانیم در هر زمینه‌ای تعریف کنیم.
اجازه بدهید کمی از فضای سیاست فاصله بگیریم، شما تا به حال در سه کسوت نظامی‌گری، نمایندگی مجلس و شورای شهر فعالیت داشته‌اید. کدام دوران برای شما شیرین‌تر بوده است؟
فضایی را که در بسیج بودم به همه این فضاها ترجیح می‌دهم. فضای سالم مبتنی بر ایثار و سادگی و خارج از این دغل‌کاری‌ها و فریبکاری‌های سیاسی و به نظر من آن سادگی که در محیط‌های بسیجی وجود دارد هرگز در مجلس و شورای شهر و شهرداری به این شکل پیدا نمی‌شود. بنابراین بهترین خاطرات من مربوط به آن زمان است. اما فکر می‌کنم ما مجاز نیستیم ببینیم چه دوست داریم. ما مکلف به این هستیم که ببینیم کجا باری را روی دوش ما می‌گذارند تا برای انقلاب به ثمر برسانیم. به همین دلیل هر جا که اقتضای کشور و انقلاب باشد باید برویم و من بیشتر به این فکر می‌کنم که کجا لازم است باشم، نه اینکه کجا دوست دارم باشم.
آقای سروری! به نظر شما چه کسی باید بر عملکرد یک عضو شورای شهر نظارت داشته باشد و سازو کار نظارتی در این باره چگونه است؟
ما در مجلس هم همین موضوع را داشتیم. به طور معمول همین طور است که هر جایی که مردم با رای خودشان عده‌ای را انتخاب کرده‌اند، نظارت بر آن مجموعه مشکل می‌شود. نمایندگان مجلس، شورای شهر و حتی رئیس‌جمهور که از مردم رای می‌گیرند به یک شکلی در برابر نظارت مقاومت نشان می‌دهند. ما در مجلس براساس توصیه رهبر انقلاب تلاش کردیم سازوکاری را برای نظارت فراهم کنیم. در شورای شهر هم می‌توان نظارت‌هایی را عنوان کرد اما این نظارت، نظارت مستمر ساختاری و سازمانی نیست یعنی اگر تخلفاتی را اعضای شورای شهر داشته باشند به فرمانداری و استانداری گزارش می‌دهند و شورای حل اختلافی از نمایندگان و استاندار موضوع را بررسی می‌کند. حتی ممکن است به خلع نماینده هم منجر شود. یعنی اینطور نیست که بازرسی وجود داشته باشد و نظارت مستمر صورت گیرد اما اگر خدای ناکرده عضوی آن امانت نوکری مردم را فراموش کند و سوءاستفاده کند دستگاه‌هایی هستند که به این گزارش‌ها رسیدگی کنند و حتی نماینده را عزل کنند.