گزارش شماره یک: داستان و روایت
دنیا خمامی: طناب دار را بر گردنش می‌آویزند. با لبخندی تلخ و مصنوعی که بیشتر به ترس می‌گراید، فیلم شروع می‌شود، این آغازی است که شاید در نگاه اول پایان را قابل حدس می‌کند. نوع روایت و علت وقوع آن، مهم‌ترین دغدغه تماشاگر می‌شود. «هوالکاشف، گزارش شماره یک»: یک مأمور امنیتی را می‌بینیم که سوژه را شناسایی می‌کند با نام مستعار شهاب 8. سوژه: ارغوان. فیلم، داستان یک مأمور امنیتی است. ماموریت او این است که دختری به نام ارغوان کامرانی، فرزند یک مخالف نظام و اپوزیسيون فراری را شناسایی کرده و تحت مراقبت قرار دهد تا از طریق او پدرش شناسایی شود. «به‌رنگ ارغوان» پیش از آنکه یک فیلم باشد یک قصه است، چراکه تمام اجزای ابداع یک داستان را بخوبی رعایت کرده است. شروع مناسب، اوج‌گیری بدیع، پایان‌بندی غیرمنتظره و در عین حال بسته که مخاطب انتظارش را نمی‌کشیده و موجب میخکوب شدن او در لحظات پایانی فیلم، حتی تا دقایقی پس از پایان می‌شود. با قاطعیت می‌توان گفت «به رنگ ارغوان» از آن فیلم‌هایی است که ابراهیم حاتمی‌کیا در آن سعی کرده موضوعاتی را که هریک بخشی از جامعه را با خود همراه می‌کند در خود جای دهد. سیاست، صحنه‌های اکشن و درگیری،حتی دیالوگ‌های خنده‌دار و مهم‌تر از همه عشق که در نقطه مرکزی این دایره وجود دارد، عشقی که قرار است در خط داستانی رل اصلی را ایفا کند. عشقی میان ارغوان و مأمور مراقب. شنیدن همین یک جمله کافی است تا کنجکاوی مخاطب هرچه بیشتر و بیشتر برانگیخته شود تا بداند این عشق به کجا می‌رسد؛ « اون مثل ماهی می‌مونه اولش فکر می‌کنی با یه شنای ساده به دستش میاری بعد یه دفعه به خودت میایی می‌بینی داری غرق می‌شی و اون داره به تو می‌خنده... می‌خنده...!» وقتی 40ـ30 دقیقه از شروع فیلم بگذرد قطعا تماشاچی متوجه خواهد شد که در ساختار روایت و پرداخت داستان هیچ‌گونه خللی وجود ندارد و ابراهیم حاتمی‌کیا با زبردستی تحسین برانگیزی توانسته این داستان را به بهترین شکل ممکن شروع کند، هضم کند و به شکل بسیار زیباتری به سرمنزل مقصود برساند.
گزارش شماره 2: سوژه‌پردازی و بازیگری
آقای کارگردان آنقدر ماهرانه در سوژه‌پردازی عمل کرده است که شاید داستان و نوع چینش کاراکترها فراموشمان کرده است که بازیگری که مقابل‌مان است حمید فرخ نژاد است، بازیگری که ما همیشه از او انتظار بازی‌های حرفه‌ای داریم درست مانند یک بازیکن نوک حمله در سیستم1ـ3ـ2ـ4، این‌بار نیز ثابت می‌کند یک بازیکن مهاجم بسیار خوب است. حمیدفرخ‌نژاد این‌بار به دستور کارگردان گلزنی‌اش را وقتی انجام می‌دهد که خودش را نشان ندهد و تنها کاراکتر را به رخ بکشد. این موضوع نه تنها درباره او بلکه برای تمام بازیگران این فیلم مصداق دارد. انتخاب خزر معصومی در نگاه اول کمی تعجب‌آور است اما در نهایت متوجه می‌شویم این انتخاب اتفاقا خیلی بکر بوده چراکه ما کمتر خزر معصومی را دیده‌ایم و همین باعث می‌شود که او تنها یک کاراکتر را درذهن‌مان برای همیشه تثبیت کند: ارغوان و رنگش را! بازی حمید فرخ‌نژاد در این فیلم از این جهت در ذهن‌مان مانده است که خودش را به سمت تماشاگر هل نمی‌دهد و مخاطب خودش او را کشف می‌کند. او در لحظه عصیان می‌کند و در لحظه نیز به دل می‌نشیند. اوج بازی فرخ‌نژاد هم در سکانسی است که او با لپ‌تاپ و اسلحه خود کمین کرده تا کاری کند که پدر ارغوان آسیبی نبیند. وقتی تیر خلاص را می‌زند خودش می‌ماند و صورتش که حالا باید بدون دیالوگ و اکت خاصی همه احساساتش را به ما نشان دهد و چه خوب این کار را می‌کند هنگامی که لبانش را کمی تکان می‌دهد و مردمک چشمانش را که از ترس خشک شده به سمت اتاق ارغوان می‌برد و این می‌شود یک بازی انفجاری در لحظه، از فرخ نژاد... .
گزارش شماره3 رمزگشایی
«به رنگ ارغوان» تکیه بر رمز گشایی دارد. نمونه آن هم بسیار است. هوشنگ یک مامور امنیتي است و گزارش‌هایش را با اسامی خداوند آغاز می‌کند اما این اسامی هرکدام خالق مضمونی است: گزارش شماره یک این مامور با «هوالکاشف» شروع می‌شود. او شناسایی و کشف کرده است. چه کسی را؟ ارغوان. هوالعادل، هوالشافی، هوالحق و... فاعل تمام این جمله‌ها یک مرجع پنهانی زمینی هم دارد. تمام اینها به ابراهیم حاتمی‌کیا خط داده است که داستان را نیز با یکی از همین اسامی شروع کند. وقتی در تیتراژ ابتدایی می‌بینیم و فیلم با هوالحبیب شروع می‌شود. این حبیب اشاره دارد به مرجع و کاراکتر اصلی داستان یعنی هوشنگ (حمید فرخ نژاد) و این مهربانی او را به وضوح می‌بینیم. وقتی که کاری می‌کند پدر ارغوان برای لحظه‌ای هم که شده به دخترش برسد. در نمای پایانی فیلم وقتی به ارغوان لبخند می‌زند. نمونه دیگر این رمزگشایی را در جای دیگر فیلم هم سراغ داریم، مثل عکس روی لپ‌تاپ هوشنگ که در ابتدا عکس قبرهای خالی است و اما از اواسط فیلم این عکس جای خود را به عکس ارغوان می‌دهد. حالا این مامور امنیتی عاشق شده است و وقتی رئیسش این را می‌فهمد در دیالوگی بسیار زیبا به او می‌گوید: «می‌دونی که هوس موریانه نیست، سیانوره!» حتی در نام‌ها هم به دنبال مضمون و رمز است. «به رنگ ارغوان» اثبات دوباره ابراهیم حاتمی‌کیاست. می‌ایستیم و برایش کف می‌زنیم.
هوس، سیانوره!
گزارش شماره یک: داستان و روایت
دنیا خمامی: طناب دار را بر گردنش می‌آویزند. با لبخندی تلخ و مصنوعی که بیشتر به ترس می‌گراید، فیلم شروع می‌شود، این آغازی است که شاید در نگاه اول پایان را قابل حدس می‌کند. نوع روایت و علت وقوع آن، مهم‌ترین دغدغه تماشاگر می‌شود. «هوالکاشف، گزارش شماره یک»: یک مأمور امنیتی را می‌بینیم که سوژه را شناسایی می‌کند با نام مستعار شهاب 8. سوژه: ارغوان. فیلم، داستان یک مأمور امنیتی است. ماموریت او این است که دختری به نام ارغوان کامرانی، فرزند یک مخالف نظام و اپوزیسيون فراری را شناسایی کرده و تحت مراقبت قرار دهد تا از طریق او پدرش شناسایی شود. «به‌رنگ ارغوان» پیش از آنکه یک فیلم باشد یک قصه است، چراکه تمام اجزای ابداع یک داستان را بخوبی رعایت کرده است. شروع مناسب، اوج‌گیری بدیع، پایان‌بندی غیرمنتظره و در عین حال بسته که مخاطب انتظارش را نمی‌کشیده و موجب میخکوب شدن او در لحظات پایانی فیلم، حتی تا دقایقی پس از پایان می‌شود. با قاطعیت می‌توان گفت «به رنگ ارغوان» از آن فیلم‌هایی است که ابراهیم حاتمی‌کیا در آن سعی کرده موضوعاتی را که هریک بخشی از جامعه را با خود همراه می‌کند در خود جای دهد. سیاست، صحنه‌های اکشن و درگیری،حتی دیالوگ‌های خنده‌دار و مهم‌تر از همه عشق که در نقطه مرکزی این دایره وجود دارد، عشقی که قرار است در خط داستانی رل اصلی را ایفا کند. عشقی میان ارغوان و مأمور مراقب. شنیدن همین یک جمله کافی است تا کنجکاوی مخاطب هرچه بیشتر و بیشتر برانگیخته شود تا بداند این عشق به کجا می‌رسد؛ « اون مثل ماهی می‌مونه اولش فکر می‌کنی با یه شنای ساده به دستش میاری بعد یه دفعه به خودت میایی می‌بینی داری غرق می‌شی و اون داره به تو می‌خنده... می‌خنده...!» وقتی 40ـ30 دقیقه از شروع فیلم بگذرد قطعا تماشاچی متوجه خواهد شد که در ساختار روایت و پرداخت داستان هیچ‌گونه خللی وجود ندارد و ابراهیم حاتمی‌کیا با زبردستی تحسین برانگیزی توانسته این داستان را به بهترین شکل ممکن شروع کند، هضم کند و به شکل بسیار زیباتری به سرمنزل مقصود برساند.
گزارش شماره 2: سوژه‌پردازی و بازیگری
آقای کارگردان آنقدر ماهرانه در سوژه‌پردازی عمل کرده است که شاید داستان و نوع چینش کاراکترها فراموشمان کرده است که بازیگری که مقابل‌مان است حمید فرخ نژاد است، بازیگری که ما همیشه از او انتظار بازی‌های حرفه‌ای داریم درست مانند یک بازیکن نوک حمله در سیستم1ـ3ـ2ـ4، این‌بار نیز ثابت می‌کند یک بازیکن مهاجم بسیار خوب است. حمیدفرخ‌نژاد این‌بار به دستور کارگردان گلزنی‌اش را وقتی انجام می‌دهد که خودش را نشان ندهد و تنها کاراکتر را به رخ بکشد. این موضوع نه تنها درباره او بلکه برای تمام بازیگران این فیلم مصداق دارد. انتخاب خزر معصومی در نگاه اول کمی تعجب‌آور است اما در نهایت متوجه می‌شویم این انتخاب اتفاقا خیلی بکر بوده چراکه ما کمتر خزر معصومی را دیده‌ایم و همین باعث می‌شود که او تنها یک کاراکتر را درذهن‌مان برای همیشه تثبیت کند: ارغوان و رنگش را! بازی حمید فرخ‌نژاد در این فیلم از این جهت در ذهن‌مان مانده است که خودش را به سمت تماشاگر هل نمی‌دهد و مخاطب خودش او را کشف می‌کند. او در لحظه عصیان می‌کند و در لحظه نیز به دل می‌نشیند. اوج بازی فرخ‌نژاد هم در سکانسی است که او با لپ‌تاپ و اسلحه خود کمین کرده تا کاری کند که پدر ارغوان آسیبی نبیند. وقتی تیر خلاص را می‌زند خودش می‌ماند و صورتش که حالا باید بدون دیالوگ و اکت خاصی همه احساساتش را به ما نشان دهد و چه خوب این کار را می‌کند هنگامی که لبانش را کمی تکان می‌دهد و مردمک چشمانش را که از ترس خشک شده به سمت اتاق ارغوان می‌برد و این می‌شود یک بازی انفجاری در لحظه، از فرخ نژاد... .
گزارش شماره3 رمزگشایی
«به رنگ ارغوان» تکیه بر رمز گشایی دارد. نمونه آن هم بسیار است. هوشنگ یک مامور امنیتي است و گزارش‌هایش را با اسامی خداوند آغاز می‌کند اما این اسامی هرکدام خالق مضمونی است: گزارش شماره یک این مامور با «هوالکاشف» شروع می‌شود. او شناسایی و کشف کرده است. چه کسی را؟ ارغوان. هوالعادل، هوالشافی، هوالحق و... فاعل تمام این جمله‌ها یک مرجع پنهانی زمینی هم دارد. تمام اینها به ابراهیم حاتمی‌کیا خط داده است که داستان را نیز با یکی از همین اسامی شروع کند. وقتی در تیتراژ ابتدایی می‌بینیم و فیلم با هوالحبیب شروع می‌شود. این حبیب اشاره دارد به مرجع و کاراکتر اصلی داستان یعنی هوشنگ (حمید فرخ نژاد) و این مهربانی او را به وضوح می‌بینیم. وقتی که کاری می‌کند پدر ارغوان برای لحظه‌ای هم که شده به دخترش برسد. در نمای پایانی فیلم وقتی به ارغوان لبخند می‌زند. نمونه دیگر این رمزگشایی را در جای دیگر فیلم هم سراغ داریم، مثل عکس روی لپ‌تاپ هوشنگ که در ابتدا عکس قبرهای خالی است و اما از اواسط فیلم این عکس جای خود را به عکس ارغوان می‌دهد. حالا این مامور امنیتی عاشق شده است و وقتی رئیسش این را می‌فهمد در دیالوگی بسیار زیبا به او می‌گوید: «می‌دونی که هوس موریانه نیست، سیانوره!» حتی در نام‌ها هم به دنبال مضمون و رمز است. «به رنگ ارغوان» اثبات دوباره ابراهیم حاتمی‌کیاست. می‌ایستیم و برایش کف می‌زنیم.
ارسال نظر
پربیننده