پس از 3 دوره برگزاری در چهارمین دوره جشنواره فیلم فجر، به‌مانند دوره‌های قبل، فیلم‌های خارجی تنها در بخش‌های جنبی و غیررقابتی به نمایش درآمدند و تا حدودی داعیه بین‌المللی بودن جشنواره را زیر سوال بردند. اما در بخش مسابقه سینمای ایران 3 فیلم «دونده» (امیر نادری)، «جاده‌های سرد» (مسعود جعفری‌جوزانی) و «مادیان» (علی ژکان) پدیده‌های جشنواره محسوب شدند و راه خود را برای حضور در جشنواره‌های برون‌مرزی هموار کردند و برای نخستین‌بار پس از انقلاب موفق به کسب جوایز متعدد از جشنواره‌های معتبر جهانی شدند. در این دوره زنده‌یاد رسول ملاقلی‌پور پس از ساخت فیلم «نینوا»، با «بلمی به سوی ساحل» برای نخستین‌بار در جشنواره شرکت کرد و فیلم‌های «اتوبوس» (یدالله صمدی) و «تنوره دیو» (کیانوش عیاری) برندگان اصلی لوح زرین جشنواره شدند.
بزرگان وارد گود می‌شوند!
در پنجمین دوره جشنواره هم کماکان از بخش رقابتی سینمای بین‌الملل خبری نبود و تنها چند فیلم مهم خارجی در بخش نمایش‌های ویژه اکران شد و مورد استقبال قرار گرفت که از جمله آنها می‌توان به فیلم «1984» (مایکل رادرفورد) که بر مبنای رمان معروف و تکان دهنده جورج اورول ساخته شده بود و نیز فیلم‌هایی از آندری وایدا، فیلمساز مشهور لهستانی اشاره کرد. اما در بخش سینمای ایران عباس کیارستمی با ساخت فیلم ماندگار «خانه دوست کجاست؟» همه نگاه‌ها را به سمت خود جلب کرد و سبب‌ساز جریانی در سینمای ایران شد که اثرات آن را هنوز و در سال‌های اخیر در قالب فیلم‌های ساده و بی‌تکلف موسوم به «فیلم‌های جشنواره‌ای» می‌توان مشاهده کرد (البته هیچ‌کدام از این فیلم‌ها نتوانسته‌اند در حد و اندازه‌های خانه دوست کجاست؟ و دیگر ساخته‌های کیارستمی قد علم کنند). ناصر تقوایی نیز با اقتباسی از داستان معروف «داشتن و نداشتن» (ارنست همینگوی) فیلم خوش‌پرداخت و حرفه‌ای «ناخدا خورشید» را ساخت که با استقبال منتقدان و تماشاگران در جشنواره روبه‌رو شد. مسعود جعفری‌جوزانی هم با «شیر سنگی» نشان داد که فیلمسازی کاربلد است. داریوش فرهنگ هم با دومین ساخته‌اش «طلسم» امید را در دل‌ها به عنوان یکی از خوش‌آتیه‌ترین فیلمسازان سال‌های آتی سینمای ایران زنده کرد (که البته با ساخته‌های بعدی‌اش روند تدریجی افت کیفی کارنامه فیلمسازی او را شاهد بودیم). مسعود کیمیایی در این دوره با فیلم «تیغ و ابریشم» موجب ایجاد صف‌های طویل هواداران مشتاقش در مقابل سینماها شد که البته نتوانست انتظارات درصد قابل توجهی از آنان را برآورده کند. حتی هیات داوران، فیلم را به بخش مسابقه راه نداد. با این وجود فیلم کیمیایی با وجود برخی کاستی‌ها بازی خیره‌کننده فریماه فرجامی را به همراه داشت که متاسفانه در هیاهوی مسائل حاشیه‌ای گم شد و چندان به چشم نیامد. در این دوره و به‌رغم بازی‌های قابل توجه بازیگران زن سینمای ایران، متاسفانه در کمال بی‌سلیقگی هیات داوران هیچ‌یک از بازیگران زن شایسته دریافت جایزه نشدند و طلسم تقدیر از زنان سینما ناگشوده ماند! اما داریوش ارجمند و سعید پورصمیمی برای فیلم ناخدا خورشید لوح زرین بهترین بازیگر نقش اول و مکمل مرد را دریافت کردند.«خانه دوست کجاست؟» جایزه بهترین کارگردانی و لوح ویژه هیات داوران را کسب کرد. شیرسنگی موفق به کسب لوح زرین بهترین فیلمنامه شد و جایزه بهترین فیلم به پرواز در شب (مرحوم رسول ملاقلی‌پور) رسید.
پیش به‌سوی جشنواره‌های جهانی
پس از 3 دوره برگزاری در چهارمین دوره جشنواره فیلم فجر، به‌مانند دوره‌های قبل، فیلم‌های خارجی تنها در بخش‌های جنبی و غیررقابتی به نمایش درآمدند و تا حدودی داعیه بین‌المللی بودن جشنواره را زیر سوال بردند. اما در بخش مسابقه سینمای ایران 3 فیلم «دونده» (امیر نادری)، «جاده‌های سرد» (مسعود جعفری‌جوزانی) و «مادیان» (علی ژکان) پدیده‌های جشنواره محسوب شدند و راه خود را برای حضور در جشنواره‌های برون‌مرزی هموار کردند و برای نخستین‌بار پس از انقلاب موفق به کسب جوایز متعدد از جشنواره‌های معتبر جهانی شدند. در این دوره زنده‌یاد رسول ملاقلی‌پور پس از ساخت فیلم «نینوا»، با «بلمی به سوی ساحل» برای نخستین‌بار در جشنواره شرکت کرد و فیلم‌های «اتوبوس» (یدالله صمدی) و «تنوره دیو» (کیانوش عیاری) برندگان اصلی لوح زرین جشنواره شدند.
بزرگان وارد گود می‌شوند!
در پنجمین دوره جشنواره هم کماکان از بخش رقابتی سینمای بین‌الملل خبری نبود و تنها چند فیلم مهم خارجی در بخش نمایش‌های ویژه اکران شد و مورد استقبال قرار گرفت که از جمله آنها می‌توان به فیلم «1984» (مایکل رادرفورد) که بر مبنای رمان معروف و تکان دهنده جورج اورول ساخته شده بود و نیز فیلم‌هایی از آندری وایدا، فیلمساز مشهور لهستانی اشاره کرد. اما در بخش سینمای ایران عباس کیارستمی با ساخت فیلم ماندگار «خانه دوست کجاست؟» همه نگاه‌ها را به سمت خود جلب کرد و سبب‌ساز جریانی در سینمای ایران شد که اثرات آن را هنوز و در سال‌های اخیر در قالب فیلم‌های ساده و بی‌تکلف موسوم به «فیلم‌های جشنواره‌ای» می‌توان مشاهده کرد (البته هیچ‌کدام از این فیلم‌ها نتوانسته‌اند در حد و اندازه‌های خانه دوست کجاست؟ و دیگر ساخته‌های کیارستمی قد علم کنند). ناصر تقوایی نیز با اقتباسی از داستان معروف «داشتن و نداشتن» (ارنست همینگوی) فیلم خوش‌پرداخت و حرفه‌ای «ناخدا خورشید» را ساخت که با استقبال منتقدان و تماشاگران در جشنواره روبه‌رو شد. مسعود جعفری‌جوزانی هم با «شیر سنگی» نشان داد که فیلمسازی کاربلد است. داریوش فرهنگ هم با دومین ساخته‌اش «طلسم» امید را در دل‌ها به عنوان یکی از خوش‌آتیه‌ترین فیلمسازان سال‌های آتی سینمای ایران زنده کرد (که البته با ساخته‌های بعدی‌اش روند تدریجی افت کیفی کارنامه فیلمسازی او را شاهد بودیم). مسعود کیمیایی در این دوره با فیلم «تیغ و ابریشم» موجب ایجاد صف‌های طویل هواداران مشتاقش در مقابل سینماها شد که البته نتوانست انتظارات درصد قابل توجهی از آنان را برآورده کند. حتی هیات داوران، فیلم را به بخش مسابقه راه نداد. با این وجود فیلم کیمیایی با وجود برخی کاستی‌ها بازی خیره‌کننده فریماه فرجامی را به همراه داشت که متاسفانه در هیاهوی مسائل حاشیه‌ای گم شد و چندان به چشم نیامد. در این دوره و به‌رغم بازی‌های قابل توجه بازیگران زن سینمای ایران، متاسفانه در کمال بی‌سلیقگی هیات داوران هیچ‌یک از بازیگران زن شایسته دریافت جایزه نشدند و طلسم تقدیر از زنان سینما ناگشوده ماند! اما داریوش ارجمند و سعید پورصمیمی برای فیلم ناخدا خورشید لوح زرین بهترین بازیگر نقش اول و مکمل مرد را دریافت کردند.«خانه دوست کجاست؟» جایزه بهترین کارگردانی و لوح ویژه هیات داوران را کسب کرد. شیرسنگی موفق به کسب لوح زرین بهترین فیلمنامه شد و جایزه بهترین فیلم به پرواز در شب (مرحوم رسول ملاقلی‌پور) رسید.
ارسال نظر
پربیننده