احمد اسماعیلی
«این فیلم به یکی از فرزندان من می‌ماند که پشت شیشه‌های بخش نوزادان بیمارستان مانده و به پرستاری دلسوز نیاز دارد».
ابراهیم حاتمی‌کیا چند سال پیش وقتی این جملات را درباره «به رنگ ارغوان» گفت که پیش از آن هم در موقعیت‌های مختلف خواستار رفع توقیف فیلمش شده بود. فیلمی که درست یک شب قبل از اکران در جشنواره، در دوره علی‌یونسی از سوی وزارت اطلاعات محمد خاتمی و نه از سوی وزارت ارشاد به محاق رفت. همان زمان بود که حاتمی‌کیا در نامه‌ای از فیلم به عنوان «گل سرخ خارداری» یاد کرد و گفت، شاید فیلم دل‌یاران را ریش کرده است ولی نیتی جز تقدیم گل نداشته.
از آن توقیف و از آن نامه، 5 سال گذشت و فیلمساز دل‌شکسته همچنان امیدوار به اکران ماند. در این مدت اگرچه تقاضاهای زیادی از سوی خبرنگاران و منتقدان برای نمایش خصوصی فیلم مطرح شد اما تهیه‌کننده فیلم (سید جمال ساداتيان) عنوان می‌کرد که حتی یک نسخه از فیلم را هم ندارد.
شاید اول بار که رئیس‌جمهور به معاون هنری‌اش دستور پیگیری برای حل مشکل «به رنگ ارغوان» را داد، کسی باور نمی‌کرد فیلمی که حتی تهیه‌کننده‌اش هم نسخه‌ای از آن ندارد، به این سرعت رفع توقیف و اکران شود. حالا این به کنار که خیلی‌ها اقدام محمود احمدی‌نژاد را با عینک بدبینی نگاه کردند و این تلاش را در راستای تبلیغات دوره انتخابات قلمداد کردند... .
در این 5 سال حرف و حدیث پیرامون فیلم حاتمی‌کیا فراوان بود. انگار که اکران «به رنگ ارغوان» محال باشد، اصحاب رسانه دیروز با تردید به کاخ جشنواره آمدند و وقتی سالن را ترک می‌کردند هنوز در بهت بودند. کاری به ارزش‌های هنری فیلم ندارم ـ‌که خود جای بحث مفصل و جداگانه داردـ نکته‌ای که جای تامل دارد، نوع نگاه مسؤولان به فرهنگ و هنر است. عجیب و شگفت اینکه فیلم در دوره‌ای توقیف می‌شود که عنوان «اصلاحات» را یدک می‌کشد و در دوره‌ای از محاق بیرون می‌آید که بی‌رحمانه انگشت اتهام «بسته بودن» به سوی آن نشانه رفته!
شاید گفته شود با رفع توقیف یک فیلم نمی‌توان درباره کلیت نگاه مسؤولان نظر داد اما با مرور فیلم‌های جشنواره بيست‌و‌هشتم که پس از سال‌ها توقیف در جشنواره امسال اکران می‌شوند، با اندکی انصاف پی به نگاه باز دولت دهم می‌بریم. نه امسال که سال گذشته هم با دستور مستقیم محمود احمدی‌نژاد و شخص جواد شمقدری، مشکل فیلم «درباره الی...» رفع شد.
باید این نگاه را ستود. «پرستار دلسوز»ي که حاتمی‌کیا سال‌ها منتظرش بود، بخیل نیست و برای «نوزاد»، حتی دلسوزتر از مادر است. خوشحالیم که بالاخره «پرستاری دلسوز» فیلم حاتمی‌کیا را از بایگانی تاریخ خارج کرد. پرستار دلسوز به «رنگ ارغوان»!
احمد اسماعیلی
«این فیلم به یکی از فرزندان من می‌ماند که پشت شیشه‌های بخش نوزادان بیمارستان مانده و به پرستاری دلسوز نیاز دارد».
ابراهیم حاتمی‌کیا چند سال پیش وقتی این جملات را درباره «به رنگ ارغوان» گفت که پیش از آن هم در موقعیت‌های مختلف خواستار رفع توقیف فیلمش شده بود. فیلمی که درست یک شب قبل از اکران در جشنواره، در دوره علی‌یونسی از سوی وزارت اطلاعات محمد خاتمی و نه از سوی وزارت ارشاد به محاق رفت. همان زمان بود که حاتمی‌کیا در نامه‌ای از فیلم به عنوان «گل سرخ خارداری» یاد کرد و گفت، شاید فیلم دل‌یاران را ریش کرده است ولی نیتی جز تقدیم گل نداشته.
از آن توقیف و از آن نامه، 5 سال گذشت و فیلمساز دل‌شکسته همچنان امیدوار به اکران ماند. در این مدت اگرچه تقاضاهای زیادی از سوی خبرنگاران و منتقدان برای نمایش خصوصی فیلم مطرح شد اما تهیه‌کننده فیلم (سید جمال ساداتيان) عنوان می‌کرد که حتی یک نسخه از فیلم را هم ندارد.
شاید اول بار که رئیس‌جمهور به معاون هنری‌اش دستور پیگیری برای حل مشکل «به رنگ ارغوان» را داد، کسی باور نمی‌کرد فیلمی که حتی تهیه‌کننده‌اش هم نسخه‌ای از آن ندارد، به این سرعت رفع توقیف و اکران شود. حالا این به کنار که خیلی‌ها اقدام محمود احمدی‌نژاد را با عینک بدبینی نگاه کردند و این تلاش را در راستای تبلیغات دوره انتخابات قلمداد کردند... .
در این 5 سال حرف و حدیث پیرامون فیلم حاتمی‌کیا فراوان بود. انگار که اکران «به رنگ ارغوان» محال باشد، اصحاب رسانه دیروز با تردید به کاخ جشنواره آمدند و وقتی سالن را ترک می‌کردند هنوز در بهت بودند. کاری به ارزش‌های هنری فیلم ندارم ـ‌که خود جای بحث مفصل و جداگانه داردـ نکته‌ای که جای تامل دارد، نوع نگاه مسؤولان به فرهنگ و هنر است. عجیب و شگفت اینکه فیلم در دوره‌ای توقیف می‌شود که عنوان «اصلاحات» را یدک می‌کشد و در دوره‌ای از محاق بیرون می‌آید که بی‌رحمانه انگشت اتهام «بسته بودن» به سوی آن نشانه رفته!
شاید گفته شود با رفع توقیف یک فیلم نمی‌توان درباره کلیت نگاه مسؤولان نظر داد اما با مرور فیلم‌های جشنواره بيست‌و‌هشتم که پس از سال‌ها توقیف در جشنواره امسال اکران می‌شوند، با اندکی انصاف پی به نگاه باز دولت دهم می‌بریم. نه امسال که سال گذشته هم با دستور مستقیم محمود احمدی‌نژاد و شخص جواد شمقدری، مشکل فیلم «درباره الی...» رفع شد.
باید این نگاه را ستود. «پرستار دلسوز»ي که حاتمی‌کیا سال‌ها منتظرش بود، بخیل نیست و برای «نوزاد»، حتی دلسوزتر از مادر است. خوشحالیم که بالاخره «پرستاری دلسوز» فیلم حاتمی‌کیا را از بایگانی تاریخ خارج کرد. ارسال نظر
پربیننده