باز هم کابیندا، شهر شمالی نیمه جنگ‌زده آنگولا، محور یک اتفاق بزرگ در بیست‌وهفتمین جام ملت‌های آفریقا بود. اگر بار نخست نام این منطقه با فاجعه تروریستی حمله به اتوبوس تیم ملی توگو در جهان پیچید، اما این بار این شهر شاهد یک شگفتی کاملا فوتبالی بود. الجزایر که در یک دهه گذشته هرگز یک قدرت آفریقایی محسوب نمی‌شد حالا به دنبال حذف حماسی دشمن دیرینه‌اش مصر از گردونه جام جهانی و راهیابی به آفریقای جنوبی 2010، در آنگولای 2010 هم بلندپروازی‌های غیرمنتظره‌اش را ادامه می‌دهد. «فنص»ها یا همان روباه‌های صحرا یکشنبه شب در کابیندا یکی از بزرگ‌ترین پیروزی‌های تاریخ فوتبالشان در جام قاره سیاه را با شکست 2-3 ساحل عاج در کمتر از 3 دقیقه جشن گرفتند، تیمی که جام را به بدترین شکل ممکن با شکست 3 بر صفر مقابل مالاوی آغاز کرده بود و صعودش از گروه A مسابقات نیز با شایعات بسیاری درباره تبانی با آنگولای میزبان همراه بود به شکلی باور نکردنی بهترین تیم آفریقا و یکی از بزرگ‌ترین کلکسیون‌های ستاره‌های حال حاضر جهان را لحظاتی پیش از سوت پایان 2-2 متوقف کرد تا 2 دقیقه بعد ضربه سر «حمور بوعزا» گل سوم و پیروزی بخش پسر عموهای «زیدان» را با تور دروازه یکی از بی‌عرضه‌ترین دروازه‌بانان آفریقا «بری بوباکر کوپا» آشنا سازد؛ دروازه‌بانی که شاید تنها نقطه ضعف ساحل عاج بزرگ بود و در همان نخستین آزمایش جدی نارنجی‌ها کاردست تیم وحید خلیلوویچ داد.
فیل‌های پرهیبت که از 6 ماه پیش از آغاز جام‌جهانی و مصاف با برزیل برای مردان سامبا خط و نشان می‌کشیدند، بار دیگر ثابت کردند فاقد یک روح تیمی بزرگ هستند و طبق معمول نتوانستند مسیر رسیدن به فینال جام ملت‌های قاره سیاه را کامل کنند. حذف آنها حتی شکست تیم پرامید میزبان از غنای تضعیف شده را تحت‌الشعاع قرار داد. غنایی که با زحمت از گروه کوچک و آسان B (بدون حضور توگو) به مرحله یک چهارم نهایی رسیده بود و در غیاب مایکل اسین کاپیتان مصدوم و چند لژیونر اروپایی دیگر، به جوانان زیر 20 سال خود که تابستان قهرمان جام جهانی جوانان شده بودند اتکا داشت، آنگولا را با گل زودهنگام آساموآ گيان روی پاس عمقی آندره آیوو پسر 20 ساله عبدی پله، اسطوره بزرگ فوتبال آفریقا حذف کرد.
شگفتي زيزو از انگيزه هموطنانش
با اینکه الجزایری‌ها لشکرکشی بزرگی به آنگولا کرده بودند و 50 هزار هوادار را از صحرای شمالی آفریقای سپید به جلگه‌های حاصلخیز جنوب غربی آفریقای سیاه آورده بودند، اما باز هم باور شور و اشتیاق آنها دشوار است. اتفاقات فوتبالی ماه‌های گذشته انگار ملتی بزرگ اما فراموش شده در آفریقا را دوباره به دوران آورده‌اند. همه‌چیز از شکست مصر در الجزیره آغاز شد؛ با آن پیروزی «حساس» در راه جام جهانی 2010، روباهان صحرا دوباره به یاد آوردند چه پیشینه باشکوهی در فوتبال آفریقا داشته‌اند. آنها این خودباوری را با حذف نهایی فراعنه مغرور که بهترین تیم آفریقا خوانده می‌شدند از گردونه جهانی کامل کردند و با روحیه‌ای فوق‌العاده به کابیندا آمدند. گزارش‌های متعدد شبکه الجزیره از اردوی الجزایر حاکی از آن بود که آنها انگیزه‌های کم‌نظیری دارند. زین‌الدین زیدان الجزایری‌تبار که در نخستین روزهای جام ملت‌هاي آفريقا در اردوی این تیم بود، در گفت‌وگو با روزنامه آ.اس اسپانیا اعتراف کرده بود که هرگز چنین روحیه‌ای را در فوتبال وطن دومش سراغ نداشته است، اما پس از آنکه الجزایری‌ها در نخستین گام اسیر پدیده‌ای به نام مالاوی شدند این شور دست‌کم از نگاه رسانه‌ها پنهان ماند تا اینکه با پیروزی بر ساحل عاج دوباره هواداران الجزایری از پاریس تا الجزیره و از دوبی تا کابیندا خیابان‌ها را به تسخیر خود درآوردند.
ساحل عاج از همان دقایق نخست، دروازه الجزایر را به توپ بست و خیلی زود روی ضربه بغل پای سالمون کالو مهاجم چلسی در دقیقه 4 به گل رسید.
اما روباه‌ها بازگشتند و در دقیقه 40 روی واکنش سست بری بوباکر سنگربان فیل‌ها توسط کریم مطمور به گل تساوی رسیدند. در نیمه دوم یاران دروگبا به یک بازی انتحاری در برابر الجزایر سخت جان روی آوردند و هر دو تیم فرصت‌هایی ایده‌آل را از دست دادند تا اینکه یک دقیقه مانده به پایان وقت قانونی ضربه پای چپ اعجاب‌انگیز عبدالقادر کیتا از پشت 18 قدم به طاق دروازه الجزایر نشست. در حالی که همه در انتظار صعود ساحل عاج بودند این بار یک سانتر بلند از جناح چپ و ضربه سر مجید بوعزا در دقیقه 93 بار دیگر بوباکر را تسلیم ساخت. شاگردان «رابح سعدان» پس از ورود به وقت اضافی تنها 3 دقیقه برای گل برتری صبر کردند. این بار یک سانتر بلند از جناح راست و ضربه سر حموربوعزا را بوباکر بدون هیچ واکنشی به تماشا نشست تا در مقابل الجزایر با واکنش‌های استثنایی فاوزی شاوشی، دروازه‌بان خود این برتری را در مقابل یاران دروگبا حفظ کند و جشن صعود را برپا سازد. روح زيدان در كالبد الجزاير
ترور ساحل عاج در کابیندا
باز هم کابیندا، شهر شمالی نیمه جنگ‌زده آنگولا، محور یک اتفاق بزرگ در بیست‌وهفتمین جام ملت‌های آفریقا بود. اگر بار نخست نام این منطقه با فاجعه تروریستی حمله به اتوبوس تیم ملی توگو در جهان پیچید، اما این بار این شهر شاهد یک شگفتی کاملا فوتبالی بود. الجزایر که در یک دهه گذشته هرگز یک قدرت آفریقایی محسوب نمی‌شد حالا به دنبال حذف حماسی دشمن دیرینه‌اش مصر از گردونه جام جهانی و راهیابی به آفریقای جنوبی 2010، در آنگولای 2010 هم بلندپروازی‌های غیرمنتظره‌اش را ادامه می‌دهد. «فنص»ها یا همان روباه‌های صحرا یکشنبه شب در کابیندا یکی از بزرگ‌ترین پیروزی‌های تاریخ فوتبالشان در جام قاره سیاه را با شکست 2-3 ساحل عاج در کمتر از 3 دقیقه جشن گرفتند، تیمی که جام را به بدترین شکل ممکن با شکست 3 بر صفر مقابل مالاوی آغاز کرده بود و صعودش از گروه A مسابقات نیز با شایعات بسیاری درباره تبانی با آنگولای میزبان همراه بود به شکلی باور نکردنی بهترین تیم آفریقا و یکی از بزرگ‌ترین کلکسیون‌های ستاره‌های حال حاضر جهان را لحظاتی پیش از سوت پایان 2-2 متوقف کرد تا 2 دقیقه بعد ضربه سر «حمور بوعزا» گل سوم و پیروزی بخش پسر عموهای «زیدان» را با تور دروازه یکی از بی‌عرضه‌ترین دروازه‌بانان آفریقا «بری بوباکر کوپا» آشنا سازد؛ دروازه‌بانی که شاید تنها نقطه ضعف ساحل عاج بزرگ بود و در همان نخستین آزمایش جدی نارنجی‌ها کاردست تیم وحید خلیلوویچ داد.
فیل‌های پرهیبت که از 6 ماه پیش از آغاز جام‌جهانی و مصاف با برزیل برای مردان سامبا خط و نشان می‌کشیدند، بار دیگر ثابت کردند فاقد یک روح تیمی بزرگ هستند و طبق معمول نتوانستند مسیر رسیدن به فینال جام ملت‌های قاره سیاه را کامل کنند. حذف آنها حتی شکست تیم پرامید میزبان از غنای تضعیف شده را تحت‌الشعاع قرار داد. غنایی که با زحمت از گروه کوچک و آسان B (بدون حضور توگو) به مرحله یک چهارم نهایی رسیده بود و در غیاب مایکل اسین کاپیتان مصدوم و چند لژیونر اروپایی دیگر، به جوانان زیر 20 سال خود که تابستان قهرمان جام جهانی جوانان شده بودند اتکا داشت، آنگولا را با گل زودهنگام آساموآ گيان روی پاس عمقی آندره آیوو پسر 20 ساله عبدی پله، اسطوره بزرگ فوتبال آفریقا حذف کرد.
شگفتي زيزو از انگيزه هموطنانش
با اینکه الجزایری‌ها لشکرکشی بزرگی به آنگولا کرده بودند و 50 هزار هوادار را از صحرای شمالی آفریقای سپید به جلگه‌های حاصلخیز جنوب غربی آفریقای سیاه آورده بودند، اما باز هم باور شور و اشتیاق آنها دشوار است. اتفاقات فوتبالی ماه‌های گذشته انگار ملتی بزرگ اما فراموش شده در آفریقا را دوباره به دوران آورده‌اند. همه‌چیز از شکست مصر در الجزیره آغاز شد؛ با آن پیروزی «حساس» در راه جام جهانی 2010، روباهان صحرا دوباره به یاد آوردند چه پیشینه باشکوهی در فوتبال آفریقا داشته‌اند. آنها این خودباوری را با حذف نهایی فراعنه مغرور که بهترین تیم آفریقا خوانده می‌شدند از گردونه جهانی کامل کردند و با روحیه‌ای فوق‌العاده به کابیندا آمدند. گزارش‌های متعدد شبکه الجزیره از اردوی الجزایر حاکی از آن بود که آنها انگیزه‌های کم‌نظیری دارند. زین‌الدین زیدان الجزایری‌تبار که در نخستین روزهای جام ملت‌هاي آفريقا در اردوی این تیم بود، در گفت‌وگو با روزنامه آ.اس اسپانیا اعتراف کرده بود که هرگز چنین روحیه‌ای را در فوتبال وطن دومش سراغ نداشته است، اما پس از آنکه الجزایری‌ها در نخستین گام اسیر پدیده‌ای به نام مالاوی شدند این شور دست‌کم از نگاه رسانه‌ها پنهان ماند تا اینکه با پیروزی بر ساحل عاج دوباره هواداران الجزایری از پاریس تا الجزیره و از دوبی تا کابیندا خیابان‌ها را به تسخیر خود درآوردند.
ساحل عاج از همان دقایق نخست، دروازه الجزایر را به توپ بست و خیلی زود روی ضربه بغل پای سالمون کالو مهاجم چلسی در دقیقه 4 به گل رسید.
اما روباه‌ها بازگشتند و در دقیقه 40 روی واکنش سست بری بوباکر سنگربان فیل‌ها توسط کریم مطمور به گل تساوی رسیدند. در نیمه دوم یاران دروگبا به یک بازی انتحاری در برابر الجزایر سخت جان روی آوردند و هر دو تیم فرصت‌هایی ایده‌آل را از دست دادند تا اینکه یک دقیقه مانده به پایان وقت قانونی ضربه پای چپ اعجاب‌انگیز عبدالقادر کیتا از پشت 18 قدم به طاق دروازه الجزایر نشست. در حالی که همه در انتظار صعود ساحل عاج بودند این بار یک سانتر بلند از جناح چپ و ضربه سر مجید بوعزا در دقیقه 93 بار دیگر بوباکر را تسلیم ساخت. شاگردان «رابح سعدان» پس از ورود به وقت اضافی تنها 3 دقیقه برای گل برتری صبر کردند. این بار یک سانتر بلند از جناح راست و ضربه سر حموربوعزا را بوباکر بدون هیچ واکنشی به تماشا نشست تا در مقابل الجزایر با واکنش‌های استثنایی فاوزی شاوشی، دروازه‌بان خود این برتری را در مقابل یاران دروگبا حفظ کند و جشن صعود را برپا سازد. ارسال نظر
پربیننده