هستي بهداد: علی معلم در سومین تجربه تهیه‌کنندگی‌اش، پس از «گاوخونی» و «ازدواج به سبک ایرانی»، این‌بار سراغ ژانر دلهره رفته و فیلمی از بهرام بهرامیان را تهیه کرده است؛ کارگردان جوانی که به واسطه سریال موفقش یعنی «ساعت شنی» خیلی‌ها را به درخشش «آل» در جشنواره امسال امیدوار کرده است. «آل» فیلمی است که خیلی‌ها منتظر دیدن آن هستند؛ فیلمی که به قول خود معلم اصلا وحشتناک نیست و فقط تجربه‌ای نوین در تریلرسازی است. «آل» داستان زن و شوهری است که برای یک سفر کاری به ایروان می‌روند و با حوادث عجیبی روبه‌رو می‌شوند. این فیلم کاملا ایرانیزه است؛ فقط آمادگی رودررویی با اجنه ایرانی را داشته باشید.
فیلمنامه‌نویس«آل » بهرام عظیمی است و برای من خیلی جالب است که یک انیماتور، فیلمنامه‌نویس یک فیلم بلند باشد. چطور شد که این اتفاق افتاد؟
بهرام عظیمی قصد داشت يك فیلم کوتاه 20دقیقه‌ای را با سرمایه‌گذاری من بسازد. من وقتی این فیلمنامه را خواندم دیدم پتانسیل تبدیل به یک فیلم بلند را دارد و می‌تواند یک فیلم بلند آبرومندانه شود. به خاطر اینکه موضوع آن یک خرافه ایرانی درباره اجنه ایرانی است. من پیشنهاد ساخت این فیلم بلند را دادم و بهرام عظیمی هم پذیرفت و بازنویسی آن را شروع کرد و در نهایت هم امیر پوریا یک بازنگری کلی روی آن انجام داد.
ابتدا قرار بود زنده‌یاد امیر قویدل کارگردان این فیلم باشد، چرا آقای بهرامیان جایگزین ایشان شد؟
ما با مرحوم قویدل کار فیلمبرداری را شروع کردیم، اما در نهایت دیدیم ایشان کسالت دارند و چون فیلم یک فیلم سنگین بود و درکشورهای مختلف فیلمبرداری می‌شد و انرژی زیادی را از یک کارگردان می‌گرفت، این افتخار را نداشتیم که بتوانیم با مرحوم قویدل کار را ادامه دهیم.
در خلاصه داستان آمده است که زوج جواني به ارمنستان می‌روند. خواستید که این فیلم را بین‌المللی کنید؟
اقتضای داستان این است که در محیطی بیگانه باشیم به خاطر اینکه مشکل اصلی این زوج مشکل ارتباط و زبان است، ضمن اینکه ما در میان فیلم‌هایمان فیلمی سراغ نداریم که با آسیای میانه همکاری داشته باشد و این یک تجربه همکاری با سینمای منطقه است تا موجب شود این نوع سینما را جدی بگیریم؛ این یک‌جور کمک به صنعت سینما نیز هست.
انتخاب مصطفی زمانی یک‌جور ریسک نبود؟
آن زمانی که مصطفی زمانی را انتخاب کردم سریال یوسف چند قسمتی بیشتر پخش نشده بود و من احساس کردم که او بازیگر خوبی است و آن زمان به نظرم رسید که زن و شوهر فیلم‌مان نباید زیاد شناخته شده باشند؛ اگرنه هنرپیشه‌های زیادی برای این نقش مد نظر من بودند. نکته دیگری که درباره مصطفی مدنظرم بود صدای خوب او بود. معمولا اغلب بازیگران ما در صدا دچار مشکل هستند، اما مصطفی صدای خیلی خوبی دارد. این را هم بگویم که من این ریسک را قبلا در فیلم «گاوخونی» برای بهرام رادان هم انجام داده بودم. او قبل از «گاوخونی»، «شور عشق» را بازی کرده بود که به‌خاطرش زرشک طلایی گرفته بود اما همه دیدند که بعد از گاوخونی انتخاب‌های او تغییر کرد و به حد بازیگران درجه یک رسید. البته درباره مصطفی زمانی هم این اتفاق جور دیگری افتاده است و او بعد از آل در 3-2 فیلم حضور پیدا کرد. البته حادث شدن این موضوع به لطف دوستان زرنگی بود که بعضی از راش‌های فیلم را دیده بودند.
فیلم شما یک فیلم در ژانر وحشت است؟
ژانر این فیلم، وحشت نیست؛ تریلر ترسناکی است که خبری از خون و چاقو در آن نیست. صرفا فیلمی دلهره‌آور است. ما قصد نداریم فیلم را وحشتناك جلوه دهیم و مثل خیلی از دوستان بیاییم و از فیلم‌های خارجی کپی‌برداری کنیم و بگوییم فیلمی در ژانر وحشت ساختیم. این فیلم یک خرافه ایرانی است که تنها ما ایرانی‌ها آن را درک می‌کنیم. البته در قفقاز و تاجیکستان هم قابل شناسایی است. این نوع جن یک نوع جن ایرانی است. ما فقط یک سال طول کشید که به سناریو برسیم، در این زمینه تحقیقات میدانی و کتابخانه‌ای انجام دادیم که البته این تحقیقات ربطی به فیلم پیدا نمی‌کند، اما در ساخت و پرداخت قصه به ما خیلی کمک کرد.
ادامه در صفحه 11 علی معلم، تهیه‌کننده « آل »:
خانم‌های باردار این فیلم را نبینند!
هستي بهداد: علی معلم در سومین تجربه تهیه‌کنندگی‌اش، پس از «گاوخونی» و «ازدواج به سبک ایرانی»، این‌بار سراغ ژانر دلهره رفته و فیلمی از بهرام بهرامیان را تهیه کرده است؛ کارگردان جوانی که به واسطه سریال موفقش یعنی «ساعت شنی» خیلی‌ها را به درخشش «آل» در جشنواره امسال امیدوار کرده است. «آل» فیلمی است که خیلی‌ها منتظر دیدن آن هستند؛ فیلمی که به قول خود معلم اصلا وحشتناک نیست و فقط تجربه‌ای نوین در تریلرسازی است. «آل» داستان زن و شوهری است که برای یک سفر کاری به ایروان می‌روند و با حوادث عجیبی روبه‌رو می‌شوند. این فیلم کاملا ایرانیزه است؛ فقط آمادگی رودررویی با اجنه ایرانی را داشته باشید.
فیلمنامه‌نویس«آل » بهرام عظیمی است و برای من خیلی جالب است که یک انیماتور، فیلمنامه‌نویس یک فیلم بلند باشد. چطور شد که این اتفاق افتاد؟
بهرام عظیمی قصد داشت يك فیلم کوتاه 20دقیقه‌ای را با سرمایه‌گذاری من بسازد. من وقتی این فیلمنامه را خواندم دیدم پتانسیل تبدیل به یک فیلم بلند را دارد و می‌تواند یک فیلم بلند آبرومندانه شود. به خاطر اینکه موضوع آن یک خرافه ایرانی درباره اجنه ایرانی است. من پیشنهاد ساخت این فیلم بلند را دادم و بهرام عظیمی هم پذیرفت و بازنویسی آن را شروع کرد و در نهایت هم امیر پوریا یک بازنگری کلی روی آن انجام داد.
ابتدا قرار بود زنده‌یاد امیر قویدل کارگردان این فیلم باشد، چرا آقای بهرامیان جایگزین ایشان شد؟
ما با مرحوم قویدل کار فیلمبرداری را شروع کردیم، اما در نهایت دیدیم ایشان کسالت دارند و چون فیلم یک فیلم سنگین بود و درکشورهای مختلف فیلمبرداری می‌شد و انرژی زیادی را از یک کارگردان می‌گرفت، این افتخار را نداشتیم که بتوانیم با مرحوم قویدل کار را ادامه دهیم.
در خلاصه داستان آمده است که زوج جواني به ارمنستان می‌روند. خواستید که این فیلم را بین‌المللی کنید؟
اقتضای داستان این است که در محیطی بیگانه باشیم به خاطر اینکه مشکل اصلی این زوج مشکل ارتباط و زبان است، ضمن اینکه ما در میان فیلم‌هایمان فیلمی سراغ نداریم که با آسیای میانه همکاری داشته باشد و این یک تجربه همکاری با سینمای منطقه است تا موجب شود این نوع سینما را جدی بگیریم؛ این یک‌جور کمک به صنعت سینما نیز هست.
انتخاب مصطفی زمانی یک‌جور ریسک نبود؟
آن زمانی که مصطفی زمانی را انتخاب کردم سریال یوسف چند قسمتی بیشتر پخش نشده بود و من احساس کردم که او بازیگر خوبی است و آن زمان به نظرم رسید که زن و شوهر فیلم‌مان نباید زیاد شناخته شده باشند؛ اگرنه هنرپیشه‌های زیادی برای این نقش مد نظر من بودند. نکته دیگری که درباره مصطفی مدنظرم بود صدای خوب او بود. معمولا اغلب بازیگران ما در صدا دچار مشکل هستند، اما مصطفی صدای خیلی خوبی دارد. این را هم بگویم که من این ریسک را قبلا در فیلم «گاوخونی» برای بهرام رادان هم انجام داده بودم. او قبل از «گاوخونی»، «شور عشق» را بازی کرده بود که به‌خاطرش زرشک طلایی گرفته بود اما همه دیدند که بعد از گاوخونی انتخاب‌های او تغییر کرد و به حد بازیگران درجه یک رسید. البته درباره مصطفی زمانی هم این اتفاق جور دیگری افتاده است و او بعد از آل در 3-2 فیلم حضور پیدا کرد. البته حادث شدن این موضوع به لطف دوستان زرنگی بود که بعضی از راش‌های فیلم را دیده بودند.
فیلم شما یک فیلم در ژانر وحشت است؟
ژانر این فیلم، وحشت نیست؛ تریلر ترسناکی است که خبری از خون و چاقو در آن نیست. صرفا فیلمی دلهره‌آور است. ما قصد نداریم فیلم را وحشتناك جلوه دهیم و مثل خیلی از دوستان بیاییم و از فیلم‌های خارجی کپی‌برداری کنیم و بگوییم فیلمی در ژانر وحشت ساختیم. این فیلم یک خرافه ایرانی است که تنها ما ایرانی‌ها آن را درک می‌کنیم. البته در قفقاز و تاجیکستان هم قابل شناسایی است. این نوع جن یک نوع جن ایرانی است. ما فقط یک سال طول کشید که به سناریو برسیم، در این زمینه تحقیقات میدانی و کتابخانه‌ای انجام دادیم که البته این تحقیقات ربطی به فیلم پیدا نمی‌کند، اما در ساخت و پرداخت قصه به ما خیلی کمک کرد.
ادامه در صفحه 11 ارسال نظر
پربیننده