شهادت سیدعباس موسوی دبیر کل حزب‌الله لبنان (1992م)
عالم مجاهد حجتالاسلام والمسلمین سیدعباس موسوی، بنیانگذار جنبش حزب‌الله لبنان، در سال 1952م در شهرک نبیشیت از توابع بعلبک لبنان به دنیا آمد. وی در 15 سالگی برای ادامه تحصیلات به حوزه علمیه نجف رفت و از محضر آیتالله سیدابوالقاسم خویی و شهید سیدمحمدباقر صدر استفاده کرد. شهید موسوی همزمان با پیروزی انقلاب اسلامی، راهی لبنان شد و حوزه علمیه بعلبک را تأسیس کرد. وی از آن پس، آنچه آموخته بود به مرحله عمل درآورد و تمام توان خود را برای پیاده کردن افکار انقلابی رهبر کبیر انقلاب اسلامی ایران حضرت امام خمینی(ره) در جامعه لبنان به کار گرفت. شهید سیدعباس موسوی همزمان در صف مقدم جهاد علیه رژیم صهیونیستی قرار گرفت و با همفکری جمعی از علما و تعدادی از شاگردانش، جنبش انقلابی حزب‌الله لبنان را تأسیس کرد. فکر روشن، دیدگاههای انقلابی، روحیه سرشار از صفا و اخلاص و برخوردهای واقع‌بینانه و غیرتصنعی از خصوصیات بارز سیدعباس موسوی بود که اقشار مختلف مردم بویژه جوانان را شیفته او میساخت. شهید سیدعباس موسوی، دبیر کل حزب‌الله لبنان سرانجام در 16 فوریه 1992م در حالی که از مراسم بزرگداشت شیخ راغب حرب که او نیز 8 سال پیش از آن توسط صهیونیستها به شهادت رسیده بود، بازمیگشت، مورد یورش هوایی مزدوران اسرائیلی در جنوب لبنان قرار گرفت و به شهادت رسید. در این عملیات ناجوانمردانه همسر و فرزند کوچک وی نیز به شهادت نایل آمدند.
شهادت شیخ راغب حرب (1984م)
شیخ راغبحرب امام جمعه شهرک جبشیت در جنوب لبنان و از پایهگذاران جنبش مقاومت اسلامی در این منطقه بود. او همواره یکی از مخالفان جدی رژیم صهیونیستی بود که علیه اشغال جنوب لبنان توسط آن رژیم سخن میگفت و مردم جنوب لبنان را به قیام علیه صهیونیستهای اشغالگر دعوت میکرد تا اینکه توسط نیروهای اسرائیل بازداشت شد. با دستگیری او و اعتصاب و تحصن گسترده مردم، صهیونیستها مجبور به آزادی وی شدند. در نهایت در 16 فوریه 1984م، با توطئه مشترک اسرائیل، آمریکا و نیروهای فالانژ لبنان، شیخ راغب حرب در حالی که پس از ادای نماز در مسجد جبشیت راهی خانهاش بود، توسط تروریستهای صهیونیست هدف رگبار مسلسل قرار گرفت و به شهادت رسید. در پی شهادت شیخ راغب حرب، اعتصابات عمومی سراسر لبنان را فراگرفت و این اعتصاب و اعتراض عمومی، بازتاب گستردهای در جهان یافت.
صدور حکم تعدادی از جنایتکاران رژیم پهلوی در دادگاه انقلاب اسلامی (1357ش)
در آغازین روزهای پیروزی انقلاب اسلامی، دادگاه فوق‌العاده انقلابی تشکیل جلسه داد و گروهی از سردمداران رژیم پهلوی را به محاکمه کشاند. اینان از جنایتکاران نظام طاغوتی بودند که در سرکوبی مردم انقلابی ایران نقش بسزایی داشتند و دستشان به خون انسانهای بیگناه بیشماری آلوده بود. در جریان محاکمه، این تعداد به جرم شکنجه و کشتار مردم و خیانت به کشور و به عنوان مفسد فیالارض شناخته شده و تیرباران شدند. برخی از این افراد عبارت بودند از: ارتشبد نعمتالله نصیری (رئیس ساواک)، سرلشکر رضا ناجی (اولین فرماندار نظامی در جریان مبارزات مردم)، سرلشکر منوچهر خسروداد (فرمانده هوانیروز) و سپهبد مهدی رحیمی (فرماندار نظامی تهران و عامل کشتار مردم بیدفاع تهران پس از فرار شاه).
آغاز استفاده از «حق وتو» (1946م)
یک سال پس از تأسیس سازمان ملل متحد، با مخالفت نماینده شوروی در سازمان ملل با یکی از پیشنهادهای شورای امنیت، برای اولین بار در شانزدهم فوریه 1946م حق وتو مورد استفاده قرار گرفت. این حق تنها منحصر به پنج عضو دائمی این شورا یعنی آمریکا، روسیه، انگلستان، فرانسه و چین است. طرح اصلی حق وتو در کنفرانس یالتا در سال 1945م توسط انگلیس، آمریکا و شوروی به تصویب رسید و بعدها در منشور سازمان ملل متحد، گنجانده شد. از آن زمان تاکنون اعتراضهای متعددی از جانب کشورهای جهان به حق وتو انجام شده. این کشورها حق وتو را که به 5 عضو دائم شورای امنیت اجازه میدهد به خاطر منافع خود در مقابل تصمیمات شورای امنیت یا سازمان ملل بایستند، مخالف اصول دموکراسی و برابری کشورها در سطح جهانی میدانند.